บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 457

ต้าหู่เดินเข้าไปฟังสิ่งที่หวังหยวนมอบหมายอยู่พักหนึ่ง จากนั้นดวงตาทั้งคู่ของเขาก็สว่างขึ้น

พวกเขาจองโรงเตี๊ยมทั้งหมดแล้ว คนทั้งกลุ่มก็เข้าไปพักผ่อนและรอข่าวสารเพิ่มเติม

...

อู่จั้งโหวและเซี่ยซานหู่มาถึงสันเขาไป๋หู หงเยี่ยและเสี่ยวไท่ซุ่ยพาคนออกมาทักทายพวกเขา ทั้งสองฝ่ายต่างทักทายกัน

อู่จั้งโหวกำหมัดของเขาแล้วพูดว่า “น้องซั่นอู่ ขอบคุณเจ้าที่ดูแลน้องสาวของข้า งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราในใต้หล้า พวกเราพี่น้องขอลาแล้ว!”

หงเยี่ยรู้สึกสับสน

พี่ใหญ่มาเข้าพบหัวหน้าและเตรียมจะจากไป ก่อนที่จะได้พูดคุยกันสักสองสามประโยค

ใบหน้าผิวขาวซีดของเสี่ยวไท่ซุ่ยสวีซั่นอู่ดูน่าเกลียดเล็กน้อย “พี่อู่จั้งโหว ข้าทำอะไรให้ท่านขุ่นเคืองหรือไม่ หรือว่าท่านรังเกียจใบหน้าของข้าทร่ไม่น่าดู ยังไม่ทันดื่มสุราหรือน้ำสักคำก็จะจากไปแล้ว!”

อู่จั้งโหวโบกมือ “น้องชาย โปรดอย่าเข้าใจผิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า!”

หงเยี่ยอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พี่ใหญ่ แล้วเหตุผลของท่านคืออะไรกันแน่!”

“เฮ้อ!”

อู่จั้งโหวถอนหายใจ “มันยากที่จะอธิบายสั้น ๆ!”

เซี่ยซานหู่ลุกขึ้นยืนทันที และอธิบายสิ่งที่พูดในหุบเขาชิงหลงอีกรอบ

“ลุงผิงเจี้ยนเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ยิงและสังหารอ๋องถูหนาน เขาไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้านต้าหวังเหรอ? เหลิ่งอวิ๋นเขียนจดหมายถึงเจ้าหนุ่มหวังหยวนนั่น โดยบอกว่าลุงผิงเจี้ยนยังอยู่ในหุบเขาชิงหลง!”

คิ้วที่สวยงามของหงเยี่ยขมวดพร้อมหน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง

เดิมทีคิดว่าเหลิ่งอวิ๋นผู้นี้เป็นวีรบุรุษที่ดี กลับกล้าทำสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้

เสี่ยวไท่ซุ่ยสวี่ซั่นอู่พร้อมโจรภูเขาที่เหลือในสันเขาไป๋หูต่างตกใจมาก จนเส้นขนของพวกเขาลุกขึ้น!

ชิงเมี่ยนโช่วผู้นี้กำลังทำบ้าอะไรอยู่ เขาถึงกับกล้าที่จะจับคนของแม่ทัพหนุ่ม!

แม่ทัพหนุ่มเป็นคนประเภทไหนกัน!

เขาคือชายผู้โหดเหี้ยมที่สามารถสังหารแม้แต่อ๋องถูหนานได้ ซึ่งการจัดการกับโจรภูเขานั้นง่ายเหมือนการสับแตงหั่นผักไม่ใช่หรือไงเล่า

ในขณะนี้ กลุ่มโจรภูเขาต่างรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนแขนขาอ่อนแรงไปหมด และบางคนถึงกับอยากจะออกจากป่าสีเขียวแล้วกลับตัวเป็นคนดี

เสี่ยวไท่ซุ่ยสวีซั่นอู่กล่าวว่า “พี่อู่จั้งโหว ข่าวนี้เชื่อถือได้หรือไม่?”

“ไม่ ไม่มีขอรับ!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของเขาเต้นแรง

“เฮ้อ!”

อู่จั้งโหวขมวดคิ้ว “หงเยี่ยก็ยังไม่ได้แต่งงาน และยังขาดคนที่ไว้ใจมาโดยตลอด!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยหายใจเข้าอย่างรวดเร็ว และใบหน้าซีดเซียวของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง “พี่ชาย ท่านคิดว่าข้าเหมาะสมหรือไม่?”

อู่จั้งโหวเงยหน้าขึ้นมอง “เจ้าเก่งศิลปะการต่อสู้และมีอุปนิสัยที่ดี ดังนั้นแน่นอนว่ามีคุณสมบัติ แต่...”

เฮ้อ!

ใบหน้าของเสี่ยวไท่ซุ่ยแข็งทื่อแล้วยิ้ม “ข้ารู้ว่าใบหน้าของข้าน่ากลัว และน้องหงเยี่ยก็ไม่ชอบข้า ดังนั้นข้าจึงไม่กล้าคิดอะไรเลยเถิด!”

“ซั่นอู่ เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน บุรุษอย่างพวกเราพึ่งพาความสามารถในการหาเลี้ยงชีพ หาใช่ใบหน้า”

อู่จั้งโหวพูดอย่างชอบธรรมด้วยใบหน้าจริงจัง “รูปโฉมชิงเมี่ยนโช่วงดงามกว่าเจ้า แต่หากข้าต้องเลือกน้องเขยระหว่างเขากับเจ้า ข้าจะเลือกเจ้าแทนที่จะเป็นเขาอย่างแน่นอน!”