ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 210

“พี่ใหญ่ซุน ท่านดูเถอะว่าเสื้อบุนวมนี้อุ่นกว่าที่พวกท่านกำลังสวมไม่น้อยใช่หรือไม่?”

นุ่นยังไม่เป็นที่นิยมในต้าฉี ทุกคนไม่รู้ว่านุ่นสามารถป้องกันความหนาวได้ ทั้งยังไม่มีเครื่องทอผ้า เพราะเหตุนี้บนตัวจึงสวมใส่เพียงผ้าป่านและผ้าฝ้ายภายในสามชั้นภายนอกสามชั้น ย่อมไม่สามารถทนต่อความหนาวเหน็บในวันหนาวเช่นนี้ได้

ซุนอู่หยิบเสื้อบุนวมไป ทีแรกยังมองไม่เห็นความพิเศษอะไร ของสิ่งนี้บ้านสามสกุลซูล้วนสวมไว้บนร่างกาย ทุกคนจึงมิได้ใส่ใจ

จนกระทั่งวางลงบนขาครึ่งหนึ่ง พบว่าขาที่กำลังหนาวเหน็บถึงขั้นอุ่นขึ้นมา ไม่รู้สึกถึงลมหนาวที่ภายนอก นี่ถึงรู้ว่าของเล่นนี้ช่างอัศจรรย์โดยแท้

“จริงเสียด้วย เสื้อบุนวมนี้ช่างเป็นของดีโดยแท้!” ดวงตาซุนอู่ทอประกาย “เสื้อบุนวมนี้เป็นนางหยางทำด้วยตนเองกระนั้นรึ?”

กู้หว่านเยว่พูดยิ้มๆ “เจ้าค่ะ”

“หากพวกเรานำเสื้อบุนวมนี้ไปขาย จะต้องได้ราคาดีเป็นแน่!

แต่ปัญหาในตอนนี้คือพวกเราจะไปนำวัสดุเหล่านี้มาจากที่ใด?”

ซุนอู่เป็นคนหยาบคนหนึ่ง ย่อมไม่มีความรู้ในเรื่องเสื้อผ้าเหล่านี้

กู้หว่านเยว่คิดหาทางไว้ดีแล้ว พูดเนิบๆ “พี่ใหญ่ซุนยังจำอวิ๋นมู่ที่เดินทางพร้อมพวกเราก่อนหน้านี้ได้หรือไม่ เขาก็มีกิจการอยู่ที่นี่ เชี่ยวชาญในการปลูกนุ่นทำนองนี้

หากพวกเราอยากทำ สามารถไปขอวัสดุจากเขาได้”

ขออภัยพี่ใหญ่อวิ๋น อย่างไรเสียท่านก็อยู่ไกลนับพันลี้ ขอใช้ท่านเป็นเครื่องมือปกปิดก่อนแล้ว

คราวนี้ไม่รอให้ซุนอู่เปิดปาก เหยียนฮูหยินก็เป็นฝ่ายเข้าร่วมด้วย

“แม่นางกู้ ข้าสามารถเย็บเสื้อผ้าได้ งานฝีมือของสตรีข้าไม่เลว เจ้าพาข้าไปสักคนเถอะ”

หลี่ฮูหยินเองก็เข้าร่วมด้วย “ข้าเองก็มีฝีมือ เย็บปักถักร้อยล้วนเป็นทั้งสิ้น หากหาเงินได้ข้าก็จะทำ”

“...”

ยังซื้อแบบทำเสื้อบุนวมมาจากมิติวิเศษอีกด้วย พิมพ์ใส่กระดาษสองสามแผ่น แจกจ่ายให้พวกผู้หญิง ปล่อยให้พวกเขาเรียนรู้และทำตาม

เหยียนฮูหยินมีฝีมือ เรียนรู้ว่องไวที่สุด กอปรกับเสื้อบุนวมนี้ลองทำแล้วก็ง่ายมาก เพียงครู่เดียวก็เชี่ยวชาญแล้ว

หลังผ่านไปสองสามชั่วยาม เสื้อบุนวมถูกเย็บขึ้นใหม่หนึ่งตัวก็ออกมาแล้ว

มองเสื้อบุนวมในมือ เหยียนฮูหยินรู้สึกประสบความสำเร็จมาก นักการทำหน้าที่บันทึกจำนวน ใครทำได้มากน้อยเพียงใดก็ล้วนบันทึกไว้ เพื่อสะดวกในการแจกจ่ายเงิน

“ท่านแม่ พวกเราเองก็ไปนำผ้ามาลองทำเถอะ”

ซูหรานหร่านเอ่ยปากขึ้น บัดนี้ตนเองสามารถหาเงินได้ นางก็สามารถหลุดพ้นจากวันเวลาทุกข์เข็ญนี้ได้แล้ว

นางจินหวั่นไหวอยู่บ้าง ซูหัวหยางกลับสบถด่า “ห้ามไป ค้าขายเป็นเรื่องที่พวกชั้นต่ำทำ พวกเจ้าไม่อาย แต่ข้าอาย”

“ล้วนเป็นนักโทษถูกเนรเทศแล้ว ยังรักหน้าตาอันใดอีก หรือหน้าตาสำคัญกว่าข้าวกระนั้นรึ?” ซูหรานหร่านตอบโต้กลับอย่างอดไม่ได้ คราวนี้ไม่รอให้ซูหัวหยางตบหน้า นางก็วิ่งไปแล้ว