บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 502

สีหน้าของฮ่องเต้พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาพร้อมกล่าว “หวังหยวนผู้นั้นมีบุญคุณก็จริง เขาให้การร่วมมือด้วยการคิดค้นหน้าไม้ซานกงฉวน และสร้างอาวุธวิเศษที่สามารถตัดเหล็กได้อย่างง่ายดายราวกับตัดโคลนตม ซึ่งช่วยให้สถานการณ์ของเราได้เปรียบอย่างมาก ถึงกระนั้นความดีงามเหล่านี้ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้ได้รับตำแหน่ง!”

“หา!”

อู๋หลิงมุ่นคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ฝ่าบาท เขาไม่เพียงแต่สร้างอาวุธเท่านั้น แต่กลยุทธ์ต่าง ๆ ที่ทำให้เราชนะสงครามล้วนเป็นการวางแผนของท่านเสนาธิการทหารทั้งนั้น หากไม่มีเขา กองทัพของเราคงถูกโจมตีมากมายจนยากที่จะป้องกัน นับประสาอะไรกับชัยชนะอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ฝ่าบาทโปรดพิจารณา และให้ความเป็นธรรมแก่ท่านเสนาธิการทหารด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

สาส์นกราบทูลหลายฉบับล้วนบันทึกความดีความชอบของเสนาธิการทหารไว้อย่างชัดเจน ทว่าฮ่องเต้กลับเพิกเฉยต่อความดีของเขา

อู๋หลิงตั้งใจเดินทางเข้ามาในพระราชวังเพื่อเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ เขาตัดสินใจแล้วว่าตนจะสาธยายข้อดีของเสนาธิการทหารผู้นี้ แม้จะต้องโทษประหารก็ตาม

เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นท่านโหว แต่เสนาธิการทหารกลับถูกมองข้าม ซึ่งทำให้รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย

ตึง!

ดวงตาของฮ่องเต้แข็งกร้าวทันใด เขาตบโต๊ะอย่างแรงพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใจกล้านัก เจ้ากล่าวหาว่าข้าไม่แยกแยะขาวดำ ไม่รู้จักบุญคุณคนงั้นรึ?”

ตึก ตึก ตึก...

ทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่ทั้งสองข้างชักดาบออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ก่อนวิ่งเข้ามาล้อมรอบอู๋หลิงเอาไว้

“กระหม่อมไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ!”

อู๋หลิงยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง “กระหม่อมเพียงเกรงว่าฝ่าบาทจะเชื่อคำพูดให้ร้าย และเข้าใจเสนาธิการทหารผิดไป ในการรบครั้งนี้เอาชีวิตเข้าเสี่ยง และให้คำแนะนำแก่พวกเรา แม้ว่าฝ่าบาทจะประหารกระหม่อม แต่กระหม่อมก็ยังต้องการอธิบายให้ชัดเจนว่าผู้ที่มีส่วนร่วมมากที่สุดในการรบครั้งนี้คือเสนาธิการ ไม่ใช่กระหม่อม... อู๋หลิง เสนาธิการทหารมีความสามารถในการปกครองฟ้าดิน หากฝ่าบาทควบคุมเขาได้ เขาจะต้องคิดค้นวิธีปราบปรามชาวหวงทั้งสี่กลุ่มได้แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถส่งเสริมความเจริญรุ่งเรืองของแผ่นดินต้าเย่อีกด้วย ฝ่าบาทได้โปรดพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮ่าฮ่า มีความสามารถในการปกครองฟ้าดิน เจ้าคิดว่าข้าหูหนวกตาบอดงั้นรึ!”

ฮ่องเต้ซิงหลงยิ้มหยันเล็กน้อย “ข้ามีองครักษ์เงาคอยรับใช้ ดังนั้นจึงไม่มีใครเก็บงำความลับจากข้าได้หรอก หวังหยวนเป็นเพียงชาวบ้านคนหนึ่ง ก่อนจะอายุสิบแปดปี มันก็เป็นเพียงเด็กน้อยธรรมดา ๆ และเพิ่งจะกลายเป็นที่สนใจเมื่อสามเดือนก่อนเท่านั้น เจ้าคิดหรือว่าจะปิดบังกลอุบายจากข้าได้!”

อู๋หลิงขมวดคิ้วพร้อมตอบ “ฝ่าบาทโปรดทรงอธิบายอย่างชัดเจนด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

สงครามใหญ่ในเป่ยเปียน เขาอยู่กับหวังหยวนตั้งแต่ต้นจนจบ และรู้เห็นทุกแผนการของเขา

ทว่าฝ่าบาทกลับกล่าวหาว่าเขามีแผนการลับ!

“กลยุทธ์ในการรบล้วนถูกวางแผนโดยวังไห่เทียน! หวังหยวนเป็นเพียงหมากรุกตัวหนึ่งที่เขาเปิดเผยออกมา เพราะต้องการใช้อีกฝ่ายเป็นเครื่องมือในการแทรกแซงราชสำนัก แต่ข้าไม่หลงกลเจ้าหรอก และเขาก็ผลักดันเจ้าให้มาที่นี่อีกครั้งเพื่อทำการพิสูจน์ เจ้าคิดว่าจะหลอกข้าได้จริง ๆ น่ะหรือ ข้ามองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งหมดแล้วล่ะ!”

ฮ่องเต้ชิงหลงกวาดสายตามองรอบ ๆ ด้วยสายตามั่นใจ ราวกับว่าทั้งโลกตกอยู่ใต้ฝ่าเท้าของตน

“...”

อู๋หลงตกตะลึงชั่วครู่ จากนั้นขมวดคิ้วพลางก้มศีรษะ “ฝ่าบาททรงเข้าพระทัยผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! เราต้องขอบคุณเสนาธิการทหารสำหรับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ของพวกชาวหวง ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับลุงไห่เทียนแม้แต่น้อย อู๋หลิงขอสาบานต่อหน้าบรรพบุรุษว่ากระหม่อมไม่ได้พูดปดพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังจากการก่อกบฏของอ๋องติ้งล้มเหลว และการเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำของบิดา ท่านลุงไห่เทียนก็เสื่อมศรัทธาในราชสำนักอย่างมาก ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เข้าร่วมกิจการทางการเมืองอีกเลย!

แม้ชาวหวงจะโจมตีเมืองจิ่วซาน เขาก็ทำเพียงส่งบ่าวรับใช้ออกไปเป็นกำลังเสริมในวันที่เมืองถูกบุกรุก หลังจากนั้นก็ไม่ได้กระทำการอื่นใดเลย!

เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดฝ่าบาทถึงคิดมากเช่นนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังคิดว่าเสนาธิการทหารรวมหัวกับท่านลุงไห่เทียนอีกด้วย