บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 499

ขาตั้งรองรับลำกล้องตั้งอยู่เงียบ ๆ บนชั้นสาม

หูเมิ่งอิ๋งถามด้วยความสงสัย “นี่คืออะไร?”

“กล้องส่องฟ้า!”

หวังหยวนชี้ไปยังช่องมองภาพ แล้วพูดว่า “เมื่อเจ้ามองผ่านจุดนี้ เจ้าจะมองเห็นดวงดาวและดวงจันทร์ บนท้องฟ้ายามค่ำคืนได้ชัดเจน”

ด้วยหยกน้ำ กระจกใสจึงถูกสร้างขึ้นมาได้ แล้วหวังหยวนก็สร้างเลนส์นูนและเลนส์เว้ามากมาย!

ใช้เวลากว่าครึ่งเดือน ในการสร้างกล้องโทรทรรศน์ดาราศาสตร์ ที่มีกำลังขยายถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์

เพื่อให้คนในยุคนี้เข้าใจได้ง่ายขึ้น เขาจึงเปลี่ยนชื่อเป็นกล้องส่องฟ้า

“น่าทึ่งมาก!”

หูเมิ่งอิ๋งถามด้วยความประหลาดใจ “นี่เหมือนกับกล้องส่องทางไกล ที่ห้ามมองดวงอาทิตย์หรือเปล่า?”

นางใช้กล้องส่องทางไกล มองเห็นทิวทัศน์ที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้ และรู้ว่าจะต้องไม่ส่องดวงอาทิตย์

หวังหยวนโอบเอวบางของนาง ดมกลิ่นผอมจากผมยาวสีดำขลับ แล้วตอบเบา ๆ “อืม มันจะทำให้เจ้าเจ็บตา แต่การดูดวงจันทร์และดวงดาวในตอนกลางคืนนั้นไม่เป็นอะไร!”

หูเมิ่งอิ๋งรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัว นางทิ้งตัวไว้ในอ้อมแขนของหวังหยวน หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้น “คุณชาย ดวงจันทร์มีลักษณะเป็นอย่างไร มันเป็นไข่มุกเรืองแสงที่ส่องแสงยามค่ำคืนหรือเปล่า”

เมื่อเห็นวงหน้างามกำลังเขินอาย หวังหยวนก็ยกมือจับจมูกโด่งของนาง แล้วพูดว่า “ไม่ใช่ พระจันทร์เต็มไปด้วยหลุมอุกกาบาต เหมือนหุบเขาที่ว่างเปล่า!”

“เอ๊ะ!”

หูเมิ่งอิ๋งไม่อาจยอมรับได้ครู่หนึ่ง “นี่ นี่จะเป็นไปได้อย่างไร!”

ในความคิดของคนทั้งต้าเย่ ดวงจันทร์เป็นดั่งไข่มุกสุกสกาวที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า จะเป็นเหมือนหุบเขาที่มีหลุมอุกกาบาตได้อย่างไร

หวังหยวนไม่ได้อธิบาย “แต่สิ่งที่ข้าเห็นคือหุบเขาที่มีหลุมขรุขระ!”

สำหรับคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านวิทยาศาสตร์มาก่อน การพูดถึงโลกและดวงจันทร์ เป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะทำความเข้าใจ

“เคยเห็นภูเขาเฮยซินหู่หรือไม่?”

หวังหยวนชี้ไปข้างหน้า “ตอนนี้เจ้ามองภูเขา มันมีขนาดเท่าฝ่ามือ แต่เมื่อเข้าไปใกล้ มันก็ใหญ่เป็นภูเขาปกติ ลองคิดดูสิว่าเพราะเหตุใด?”

หูเมิ่งอิ๋งตกใจ แล้วตอบว่า “นี่เป็นเพราะภูเขาเฮยซินหู่อยู่ไกลจากเรามาก เราจึงเห็นว่ามันมีขนาดเล็กลง”

“เช่นนี้ก็เข้าใจแล้ว!”

หวังหยวนอธิบายต่อง่าย ๆ โดยไม่ได้อธิบายหลักการมองเห็นวัตถุในดวงตาว่า “ดวงอาทิตย์ดวงใหญ่มาก แต่อยู่ไกลจากเรามากเกินไป เราก็เลยมองเห็นว่ามันเล็กมาก หากมันไม่ใหญ่ขนาดนั้น แล้วแสงและความร้อนจะส่องถึงโลกได้อย่างไร หากเจ้าก่อกองไฟบนภูเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ เจ้าจะไม่รู้สึกถึงความร้อนที่นี่ ดังนั้น เจ้าคงจินตนาการได้ว่าดวงอาทิตย์มีไฟลุกโชนขนาดไหน!”

“... นั่นดูเหมือนจะเป็นความจริง!”

หูเมิ่งอิ๋งตกตะลึงแล้วพยักหน้า จากนั้นมองดวงตาคู่งามของหวังหยวนด้วยความหลงใหล “คุณชาย ท่านมีความรู้เยอะมาก หากข้าได้รับความโปรดปรานจากท่าน แม้ตายข้าก็ยอม!”

รูปลักษณ์ที่มีเสน่ห์นี้ ทำให้หัวใจของหวังหยวนรู้สึกหวั่นไหว เขาดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน “แม่สาวน้อย เจ้ากำลังแกล้งข้าอยู่หรือ”