บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 627

คุณชายหลายคนจากตระกูลขุนนาง รวมถึงผู้รู้หนังสือบางคนรีบพูดอย่างให้เกียรติ

เฉิงเหลียวยิ้มและพยักหน้า "ในกรณีนี้ ข้าขอให้เกียรติแก่ทางพวกเจ้าดีกว่า"

“เนื่องจากวันนี้เป็นงานชุมนุมกวีนิพนธ์ จึงเป็นธรรมดาที่จะได้พบปะเพื่อนฝูงนักกวี หากให้ข้ากำหนดหัวข้อ จริง ๆ แล้ว ข้าคงยกหัวข้อเป็นปัญหาความมั่นคงของชาติ แต่ท่านหมิงถันอยู่ที่นี่ ครั้งล่าสุดนั้น บทเพลงแดงทั่วธาราเป็นที่รู้จักของทุกคน นี่เกรงว่าหัวข้อครั้งนี้คงไม่มีใครเอาชนะเขาได้”

หลังจากที่เฉิงเหลียวพูดประโยคแรกจบ หวังหยวนก็อึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ตาเฒ่านี้กำลังทำอะไรอยู่?

“เช่นนั้น ให้ท่านหมิงถันเป็นคนกำหนดหัวข้อดีไหม”

เฉิงเหลียวกล่าว และมองหวังหยวนด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจเล็กน้อย

“แดงทั่วธาราของท่านหมิงถันยอดเยี่ยมจริง ๆ เนื่องจากใต้เท้าให้ความสนใจ งั้นให้ท่านหมิงถันตัดสินใจเลือกหัวข้อดีกว่า”

"ถูกต้อง ให้ท่านหมิงถันเลือกหัวข้อกันเถอะ!"

ทุกคนพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้น

หวังหยวนเหลือบตามองจ้องไปที่เฉิงเหลียวแล้วยิ้มออกมา

“ในเมื่อใต้เท้าให้เกียรติข้า งั้นข้าจะคิดหัวข้อดี ๆ เอาเป็น... บุคคลที่มีอำนาจและอิทธิพลเป็นหัวข้อแล้วกัน”

ทันทีที่หวังหยวนพูดคำเหล่านี้ ทุกคนก็อึ้งไปตามกัน!

แม้ว่าหลายคนจะไม่เข้าใจความหมาย แต่ก็มีคนฉลาดหลายคนที่เข้าใจความหมายอันลึกซึ้งจากประโยคสั้น ๆ สองประโยคนี้ทันที

หลี่อีเหนียนขมวดคิ้วและมองไปทางหวังหยวนด้วยความกังวล แต่ก็รีบหันกลับมาอย่างรวดเร็ว

ไป๋เฟยเฟยตกใจเหลือบมองหวังหยวน จากนั้นหยิบพัดออกมาเพื่อบังรอยยิ้มที่ไม่สามารถควบคุมได้

เฉิงเหลียวก็เหลือบมองหวังหยวน และแอบพยักพยักหน้าแล้วพูดว่า "ดี งั้นหัวข้อเป็นบุคคลที่มีอำนาจและผู้อิทธิพล"

ทุกคนตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที!

นั่นเป็นข้อห้าม!

บุคคลที่มีอำนาจและผู้อิทธิพลคืออะไร?

เดิมทีนี่เป็นคําที่มีความหมายในเชิงลบ เป็นคําดูหมิ่น แต่ตอนนี้กลายเป็นหัวข้อแล้ว

พวกเขาไม่กล้าชมเชย นับประสากับการดูถูก

การข่มขู่!

หวังหยวนยังใช้คำว่า "บุคคลที่มีอำนาจและผู้อิทธิพลปัจจุบัน" เป็นหัวข้อ และแข็งข้อกับเฉิงเหลียวด้วย!

เจ้าไม่ใช่บุคคลที่มีอำนาจและผู้อิทธิพลเหรอ?

ก็ดี งั้นข้าก็จะให้บัณฑิตทั้งโลกวิจารณ์เจ้าแล้วกัน!

เฉิงเหลียวไม่สนใจ และยอมรับมันด้วยซ้ำ

ถ้าตัวเจ้าเองเป็นคนที่มีอำนาจล่ะ?

จะมีใครกล้าพูดอะไรอีก?

พูดเพียงไม่กี่คำ ทั้งสองก็เผชิญหน้ากันแล้ว!

ไม่มีใครพูดอะไร และไม่รู้ว่าจะแต่งบทกวีอย่างไรด้วย แต่เฉิงเหลียวยิ้มและพูดขึ้นมา

“ท่านหมิงถัน ท่านเป็นคนเสนอหัวข้อนี้ เช่นนั้นท่านก็เริ่มเลยสิ ว่าไงล่ะ?”