บ่วงแค้นแสนรัก

บทที่ 32 ถือว่าฉันขอร้อง

เหอจื่ออันอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนเขาจะนึกขึ้นได้ จากนั้นก็กระแอม จิบน้ำเพื่อลดความประหม่า

เนื่องจากทั้งสองคุยกันอย่างเก่กังๆ จากนั้นเหอจื่ออันก็ได้รับการติดต่อให้ออกไปข้างนอก เวินหนิงก็ถือโอกาสลุกขึ้นเพื่อจากไป

"ฉันจะไปส่งคุณเอง" เหอจื่ออันหยิบกุญแจรถพร้อมเสนอเพื่อที่จะส่งเธอกลับบ้าน

เวินหนิงส่ายหัว "คุณมีสิ่งที่ต้องทำ ไม่ต้องไปส่งฉันหรอกค่ะ"

นอกจากนี้ เธอไม่ต้องการให้รู้ว่า เธออาศัยอยู่ในบ้านของลู่จิ้นยวนด้วยเพราะมันจะอธิบายค่อนข้างยาก

เหอจื่ออันเห็นเธอเก็บของอย่างรวดเร็วแล้วหันกลับมากล่าวอำลา ผู้หญิงอย่างเวินหนิงที่ไม่ถ่อมตัวหรือเอาแต่ใจนั้นสำหรับเขานั้นหายาก

เขาค่อนข้างอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอ

เวินหนิงรอรถประจำทางที่ป้ายรถเมล์ สักพักรถสปอร์ตคันหรูก็มาหยุดตรงหน้าเธอ “มาเถอะ ฉันไม่รีบ ไม่รู้ว่าเธอต้องรออีกนานแค่ไหน”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวรถก็มาแล้ว คุณไปทำงานของคุณเถอะค่ะ”

เมื่อเห็นเธอยืน เหอจื่ออันก็ลงจากรถ คว้าข้อมือเวินหนิงบังคับให้เธอขึ้นรถ “ มันผิดหลักการของฉันที่เติบโตมาโดยไม่ไปส่งผู้หญิงกลับบ้านน่ะสิ ไปเถอะ ฉันไปส่งคุณ……”

"ปี๊นนนน"

ระหว่างที่เขากับลังดึงอีกคน ก็มีเสียงบีบแตรรถทำให้เหอจื่ออันหยุด

เหอจื่ออันขมวดคิ้วและมองไปเห็นรถสปอร์ตที่โฉบเฉี่ยวกว่าที่เขาขับในวันนี้มาจอดอยู่ตรงหน้าเขา

Rolls-Royce Phantom Global Limited Edition ในเมืองเจียงคงมีไม่กี่คัน แต่ฉันไม่คิดว่าจะได้พบที่นี่

เวินหนิงก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงที่บีบแตรดังมา เธอหันหน้าไปมองคนที่นั่งคนขับ พลันก็ตกใจกลัว

ลู่จิ้นยวน?

เขามาที่นี่ได้ยังไง?

นั่นคือความรู้สึกผิด

"ขอโทษที รถของคุณดูเหมือนจะจอดในที่ที่ไม่ควรอยู่"

ดวงตาของเขาฉายแววไม่พอใจเมื่อเห็นพฤติกรรมนี้ที่ไม่ไว้หน้าเขาต่อหน้าผู้หญิง

ลู่จิ้นยวนและเขากำลังพยักหน้าให้ ทั้งสองคนรู้จักและเคยพบกันหลายครั้ง

"ไปเถอะ ฉันจะส่งคุณกลับเอง"

ดวงตาของลู่จิ้นยวนหยุดที่เธอ ราวกับมีดที่คอยทิ่งแทง "ไม่ดีกว่าค่ะ

ลู่จิ้นยวนก็พูดอย่างเย็นชา "คุณ คนอื่นไม่เต็มใจแล้วทำไมคุณดื้อดึง?"

“ตอนนี้ฉันขับรถไปด้านหลัง เวินหนิงรอฉันแปปนะ”

แต่จากนั้นลู่จิ้นยวนก็เหยียบคันเร่งชนรถอีกคัน

เวินหนิงผงะ แม้ว่าจะไม่มีมีใครเป็นอะไร แต่รถสองคันนี้ก็เป็นรถหรู

ลู่จินหยวนพูดอย่างเย็นชาว่า "ชนแค่เล็กน้อย

"คุณหมายความว่ายังไง"

เวินหนิงใบหน้าเริ่มซีด เธอไม่ต้องการให้ลู่จิ้นยวนพูดอะไรที่ไม่ดีต่อหน้าเหอจื่ออัน

เธอไม่ต้องการคนที่ยอมรับเธอให้กำลังใจเธอมาเกลียดตัวเองแบบนี้

"คุณ คุณรีบไปเถอะค่ะ!"

เวินหนิงดึงเสื้อเหอจื่ออันให้รับไป ไม่หวังว่าเขารอฟังต่อ

"ความหมายก็คือ ... " ยิ่งเห็นท่าทางและใบหน้าที่เป็นกังวลของเวินหนิง ลู่จิ้นยวนก็รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น

เพราะกลัวว่าเขาจะบอกความจริง ทำให้ผู้ชายที่หามาเกลียดเธองั้นเหรอ?

หน้าด้านจริงๆ

แต่ก็ไม่รู้ว่าในใจของพวกเขาสกปรกแค่ไหน ฉันแค่อยากจะแนะนำคุณเหอว่าอย่าหลงกลจะดีกว่า"

เสียงของลู่จิ้นยวนเหมือนจะดูราบเรียบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เต่เขารู้ว่าลู่จิ้นยวนหมายถึงอะไร โดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นสีหน้าของเหวินหนิงเขาก็เข้าใจทั้งหมดในคราวเดียว

ถ้าอยากเข้าใจคนๆนึง

ดวงตาของเขาหรี่ลง

เสียงของลู่จิ้นยวนกดต่ำลงอย่างจงใจและเวินหนิง รับรู้ได้ถึงความโกรธของเขา ถ้ายิ่งโกรธชายคนนี้คงไม่ไว้หน้าแน่

"คุณเหอคะ คุณไปก่อนเถอะค่ะ...ถือว่าฉันขอร้อง"

เหอจื่ออันไม่ได้ต้องการจากไป แต่เมื่อเขาหันไปเขาก็เห็นแววตาของเวินหนิงที่ทำอะไรไม่ถูก นั่นทำหัวใจของเขาก็อ่อนยวบ “ คุณไม่เป็นไรจริงๆเหรอ?”

Bình Luận ()

0/255