ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 156

“นางโง่ เจ้าสมควรมองนางดื่มลงไปเอง!”

ขมับมู่หรงอวี้เต้นตุบๆ หากมิใช่เพราะเขาไม่ตีผู้หญิง ขาต้องเตะออกไปแล้วเป็นแน่

“ท่านอ๋อง...”

“ไสหัวไป ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า”

หันหน้า เผชิญหน้ากับใบหน้าหลงใหลของฮูหยินผู้เฒ่าซู

“ท่านอ๋อง ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถอะ”

“โอ๊ย!” ความรังเกียจของมู่หรงอวี้พลุ่งพล่านขึ้นมาแล้ว ทันใดนั้นพ่นโลหิตออกมาหนึ่งคำ ล้มลงกับพื้นไม่ลุกขึ้นอีก

“ท่านอ๋อง ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจเลย!”

ฟู่เยียนหรานถลันขึ้นไปว่องไวปานเหินบิน ประคองกายมู่หรงอวี้ เห็นมู่หรงอวี้หลับตาสนิท นางรีบพูด

“แย่แล้ว ท่านอ๋องตายแล้ว!”

“ข้า ยังไม่ตาย!” มู่หรงวี้ยกมือขึ้น เหตุใดก่อนนี้เขาคิดว่าฟู่เยียนหรานฉลาดกันนะ?

ฟู่เยียนหรานถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ไม่ตายก็ดีแล้ว พวกเจ้ายังเหม่ออันใด รีบพาฮูหยินผู้เฒ่าไปทิ้งไกลๆ!”

องครักษ์รีบนำตัวฮูหยินผู้เฒ่าไปโยนคืนกลุ่มนักโทษถูกเนรเทศ ฮูหยินผู้เฒ่าถูกหนอนกู่คู่รักควบคุมไว้ สูญเสียสติปัญญา ปากยังร้องตะโกน “ท่านอ๋อง เอ็นดูข้าเถอะ!”

“ท่านแม่ นี่ท่านทำผิดศีลธรรมเกินไปแล้ว” ซูหัวหยางที่แต่ไหนแต่ไรมากตัญญูต่อมารดามิอาจอดกลั้นไหว หยิบท่อนไม้ใหญ่ตีฮูหยินผู้เฒ่าจนหมดสติไปแล้ว

“แม่สามีเสียสติไปแล้ว”

นางหลิวพูดอย่างหวาดกลัว “จะต้องเป็นหลี่ซือซือกลับมาสิงร่างของนางเป็นแน่”

หลี่ซือซือชมชอบยั่วยวนผู้ชายที่สุด ก็มีท่าทางเหมือนแม่สามีตอนนี้นี่ล่ะ”

ทุกคน “.....”

ถูกเสียงดังเอะอะโวยวายนี้รบกวน ทุกคนในค่ายล้วนนอนหลับไม่สนิท ทางฝั่งมู่หรงอวี้วุ่นวายยิ่งกว่ามาก

กู้หว่านเยว่เข้าใกล้สำรวจอาการของฮูหยินผู้เฒ่าเล็กน้อย เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นภายในใจ จากนั้นเดินกลับมา

หากมิใช่ถูกฮูหยินผู้เฒ่าซูแย่งน้ำไป บัดนี้คนสูญเสียสติ ปีนขึ้นเตียงมู่หรงอวี้ก็เป็นนางแล้ว

สีหน้าซูจิ่นเอ๋อร์เผือดซีด กอดอกอย่างนึกหวาดกลัว นางยังเป็นแม่นางในห้องหอคนหนึ่ง มิอาจยอมรับไหว

“พี่ใหญ่ เขาอยากใช้ประโยชน์จากจิ่นเอ๋อร์ลงมือกับท่าน”

ซูจื่อชิงกำหมัดแน่นอย่างมีโทสะ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาแล้ว

“คนต่ำต้อยน่ารังเกียจ ข้าจะไปฆ่าเขา!”

“หยุด!” กู้หว่านเยว่รีบขวางเขาไว้ “ข้างกายมู่หรงอวี้มีองครักษ์ เจ้าไม่สามารถฆ่าเขาได้ ต่อให้เจ้าฆ่าเขาตาย บัดนี้เขาเป็นเชื้อพระวงศ์ เจ้าเพียงตายเร็วขึ้นก็เท่านั้น!”

ฝีเท้าซูจื่อชิงชะงักอยู่กับที่ จับผมของตน

“เช่นนั้นจะทำเยี่ยงไร หรือว่าต้องมองจิ่นเอ๋อร์ถูกเขารังแกกระนั้นรึ?”

“ไม่รีบ” กู้หว่านเยว่รอยยิ้มเปื้อนหน้า พลางมองมู่หรงอวี้ที่อยู่ไม่ไกล “นี่มิใช่กำลังรับกรรมอยู่หรือ?”