บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 574

ไอ้สารเลวพวกนี้กล้ากระทืบเขา แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย!

แต่ถ้าหากเขายัดข้อหาฆ่าเจ้าหน้าที่ขุนนางให้หวังหยวนได้ เขาก็ต้องได้รับโทษจำคุกระบายความแค้นในหัวใจของเขาได้

“ถ้าอยากพิจารณาคดีก็เอาเลย พวกเราทุกคนจะเป็นทนายของท่านหมิงถันเอง!”

วังไห่เทียนเงยหน้าขึ้น และบัณฑิตเฒ่าทั้งสามคนอย่างจิ่วเปี้ยน หลวนชิง และถงกู่พยักหน้าเห็นด้วย!

บัณฑิตหลายร้อยคนพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน: "ใช่ เราจะรวมกลุ่มเป็นทนายความให้กับท่านหมิงถันเอง!"

อึ้ง!

พวกเจ้าหน้าที่ศาลถึงกับหายใจเฮือก!

บัณฑิตหลายร้อยคน จิ้นซือประมาณสิบคน จู่เหรินห้าสิบหกสิบคน.และซิ่วไฉ่อีกร้อยกว่าคนได้รวมกลุ่มกันทำหน้าที่เป็นทนายความให้กับคนคนหนึ่ง

คดีนี้...

หวังหยวนก็ตกตะลึงเช่นกัน: คิดไม่ถึงจริง ๆ เลยว่า พี่ไห่เทียนจะลงมือตั้งกลุ่มทนายความที่ทรงพลังที่สุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

"ดี ให้พวกเจ้าเป็นทนาย แต่เจ้าชนะคดีนี้ไม่ได้อยู่ดี!"

เผยเซียนเจิ้งกัดฟันพูด: "จะเปิดศาล ตามระเบียบของศาล ทุกคนที่ยศตำแหน่งจะต้องคุกเข่าลง!"

ถงเซินหลายคนขมวดคิ้ว ซิ่วไฉ่ถือว่ามีตำแหน่งมียศในระดับหนึ่ง สามารถเข้าพบเจ้าหน้าที่ได้โดยไม่ต้องโค้งคำนับ!

เผยเซียนเจิ้งบอกให้พวกเขาคุกเข่า นี่เป็นการทำดูหมิ่นท่านหมิงถันและตบหน้าพวกเขา!

หวังหยวนไม่ได้กังวลเลยสักนิด มีพี่ไห่เทียนอยู่ที่นี่ ยังจะกลัวลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้อะไรอีก!

วังไห่เทียนพับแขนเสื้อขึ้นแล้วพูดว่า: "เจ้าคนแซ่เผย เจ้าจะพิจารณาคดีก็ทำให้มันดี ๆ ถ้าเจ้าเล่นตุกติกล่ะก็ เราจะลงมือต่อสู้ไอหนูสวะที่บ่อนทำลายประเทศชาติให้ตาย ข้าจะไปที่หอต้าหลี่ในเมืองหลวง!”

“ใต้เท้าเผย!”

สายตาของบัณฑิตเฒ่าทั้งสาม หลวนชิง จิ่วเปี้ยน และถงกู่เหี้ยมเกรียม: "ไม่ต้องคำนึงถึงความรู้ ความสำเร็จและพรสวรรค์ของท่านหมิงถันเขาก็มากเกินพอที่จะสอบจิ้นซือผ่านได้ หากเจ้าลบลู่เขาด้วยวิธีนี้ บัณฑิตทั่วทั้งใต้หล้าจะไม่ยอมแน่!”

ศึกที่เมืองจิ่วซาน แม้ทั้งสามคนจะลี้ภัยไป แต่พวกเขาไม่ได้ไปไกลมากนัก

เขารู้เกี่ยวกับผลการศึก และรู้ด้วยว่าหวังหยวนทำหน้าที่เป็นเสนาธิการทหาร และประสบความสำเร็จอย่างมากในการเอาชนะชาวหวง

ท่านหมิงถันเป็นคนเลือดร้อน ซื่อสัตย์ เที่ยงธรรมและมีความสามารถ!

วังไห่เทียนเงยหน้าขึ้น: "เจ้าบอกว่าน้องหมิงถันฆ่าเจ้าหน้าที่ หลักฐานอยู่ไหน!"

เผยเซียนเจิ้งทุบไม้ทุบโต๊ะ: "เบิกตัวพยานมา!"

เจ้าหน้าที่สายตรวจสิบห้านายเข้ามาที่ห้องโถง เห็นใบหน้าบวมช้ำของเผยเซียนเจิ้งก็สะดุ้งตกใจ และก็รีบคุกเข่าลงทันที

“วันนั้นเจ้าหน้าที่สายตรวจยี่สิบนายไปที่หมู่บ้านเยี่ยเจีย นักโทษหวังหยวนนำคนของเขาสังหารพวกเขาไปแล้วห้าคน ที่เหลืออยู่มีสิบห้าคน!”

สายตาทุกคนที่มองอย่างเย็นชา เผยเซียนเจิ้งก็มองไปที่สายตรวจ: "พวกเจ้าห้าคน ใครเป็นคนฆ่าผู้ตรวจการเฉียว"

"คือเขา!"

สายตรวจทั้งสิบห้าคนชี้ไปที่หวังหยวนด้วยความกลัว ในสายตาที่ไม่อาจอธิบายได้!

หวังหยวนยิ้มและไม่พูดอะไร: เขาไม่เคยคิดที่จะปฏิเสธเรื่องการฆ่าผู้ตรวจการอยู่แล้ว!