บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 740

ในเวลานี้ อาปู้ชาก็พูดต่อ

“แต่ท่านพ่อ ตอนนี้ไม่อาจรับประกันได้ว่าอ๋องถูหนานและอ๋องหลงซี จะมีความคิดที่จะอยากแบ่งแยกแผ่นดิน!”

อาปู้ชากังวลว่าไม่เพียงแต่อ๋องทั้งสอง จะไม่ต้องการแบ่งแยกแผ่นดินเท่านั้น แต่พวกเขายังเป็นคนของไทเฮาอีกด้วย!

อ๋องเจิ้นตงย่อมเข้าใจ แต่กลับยกยิ้ม

“หากสามารถเป็นฮ่องเต้ได้ ใครจะเป็นอ๋อง? ดังนั้นไม่จำเป็นต้องคิดมาก เมื่อมีผลประโยชน์ที่แท้จริง ย่อมไม่มีใครพ้นจากสิ่งล่อใจได้!”

ในเวลานี้อ๋องเจิ้นตงกล่าวพลางยิ้มเย้ย

อาปู้ชารีบพูดว่า “ท่านพ่อ เมื่อทำเช่นนี้แล้ว อาจจะไม่มีทางออก ท่านต้องคิดให้ดีนะขอรับ!”

นี่เป็นโทษร้ายแรง เป็นการกบฏ!

“แพ้เป็นเจ้าชนะเป็นโจร นี่เป็นเรื่องจริงมาตั้งแต่สมัยโบราณ!”

อ๋องเจิ้นตงตัดสินใจแล้ว

แต่ในเวลานี้ทหารองครักษ์เมืองหวงเผชิญกับปัญหาอีกแล้ว

“ท่านอ๋อง นายน้อย โจรปรากฏตัวทางทิศตะวันตกของเมือง พวกมันบุกปล้นบ้านเรือนของชาวบ้าน ทหารองครักษ์เมืองหวงไม่สามารถต่อสู้ได้... พวกมันจึงหนีไปได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“รายงาน! ท่านอ๋อง นายน้อย มีขโมยมากมายในเมืองนี้ ข้าวของของเจ้าหน้าที่หลายคนถูกขโมยไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“ท่านอ๋อง นายน้อย เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ! อนุของข้าหลวงประจำเมืองหลวง ถูกลักพาตัวไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

แต่ละเหตุการณ์ มุ่งเป้าไปที่ทหารองครักษ์เมืองหวงทีละเรื่อง!

นี่คือจังหวะที่จะแย่งทหารองครักษ์เมืองหวงไปจากมือของเขา!

“รอไม่ไหวแล้ว!”

อ๋องเจิ้นตงพูดทันที เขาต้องดำเนินการโดยเร็วที่สุด!

ทันใดนั้นก็มีคนมารายงาน

“ท่านอ๋อง ไทเฮาได้ส่งคนมาแจ้งข่าว เรียกผู้กำกับการทหารองครักษ์เมืองหวง ซึ่งก็คือนายน้อยให้เข้าไปในวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากได้ฟังราชโองการนี้แล้ว อ๋องเจิ้นตงก็พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา

“ด้วยปัญหามากมาย ไทเฮาจะต้องโกรธเป็นแน่ เจ้าไปก่อน แล้วอดทนไว้ไม่ว่านางจะพูดอะไรก็ตาม!”

อ๋องเจิ้นตงถอนหายใจ จากนั้นอาปู้ชาก็พยักหน้า แล้วเข้าไปในวังหลวง

“เอาเก้าอี้มา”

ในเวลานี้ ไทเฮาเซียวฉู่ฉู่บอกให้คนไปยกเก้าอี้มาให้

“นั่งลงสิ”

ไทเฮายิ้มอ่อน นัยน์ตาฉายแววเมตตากรุณา

อาปู้ชารู้สึกอยู่เสมอว่าพฤติกรรมของไทเฮา ทำให้เขาสับสนและไม่แน่ใจว่านางจะทำอะไร

นั่งอยู่ตรงนั้น ก็เหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ

“อาปู้ชา ทหารองครักษ์เมืองหวงไม่ได้ควบคุมง่ายถึงเพียงนั้น”

เซียวฉู่ฉู่พูดตามตรง ประโยคนี้ทำให้อาปู้ชาตกใจทันที!

แน่นอนว่านี่จะเป็นการปลดเขาออกจากตำแหน่ง!

ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องอ้อนวอนขอโอกาส!

พูดจบ เขาก็คุกเข่าลงอีกครั้ง!