บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 630

หวังหยวนไม่รู้จักคนผู้นี้ แต่เขาบอกได้เลยว่าเขาต้องโด่งดังมาก และเป็นคุณชายที่มีชื่อเสียงสำหรับทุกคน

“คุณชายฟ่าน จากธนาคารเทียนเซี่ยรึ?”

ไป๋เฟยเฟยตกใจจนหลุดพูดออกมา

“โอ้? คนนี้เป็นใครกันหรือ?”

หวังหยวนตกใจเล็กน้อย จึงถามออกไปตามตรง

“เจ้าของสำนักการเงินแห่งเฉิงโจว ฟ่านต้าเสียน นั่นคือลูกชายของฟ่านต้าเสียน ฟ่านซือเซวียน!”

ไป๋เฟยเฟยแนะนำให้เขารู้จัก หวังหยวนก็ให้ความสนใจทันที

"ธนาคารเทียนเซี่ยในโลกนี้ล้วนร่ำรวย ดีจริง ๆ"

หวังหยวนกล่าวพร้อมกับยกมือประสานทักทายและยิ้ม "คุณชายฟ่าน อยากได้ทั้งหมดเลยไหม?"

ฟ่านซือเซวียนพยักหน้า "แน่อยู่แล้ว ก็แค่หนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงทองเองมิใช่หรือ? ข้าอยากได้ วันหลังข้าเอาไปขายทำกำไรได้อีก"

หลังจากพูดเช่นนั้น ฟ่านซือเซวียนก็หยิบตั๋วทองคำกองหนึ่งออกมามอบให้

หวังหยวนหรี่ตาลงและยิ้ม "ในเมื่อคุณชายฟ่านชอบมากขนาดนี้ ก็ยิ่งดีเลย"

พูดเช่นนั้นแล้ว เขาก็มอบถ้วยคริสตัล และส่งกองตั๋วทองคำให้กับต้าหู่

“พี่หวังไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ หากท่านมีเวลาไปที่สำนักการเงิน ข้าจะเชิญท่านมาดื่มชาท่องบทกวีด้วยกัน”

หลังจากที่ฟ่านซือเซวียนพูดจบ เขาก็นำถ้วยคริสตัลเหล่านี้จากไปอย่างไม่รีรอ

หวังหยวนคิดว่ามันคงขายยาก แต่เขาไม่คาดคิดว่ามันจะขายหมดในครั้งเดียว พร้อมทองคำเพิ่มอีกสองแสนตำลึง!

นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ!

หลังจากเรื่องนี้จบลง หน้าที่ของเขาก็จบลง เขาควรกลับไปที่หมู่บ้านต้าหวังได้แล้ว

หลี่ซื่อหานรีบถามอย่างร้อนใจ และหวังหยวนก็ยิ้มแล้วตอบว่า “พระองค์จะยินดีและมีความสุขมาก เพราะข้าไม่มีความทะเยอทะยานโหยหาชื่อเสียง”

"และอาจ... อาจจะให้ตำแหน่งขุนนางแก่ข้าด้วยซ้ำ..."

“ห๊ะ อะไรนะ? เป็นไปได้ยังไง...พระองค์จะคิดอย่างนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ?”

หลี่ซื่อหานแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ถ้าสามีของนางไม่พูดแบบนี้ นางคงคิดดูถูกไปแล้ว

"แน่นอน"

หวังหยวนยิ้มและไม่พูดอะไรอีก

ระหว่างทางกลับ สีหน้าเฉิงเหลียวดูแย่มาก จนเฉิงอู๋จี้อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ท่านพ่อ ทำไมสีหน้าท่านดูแย่ขนาดนี้ หวังหยวนทำแบบนี้หายนะกำลังจะมาเยือน เราควรจะยินดีสิขอรับ"

เฉิงเหลียวหรี่ตาลงและคิดอยู่ครู่หนึ่ง "นั่นมันก็จริง แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมหวังหยวนจึงพูดแบบนั้น"

“เป็นเพราะเขาใจร้อนหลุดพูดไปหรอกหรือ? ไม่น่าใช่...เขาไม่ใช่คนแบบนั้น”