ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 173

แพ้แล้ว?

แล้วได้อย่างไรกัน?

ลั่วยางกระชากผ้าปิดตาออกอย่างแรง จนกระทั่งเห็นสมุนไพรที่อยู่ในมือของกู้หว่านเยว่ นางจึงรู้ว่าตัวเองโง่เขลามาก โง่จนน่าสมเพช

“บัวหิมะเทียนซาน...”

บัวหิมะและบัวหิมะเทียนซานต่างกันเพียงสองคำ แต่สรรพคุณกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

ลั่วยางจ้องมองกู้หว่านเยว่ ไม่สนใจเรื่องแพ้ชนะแต่กลับเอ่ยถามขึ้นว่า

“อาจารย์ของเจ้าเป็นใครกันแน่?”

แม้แต่ปรมาจารย์แพทย์ก็ยังไม่มีบัวหิมะเทียนซาน หรือว่าอาจารย์ของกู้หว่านเยว่จะเก่งกว่าปรมาจารย์แพทย์เสียอีก?

กู้หว่านเยว่เก็บบัวหิมะเทียนซานกลับ จากนั้นเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“ข้ามีหน้าที่แค่ชนะเจ้า ส่วนคำถามอื่น ๆ เจ้าค่อย ๆ คิดเอาเองก็แล้วกัน”

พูดจบก็หันไปมองเหยาฮุ่ยซิน “คุณหนูเหยา ข้าชนะแล้ว นำเมล็ดโพธิ์ให้ข้าได้หรือไม่?”

“ได้แน่นอน!”

เหยาฮุ่ยซินเผยรอยยิ้มยินดี ดูเหมือนจะดีใจยิ่งกว่าตัวเองชนะเสียอีก

“ท่านตามข้ามาเร็ว”

“เดี๋ยวก่อน” ลั่วยางจะยอมให้นางไปได้อย่างไรกัน วิ่งเข้าไปถามคำถามอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าจะไปไม่ได้ ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าอาจารย์ของเจ้าเป็นใคร!”

ลั่วยางนี่ดูเหมือนจะบ้าไปแล้ว ก็พูดกันแล้วว่าแพ้ก็ต้องยอมรับ แต่ตอนนี้นางกลับยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้

รู้ว่าอาจารย์ของกู้หว่านเยว่เป็นใครแล้วมีประโยชน์อะไรเล่า พิสูจน์ว่านางไม่ได้ไร้ความสามารถขนาดนั้นงั้นหรือ?

“ไปให้พ้น”

ซูจิ่งสิงก้าวไปข้างหน้า ใช้กำลังภายในผลักนางออกไปโดยตรง

“อาจารย์ก็คืออาจารย์ ศิษย์ก็คือศิษย์ เจ้าสู้หว่านเยว่ไม่ได้ก็เป็นความจริง ยังกล้ามาตอแยอีกหรือ?”

ลั่วยางรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนตะลึงอยู่กับที่ ปากก็ยังคงพึมพำว่า “ไม่ใช่ว่าข้าด้อยกว่า แต่เป็นเพราะเจ้ามีอาจารย์ที่เก่งกาจ...”

กู้หว่านเยว่ส่ายหัว แขนของนางถูกเหยาฮุ่ยซินโอบไว้

“ฮูหยินซู เรารีบไปเอาเมล็ดโพธิ์กันเถอะ”

“ดี”

กลุ่มคนเดินมาถึงภายในเรือนของเหยาฮุ่ยซิน กู้หว่านเยว่มองบ่าวชายยกกระถางดอกไม้เข้ามา เมื่อแน่ใจแล้วว่านี่คือเมล็ดโพธิ์ที่นางต้องการ จึงรีบถามว่า

“คุณหนูเหยา เมล็ดโพธิ์นี้ราคาเท่าไหร่ ข้าจะจ่ายให้ท่าน”

“ครั้งหน้าจะพาท่านไปด้วย”

ซูจิ่งสิงส่ายหัวแล้วยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร มีเพียงความรักใคร่บนใบหน้า

ทางด้านเหยาฮุ่ยซินก็มอบเมล็ดโพธิ์ให้กับกู้หว่านเยว่

“หลังจากกลับมาข้าจำท่านได้ตลอด อยากจะหาโอกาสขอบคุณท่าน คิดไม่ถึงเลยว่าสวรรค์จะมอบโอกาสนี้ให้ข้าจริง ๆ ”

ดังนั้นเหยาฮุ่ยซินจึงไม่ยอมมอบเมล็ดโพธิ์ให้กับมู่หรงอวี้เสียที แต่ยังเสนอให้มีการแข่งขัน

ไม่ใช่ว่านางไม่อยากมอบเมล็ดโพธิ์ให้กับกู้หว่านเยว่ แต่กลัวว่าจะทำให้ปรมาจารย์แพทย์โกรธ

ในเมื่อลั่วยางแพ้การแข่งขัน ปรมาจารย์แพทย์ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

“เช่นนั้นเมล็ดโพธิ์นี้ข้าขอรับไว้แล้ว”

กู้หว่านเยว่ต้องถอนหายใจถึงความบังเอิญของโชคชะตา การช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจ กลับช่วยนางได้มาก

ในที่สุดเจ้าบ้านสกุลเหยาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหยาฮุ่ยซินจึงช่วยกู้หว่านเยว่ จึงรีบกล่าวขึ้น

“ฮูหยินซู ข้าขอเป็นตัวแทนของทุกคนในสกุลเหยาขอบคุณท่าน

ไม่ต้องพูดถึงเมล็ดโพธิ์ หากท่านต้องการอะไรก็บอกมาได้เลย ตราบใดที่ข้าหามาได้ ข้าจะให้ท่านแน่นอน!”