ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 175

“ข้าจำได้ว่าครั้งก่อนได้ถอนพิษให้ท่านแล้ว หรือว่า กู้หว่านเยว่วางยาพิษใหม่ใส่ท่านอีก?”

“อะไรนะ?”

มู่หรงอวี้นึกถึงวิชาแพทย์ของกู้หว่านเยว่ ทันใดนั้นก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว รีบจับมือของลั่วยาง

“นางวางยาพิษข้า แล้วข้าจะเป็นอะไรหรือไม่ ลั่วยาง เจ้าต้องช่วยข้านะ!”

รักตัวกลัวตาย ไหนเลยจะมีความอวดดีอย่างเมื่อครู่อีก

ลั่วยางขยับถอยหลังเล็กน้อย เอ่ยอย่างไม่ค่อยสบายใจ

“ท่านอ๋องไม่ต้องกังวล นี่ไม่ใช่ยาพิษร้ายแรงที่ทำให้ถึงตาย ข้าจะไปปรุงยาแก้พิษให้ท่านเดี๋ยวนี้”

มู่หรงอวี้เห็นสีหน้าของนาง จึงจงใจเอื้อมมือไปลูบท้องของนาง

“ข้าถีบจนเจ็บหรือไม่?”

ลั่วยางตัวสั่นเล็กน้อย แล้วก้มศีรษะลง “ไม่เจ็บเจ้าค่ะ”

“โธ่ ต้องเจ็บแน่ ๆ ”

มู่หรงอวี้ถอนหายใจ จากนั้นแสร้งทำเป็นรักใคร่อย่างเต็มเปี่ยม

“ลั่วยาง เรื่องเมื่อครู่เจ้าอย่าโทษข้าเลย

ข้าก็ทำไปเพราะรักและคาดหวังในตัวเจ้ามาก จึงโมโห

ข้าขอโทษเจ้าดีหรือไม่? ข้าผิดไปแล้ว”

เดิมทีลั่วยางรู้สึกเสียใจที่เขาถีบตัวเอง แต่พริบตาเดียวก็กลับมาซาบซึ้งจนรู้สึกมึนงง

“ข้าไม่โทษท่านอ๋อง ท่านอ๋องวางใจเถอะ ข้าจะปรุงยาแก้พิษออกมาให้ได้!”

“ดี เช่นนั้นเจ้ารีบไปปรุงยาแก้พิษเถอะ” มู่หรงอวี้ยิ้มและเร่งนาง

จนกระทั่งลั่วยางออกไปจากห้อง รอยยิ้มของเขาก็เปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง จากนั้นก็หยิบแก้วที่อยู่ข้างมือขึ้นมา แล้วปาใส่กำแพงอย่างแรง

“กู้หว่านเยว่ ข้าจะฆ่าเจ้า!”

ซูจิ่งสิงตกตะลึงไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงจะได้สติแล้วพยักหน้า “สวย”

“เช่นนั้นก็ชุดนี้แล้ว”

กู้หว่านเยว่พอใจกับชุดนี้มากเช่นกัน นี่เป็นชุดเมื่อก่อนของเจ้าของร่างเดิม หลังจากที่กลายเป็นนักโทษเนรเทศ นางก็ไม่ได้สวมชุดที่งดงามเช่นนี้มานานแล้ว

กู้หว่านเยว่ชอบชุดกระโปรงสไตล์โบราณแบบนี้มาก รอไปถึงเจดีย์หนิงกู่แล้ว ต้องไปสั่งตัดชุดสวย ๆ มาไว้ทั้งโกดัง!

ทั้งสองออกจากโรงเตี๊ยม กำลังมุ่งหน้าไปยังจวนเจ้ากรม

ถึงแม้จะบอกว่าเป็นงานเลี้ยงโต๊ะจีนฟรีสามวัน แต่ตอนนี้ที่หน้าประตูก็เต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้แล้ว เพียงแค่ไปลงทะเบียนชื่อที่หน้าประตู ก็สามารถนั่งทานอาหารได้เลย

“บอกว่าฟรีก็ฟรีจริง ๆ ท่านเจ้ากรมนี่ใจกว้างจริง ๆ ” กู้หว่านเยว่ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

อาหารบนโต๊ะนี้ต้องมีมูลค่าอย่างน้อยห้าตำลึงเงิน เมื่อมองจากภายในจวนออกไปข้างนอก ก็มีโต๊ะอาหารอยู่หลายร้อยโต๊ะ แถมยังเป็นงานเลี้ยงโต๊ะจีนสามวันติดต่อกันอีก คงต้องใช้เงินหลายหมื่นตำลึงเลยทีเดียว

ท่านลุงที่อยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมาว่า

“ท่านเจ้ากรมและคุณหนูใหญ่สกุลเหยาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เมื่อปีก่อนคุณหนูใหญ่สกุลเหยาป่วยหนัก ถูกส่งไปรักษาตัวที่วัดบนเขา เพิ่งจะได้กลับมา ท่านเจ้ากรมดีใจมาก จึงจัดงานเลี้ยงเพื่อสะสมบุญกุศลให้คุณหนูใหญ่สกุลเหยา”