บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 501

“สหายน้อย อารมณ์ของเขายังไม่เย็นลง เขายังต้องเรียนรู้อีกมาก!”

หยางเฟิ่งกั๋วยื่นสมุดพับไปข้างหน้าพร้อมกล่าว “ผู้เฒ่าหยวน อ่านสมุดพับเล่มนี้สิ เสนาบดีกรมขุนนางแถลงข่าวอย่างเป็นทางการให้เลื่อนตำแหน่งขุนนางสามคนโดยอ้างอิงจากการประเมิน จากนั้นลดตำแหน่งเจ้าเมืองและแม่ทัพแห่งเมืองหลงหนานด้วยความผิดที่ว่าแม้แต่กบฏตัวเล็ก ๆ ก็ไม่อาจจัดการได้”

ราชเลขานุการรับสมุดพับแล้วส่งต่อ

เจ้ากรมขุนนางหยวนกวนหลวนผู้มีหน้าที่เลื่อนตำแหน่งขุนนางทั่วแผ่นดินมองสมุดพับพลางหัวเราะเล็กน้อย “ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย หวังพั่วหลู่ผู้นี้เป็นเฉียนจ๋ง แม้เราจะต้องการกำจัดเขา แต่ถ้าดูจากความดีความชอบในการปราบกบฏครั้งนี้แล้ว พวกเราจำต้องเลื่อนตำแหน่งให้เขาเสียก่อน ส่วนรักษาการนายอำเภอซุนไป๋ชวนจะได้เลื่อนขั้นเป็นนายอำเภอ และผู้ตรวจการสวีต้าโหย่วจะได้เลื่อนขั้นเป็นนายอำเภอเช่นกัน! สุดท้ายแล้วเจ้าเมืองหล่งหนานเหลียวชิงเจี๋ยและแม่ทัพเว่ยเฉิงก็จะถูกลดตำแหน่ง

อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายหยางจงกั๋วพยักหน้า!

หยวนกวนหลวนเขียนบางอย่างลงบนสมุดพับก่อนยื่นให้ราชเลขานุการส่งต่อ!

ในตอนนี้ชะตากรรมของคนทั้งห้าได้รับการเปลี่ยนแปลงท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนาของสองผู้นำเหล่าขุนนาง ซึ่งเกิดขึ้นอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน

“เฮ้อ!”

เจ้ากรมกลาโหมฉินจ้านที่นั่งอยู่ด้านข้างถอนหายใจ “ทั้งสามคนได้รับการตกรางวัลอย่างง่ายดาย แต่ท่านอาจารย์หมิงถันผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้กลับไม่ได้รับอะไรเลย เขาสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ แต่กลับได้รับการเมินเฉยเป็นสิ่งตอบแทน ไม่แปลกใจเลยที่แม้ว่าพวกเราสามคนจะเขียนจดหมายถึงเขามากเท่าไร แต่ท่านอาจารย์หมิงถันกลับไม่ใส่ใจ!”

อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายหยางเฟิ่งกั๋วขมวดคิ้วพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ตอนนี้อู๋โหวไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้ว ข้าหวังว่าเขาจะสามารถโน้มน้าวพระทัยฝ่าบาทให้ปฏิบัติอย่างยุติธรรมได้สำเร็จ!”

เขาพร้อมด้วยฉินจ้านและโจวจิงเหย่ขอให้ผู้ตรวจกำกับฟู่ชิงนำจดหมายไปส่งยังหมู่บ้านต้าหวัง

ทว่าตอนนี้แม่ทัพหนุ่มและหวังพั่วหลู่ต่างเดินทางเข้ามาในเมืองหลวงแล้ว ถึงกระนั้นทั้งสามคนก็ยังไม่ได้รับคำตอบ

สิ่งนี้ทำให้ทั้งสามคนรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย เมื่อนึกถึงความไม่พอใจที่หวังหยวนมีต่อราชสำนัก

หากพวกเขามีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วย ฝ่าบาทคงจะเห็นแล้ว แต่กลับทำเหมือนไม่เห็น หรือบางทีพระองค์อาจจะเก็บงำความขุ่นเคืองไว้ในพระทัยก็เป็นได้!

พวกเขาเขียนกฤษฎีกาถึงฝ่าบาท เพื่อให้พระองค์ตกรางวัลให้แก่อาจารย์หมิงถัน แต่ดูเหมือนฝ่าบาทจะยังแคลงใจเกี่ยวกับความสามารถของอีกฝ่าย!

ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังถูกฝ่าบาทตำหนิอยู่ร่ำไป อีกทั้งพระองค์ยังยืนกรานไม่ให้อาจารย์หมิงถันรับตำแหน่งเป็นขุนนางเคอจี่ ราวกับไม่เชื่อในพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ของเขา!

ตอนนี้อู๋โหวเดินทางมาถึงเมืองหลวง และมาพบปะพวกเขาแล้ว ซึ่งอู๋โหวได้แสดงความตั้งใจที่จะละทิ้งทุกสิ่งอย่าง และทวงความยุติธรรมให้แก่อาจารย์

ฮ่องเต้ชิงหลงยกมือขึ้นพร้อมคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายด้วยสีหน้าเป็นมิตร!

สำหรับอู๋หลิงแล้ว เขาระมัดระวังตัวมาตลอด แต่ขณะนี้เขาจำเป็นต้องเอาอกเอาใจอีกฝ่าย!

สุดท้ายแล้วชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็ตกเป็นของแคว้นเรา!

“กราบทูลฝ่าบาท ความสำเร็จของกระหม่อมในศึกครั้งนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ!”

อู๋หลิงเงยหน้ามองอีกฝ่าย จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ในการทำศึกครั้งนี้ต้องยกความดีความชอบให้แก่เสนาธิการทางทหารหวังหยวน หากไม่มีเขา พวกเราคงไม่สามารถประดิษฐ์หน้าไม้ซานกงฉวงและสังหารอ๋องถูหนานได้สำเร็จ ทั้งยังใช้กลยุทธ์ยอมจำนนเพื่อล่อศัตรูเข้ามาในเมือง จากนั้นใช้กระทิงไฟบุกเข้าไปในค่ายทหารของศัตรู มิเช่นนั้นพวกเราคงไม่สามารถกำจัดพวกชาวหวงไปจนหมด และคงไม่ได้รับชัยชนะอันแสนวิเศษนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อมองด้วยหางตา เขาเห็นดวงตาของพระสนมซูอัดแน่นไปด้วยความประหลาดใจ ฝ่าบาทมักตรัสอยู่เสมอว่าเสนาธิการทหารคือหมากตัวสำคัญ ยิ่งไปกว่านั้นอู๋โหวยังสรรเสริญอีกฝ่ายไม่ขาดปาก เสนาธิการทหารผู้นั้นมีความสามารถรอบตัวจริงรึ!

สีหน้าของฮ่องเต้ชิงหลงมืดมนลงก่อนกล่าวด้วยท่าทีเฉยเมย “ลุกขึ้นเถิด ข้ารู้สถานการณ์ในสนามรบแล้ว!”

อู๋โหวไม่ได้โกรธเคืองอีกฝ่าย เขากำหมัดแน่นพร้อมยืนกรานว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมยินดีสละตำแหน่งอู๋โหว พระองค์ได้โปรดพระราชทานรางวัลแก่เสนาธิการทหารด้วยเถิด เขาเป็นวีรบุรุษผู้ที่สำคัญที่สุดของพวกเราในศึกครั้งนี้ ดังนั้นผู้ที่ได้รับตำแหน่งอู๋โหวควรจะเป็นเขาพ่ะย่ะค่ะ!”