บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 712

การแสดงออกของไทเฮาเซียวฉู่ฉู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย และทุกคนก็ต่างสังเกตเห็น

พวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าไทเฮาไม่พอพระทัยเล็กน้อย

ทว่าในเวลานี้ อ๋องถูหนาน อากู่ฉาเอ่ยปากกล่าวว่า “ไทเฮา ต้าเย่ปกครองประเทศเป็นที่รู้จักมาโดยตลอดในด้านความกล้าหาญด้านการต่อสู้ เบื้องหน้ามีอู๋มู่ และเบื้องหลังมีอู๋หลิงอยู่ ข้าเชื่อว่าหวังหยวนจะมาพร้อมกับปรมาจารย์หลายคนในครั้งนี้ การแข่งขันเช่นนี้ คงไม่นับว่ายากเกินไปกระมัง?”

อากู่ฉากล่าวในทางว่าหนามยอกเอาหนามบ่ง หลังจากพูดเช่นนี้ สีหน้าของไทเฮาก็ดูไม่ดีขึ้นเล็กน้อย

แต่มันคือการแสดงทั้งหมด หวังหยวนย่อมยิ้มตอบ

“ในเมื่ออ๋องถูหนานมีอารมณ์อันสุนทรีย์เช่นนี้ กระหม่อมย่อมน้อมรับพ่ะย่ะค่ะ ต้าหู่”

หวังหยวนกล่าวอย่างราบเรียบ และต้าหู่ที่อยู่ข้างหลังก็ก้าวออกมาข้างหน้า

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็มาเพิ่มความรื่นรมย์ด้วยศิลปะการต่อสู้กันเถอะ อย่างไรก็ตาม งานเฉลิมฉลองในวันนี้จะไม่มีการนองเลือดเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่?”

ไทเฮาพูดอย่างเย็นชา หลังจากพูดเช่นนี้ อดีตนายพลผู้นั้นก็พูดทันที

“กระหม่อมน้อมรับคำบัญชา!”

เมื่อพูดเช่นนั้น เขาก็ชักดาบยาวออกมาแล้วเดินตรงไปที่ตรงกลาง

“ผู้มาใหม่ จงบอกชื่อของเจ้า!”

ต้าหู่เหลือบมองเขาแล้วพูดอย่างราบเรียบว่า “หากต้องการต่อสู้ก็สู้ ปู่ของเจ้า ไม่มีเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับเจ้า”

“โอหัง! รนหาที่ตาย!”

อดีตนายพลตะโกนด้วยความโกรธทันที จากนั้นกวัดแกว่งดาบของเขา พลังไหลแรงรุดสุดต้านทาน พร้อมมุ่งหน้าตรงไปยังต้าหู่!

หวังหยวนไม่ได้กังวลความสามารถของต้าหู่แม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีดาบราชวงศ์ถังอยู่ในมือ ซึ่งสามารถตัดเหล็กได้เหมือนดินโคลน อดีตนายพลผู้นั้นไม่ใช่คู่แข่งของเขาด้วยซ้ำ

“อดีตนายพลผู้นี้ค่อนข้างเป็นนายพลที่กล้าหาญมาก อย่างไรก็ตาม คุณชายหมิงถันมีความมั่นใจมากเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่พ่ายแพ้อย่างแน่นอน”

ในเวลานี้ เกาเล่อยิ้มและพูด

“ใต้เท้าเกาล้อเล่นแล้ว ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่าว่าทั้งสองคนจะชนะหรือแพ้ ข้าแค่ไม่อยากให้ทุกคนเสียอารมณ์เสียเปล่า”

หวังหยวนยิ้มเล็กน้อยและพูดเบา ๆ

“ให้ตายเถอะ! เจ้าเล่นลูกไม้ ดาบของเจ้ามีคุณภาพที่ไม่ธรรมดา!”

นายพลเฉียนรู้คำตอบทันที

แต่หลังจากพูดจบ ทุกคนก็รู้ดีว่าในการแข่งขันต่อสู้สามารถเลือกอาวุธด้วยตัวเอง แพ้แล้วก็คือแพ้!

หากอยู่ในสนามรบตอนนี้หัวของเขาคงตกลงบนพื้นแล้ว ไหนเลยจะมีโอกาสพูดว่าโกงกัน?

“หึ แพ้แล้วก็คือแพ้ ผู้ใต้บังคับบัญชาของอ๋องถูหนานทุกคนล้วนเป็นคนที่ไม่สามารถยอมแพ้ได้หรือ?”

ในเวลานี้ ไทเฮาทรงส่งเสียงอย่างเย็นชา หลังจากพูดเช่นนี้ อากู่ฉาก็โกรธเช่นกัน

“ไร้ประโยชน์ ไสหัวลับมาเดี๋ยวนี้!”

อดีตนายพลสีหน้าดูน่าเกลียด และรู้ว่าขายหน้าแล้ว เขาจึงเดินกลับไปด้านหลังโดยไม่พูดอะไร

“ไทเฮา อ๋องถูหนาน กระหม่อมชนะโดยไม่ใช้กำลัง เพียงเพื่อเพิ่มความรื่นรมย์ ไม่มีเจตนาทำลายพันธมิตรต่อกัน”

หวังหยวนยิ้มและเอ่ยพูดอย่างช้า ๆ