บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 811

“พี่หยวน!”

“น้องหวัง!”

“ท่านพี่...”

เมื่อมองดูใบหน้าที่คุ้นเคย และท่าทางที่เป็นกังวลของพวกเขา หวังหยวนก็ยิ้ม

“ข้ากลับมาแล้ว ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง”

วังไห่เทียนรีบเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “น้องหวัง ข้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยจริง ๆ ว่าเจ้าจะกลับมาได้ นี่มัน... นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไป!”

“พี่หยวน! กลับมาก็ดีแล้ว! กลับมาก็ดีแล้ว!”

ถังหม่างและคนอื่น ๆ ต่างตื่นเต้นมาก แม้แต่ต้าหู่และเอ้อหู่ ชายฉกาจทั้งสองคนต่างก็หลั่งน้ำตาออกมาเล็กน้อย

หวังหยวนมองไปที่หลี่ซื่อหาน ท่ามกลางฝูงชนแล้วยิ้มกว้างขึ้น

“น้องหญิง มานี่เร็ว”

หวังหยวนอ้าแขน และรู้สึกเป็นทุกข์มากเมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหลี่ซื่อหาน

หลี่ซื่อหานรู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่มากมาย แต่นางก็ไม่สนใจพวกเขาในขณะนี้ จากนั้นรีบโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของหวังหยวนทันที!

สตรีต่างมีด้านที่เปราะบาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหวังหยวนยังถูกคุมขังอยู่ในวังลึก เป็นตายอย่างไรไม่อาจรู้ได้อย่างแน่ชัด!

อย่ามองว่านางสงบสติอารมณ์ต่อหน้าคนอื่น และคอยปลอบคนอื่นอยู่เสมอ ทว่าความกดดันในใจของนางยิ่งใหญ่กว่าใคร ๆ!

ตอนนี้เมื่อเห็นหวังหยวนกลับมาแล้ว ความกังวลในใจก็หายเป็นปลิดทิ้ง แน่นอนว่านางย่อมอยากจะระบายอารมณ์เป็นธรรมดา!

นางกอดหวังหยวนไว้พร้อมน้ำตาไม่สามารถควบคุมให้หยุดไหลลงมาได้

“ท่านพี่... ข้า... ข้าคิดว่าท่าน... คิดว่าท่าน...”

“ฮือ ฮือ ฮือ...ท่านกลับมาได้...เป็นเรื่องที่วิเศษยิ่งนัก”

หลี่ซื่อหานกอดหวังหยวนไว้แน่น และอยากจะพาตัวเองเข้าไปในร่างของหวังหยวน

นางกลัวเกินไป กลัวว่าหวังหยวนจะทิ้งนางไปอีกครั้ง!

หวังหยวนมองดูหลี่ซื่อหานด้วยสีหน้าเจ็บช้ำ!

“ยังอายอะไรอยู่”

หวังหยวนยิ้มแล้วเดินเข้าไป และกอดพวกนางทั้งสองอย่างอ่อนโยน

ในขณะนี้ สตรีทั้งสองกอดหวังหยวนไว้แน่นพร้อมร้องไห้

ทุกคนยังคงยิ้มแย้ม ในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่หวังหยวนกลับมาได้

หลังจากนั้นไม่นาน อารมณ์ของทุกคนก็กลับมาสงบลง ขณะนี้หวังหยวนก็เดินเข้าไปในหมู่บ้านต้าหวัง

“ท่านพี่ ช่วงเวลาที่ท่านไม่อยู่ คนในหมู่บ้านต้าหวังไม่ได้ออกไปไหนเลย ทุกคนต่างระมัดระวังตัวมาก โชคดีที่หมู่บ้านยังพอพึ่งพาตัวเองได้ จึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

หวังหยวนนั่งอยู่ที่ลานบ้าน สตรีทั้งสามคนยืนอยู่ด้านหลังหวังหยวน หลี่ซื่อหานพูดเสียงเบา

วังไห่เทียนนั่งอยู่ตรงหน้าของเขา หวังหานซานและคนอื่น ๆ พวกเขาต่างเป็นกระดูกสันหลังของหมู่บ้านต้าหวังและเป็นคนที่หวังหยวนไว้วางใจมากที่สุด

“อืม นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก แต่ตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นแล้ว พวกเราในหมู่บ้านต้าหวังอยากทำอะไรก็ทำได้ตามที่เราต้องการ และเราไม่ต้องไปกังวลปัญหาเหล่านี้แล้ว”

หวังหยวนหัวเราะ แต่หลังจากพูดเช่นนี้ วังไห่เทียนและคนอื่น ๆ ต่างก็กังวลเล็กน้อย