บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 802

หวังหยวนยืนอยู่บนบอลลูนอย่างมีความสุขยิ่ง!

คงไม่มีใครคิดว่าตัวเขาจะสามารถหนีรอดออกมาได้กระมัง?

ในเวลานี้ แม้ว่าพวกเขาจะโกรธเมื่อพบว่าตัวเองหนีออกมาได้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!

เขามองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกปลงอนิจจังบนใบหน้า พลางเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ที่งดงามบนท้องฟ้าด้วยความพึงพอใจมาก

ในขณะนี้ หวังหยวนกำลังควบคุมบอลลูน และเตรียมลอยไปทางหมู่บ้านต้าหวัง

คาดไม่ถึงว่าในขณะนี้ จู่ ๆ จะมีลมแรงพัดมาอย่างบ้าคลั่งจากระยะไกล!

หลังจากนั้น บอลลูนก็เบี่ยงไปทางทิศตะวันตกอย่างควบคุมไม่ได้ทันที!

หวังหยวนไม่สามารถยืนนิ่งได้ด้วยซ้ำ เขารีบคว้าที่จับของบอลลูนไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองตกลงไป

ทว่าทิศทางได้เบี่ยงไปอีกทางอย่างสิ้นเชิง ในขณะนี้ และไม่มีทางที่จะกลับไปได้อีก!

ไม่รู้เหมือนกันว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว บอลลูนก็ค่อย ๆ ร่อนลงบนภูเขาที่แห้งแล้งไกลโพ้น

หวังหยวนกระโดดลงจากบอลลูน และเดินตรงไปตามเส้นทางที่มีเมืองขนาดเล็กที่ตีนเขา

เขาออกมาครั้งนี้โดยไม่มีเงินติดตัวเลย

ทว่าการเดินทางนั่นจำเป็นต้องมีเงินติดตัวไว้ ทั้งตัวเขานอกจากปืนกระบอกนี้แล้ว ก็มีเพียงเสื้อผ้าบนตัวเขาเท่านั้นแล้วที่มีมูลค่าไม่กี่ตำลึง

ดังนั้นหวังหยวนจึงถอดเสื้อคลุมของเขาออก และไปที่โรงรับจำนำในเมือง โดยตั้งใจที่จะจำนำเสื้อผ้าของเขาเพื่อแลกกับเงินเพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายในการเดินทาง

เถ้าแก่โรงรับจำนำดีใจมาก เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองตัดเย็บอย่างประณีต และทำจากวัสดุราคาแพง จากนั้นก็แลกเป็นเงินสองตำลึงให้ตัวเองทันที

ถึงแม้จะไม่มาก แต่ก็เพียงพอสำหรับที่จะใช้จ่ายในตอนนี้

หวังหยวนออกมาจากโรงรับจำนำ และกำลังจะซื้อม้าเพื่อออกเดินทาง

คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนชนกระแทกอย่างแรง

เมื่อเขาหันกลับไปก็พบว่าคนที่ชนเขาเป็นขอทานตัวน้อยที่สวมชุดผ้าขี้ริ้ว ท่าทางเหมือนคนอายุประมาณสิบห้าหรือสิบหกปี

หวังหยวนขมวดคิ้วและมองดูเขาแล้วถามว่า “เอาเงินและของที่เจ้าขโมยไปจากข้าคืนมา ขอทานตัวน้อย ๆ อย่างเจ้านับว่ากล้าหาญยิ่งนัก!”

โชคดีที่ขอทานตัวน้อยไม่รู้จักวิธีใช้ปืน ไม่เช่นนั้น หากตัวเองแย่งคืนมา ก็คงลำบากอยู่เล็กน้อยจริง ๆ

“อย่ามาใส่ร้ายข้านะ ข้าไม่ได้ขโมยเงินของท่าน!”

ขอทานตัวน้อยยกหมัดชกหวังหยวน ให้ตายยังไงเขาก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองขโมยเงินไป

“ไอหย่า ขอทานตัวน้อย ปากแข็งนักใช่ไหม ข้าจะดูให้เห็นกับตาเลยว่าบนตัวเจ้ามีของของข้าหรือไม่!”

หวังหยวนกำลังจะยกขอทานตัวน้อยขึ้น จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงไอหลายครั้งออกมาจากภายในห้อง

หลังจากนั้นไม่นาน หญิงชราคนหนึ่งก็ใช้ไม้ค้ำค่อย ๆ เดินออกจากบ้าน

ลักษณะท่าทางของนางดูมีอายุราวเจ็ดสิบกว่าปี มีผมหงอก และมีรูปร่างโค้งงอ นางเดินกะโผลกกะเผลกโดยใช้ไม้ค้ำยัน ท่าทางดูใช้แรงเยอะมาก

“อายวี้ เจ้าออกไปขโมยของอีกแล้วใช่ไหม!”