บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 713

หลังจากพูดแบบนี้ อากู่ฉาก็กระแอมเบา ๆ และเพิกเฉยต่อมัน

ไทเฮาเซียวฉู่ฉู่กลับหัวเราะขึ้นมา “ไม่เป็นไร มันเป็นเพียงเพื่อความรื่นรมย์เท่านั้น”

และในเวลานี้ จู่ ๆ ก็มีคนพูดขึ้นอีกครั้ง

“ไทเฮา การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ก็จบลงแล้ว ไม่สู้มาเพิ่มตวามรื่นรมย์ด้วยบทกวี ท้ายที่สุดแล้ว การชักปืนและร่ายรำกระบี่ในงานเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ในวันนี้ ไม่ใช่เรื่องดีนัก”

มีใต้เท้าคนหนึ่งเสนอแนะทันที

เซียวฉู่ฉู่หัวเราะและพยักหน้า “ก็ดี ทว่าการเพิ่มความรื่นรมย์เช่นนี้กลับไม่น่าสนใจเท่าไหร่ ไม่สู้ดวลวรรณกรรมกันเสียดีกว่า ผู้ชนะจะได้รับรางวัลใหญ๋จากข้า ทุกท่านคิดเห็นอย่างไรเล่า?”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เหล่าขุนนางที่อยู่ด้านล่างต่างก็ตื่นเต้นยิ่งนัก

“ข้อเสนอแนะของไทเฮา ช่างดียิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!”

ไทเฮาก็หัวเราะเช่นกัน “เช่นนั้นก็เริ่มกันเลยเถอะ”

เมื่อหวังหยวนได้ยินดังนั้น เขาก็กระพริบตา ดูเหมือนว่านี่เป็นโอกาสที่ตัวเองจะเอ่ยขอแต่งงาน!

ไทเฮาผู้นี้เชื่อใจตัวเขามากจริง ๆ ในวันเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่เช่นนี้ ให้เขาเอ่ยขอแต่งงาน นางต้องมีเหตุผลเป็นแน่

และรางวัลใหญ่นี้ก็คือเหตุผล

อย่างไรก็ตาม นางจะมั่นใจได้อย่างไรว่าตัวเขาจะชนะ?

ขุนนางทุกคนเริ่มท่องบทกวีและแต่งบทกวี และบทกวีของหลาย ๆ คนก็มีความพิเศษมาก

หวังหยวนไม่ได้พูดอะไร เขากำลังรอโอกาสอยู่

เขาเชื่อว่าต้องมีคนให้โอกาสเขาอย่างแน่นอน

แม้ว่าจะไม่มีก็ตาม เขาก็จะสร้างโอกาสให้ตัวเอง

“ใต้เท้าเกา ข้าได้ยินมาว่าท่านมีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมที่ไม่ธรรมดา เหตุใดท่านไม่ท่องสักบทเล่า?”

หวังหยวนมองไปที่เกาเล่อแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

เกาเล่อหัวเราะและพูดว่า “คุณชายหมิงถัน ข้าจะกล้าท่องบทกวี และแต่งบทกวีต่อหน้าท่านได้อย่างไรเล่า? นั่นเป็นการประมาณความสามารถของตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ”

หวังหยวนยิ้มตอบและพูดว่า “ใต้เท้าเกา โปรดอย่าพูดอย่างนั้นเป็นอันขาด ข้าแค่มีความชอบในความงาม ความงาม และยังมีบทกวีที่สวยงาม ข้าล้วนชื่นชอบ”

หวังหยวนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบาจนเกินไป ไม่เพียงแต่เกาเล่อเท่านั้นที่ได้ยิน แต่ยังมีขุนนางอีกหลายคนที่อยู่รอบตัวเขาก็ได้ยินด้วย

ผักซิ่งในแม่น้ำมีขนาดใหญ่เล็กปะปนกัน สาวเจ้าสาละวันเด็ดผักซิ่ง เดี๋ยวด้านซ้าย เดี๋ยวด้านขวา

สาวงามแสนดีเอย ข้าตามเกี้ยวนางทั้งยามตื่นและยามหลับ เกี้ยวนางยังไม่สมหวัง เฝ้าคำนึงถึงนางทั้งยามตื่นและยามหลับ โอ้ เฝ้าแต่คิดถึงนาง คิดถึงนาง ข้านอนพลิกหงายพลิกคว่ำแต่ไม่อาจข่มตาให้หลับ

ผักซิ่งในแม่น้ำมีขนาดใหญ่เล็กปะปนกัน สาวเจ้าสาละวันเด็ดผักซิ่ง เดี๋ยวด้านซ้าย เดี๋ยวด้านขวา สาวงามแสนดีเอย ข้าจะบรรเลงเพลงเสนาะเพื่อจะได้ใกล้ชิดนาง

ผักซิ่งในแม่น้ำมีขนาดใหญ่เล็กปะปนกัน สาวเจ้าสาละวันเด็ดผักซิ่ง เดี๋ยวด้านซ้าย เดี๋ยวด้านขวา สาวงามแสนดีเอย ข้าจะเคาะระฆังตีกลองเพื่อให้นางเริงร่า”

เมื่อบทกวีจบลง หวังหยวนก็ดื่มหมดในจอกเดียว

กวานจีในบทกวีนี้ ไม่มีอะไรเหมาะไปกว่านี้แล้ว!

หลังจากกล่าวบทกวีนี้จบ ทุกคนต่างก็ตกตะลึง!

บทกวีดี ๆ เช่นนี้ พวกเขาไม่เคยได้ยินหรือเคยพบเจอมาก่อน!

แม้แต่เซียวฉู่ฉู่ยังตกตะลึง!

หวังหยวนมองดูสีหน้าตกตะลึงของทุกคนแล้วยิ้ม

“ข้าแสดงฝีมือต่ำต้อยไปแล้ว ทุกท่านโปรดอย่าได้ใส่ใจ”