ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 211

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าก็อยากทำเสื้อฝ้ายเหมือนกัน ท่านให้ข้าเรียนทำเสื้อฝ้ายกับท่านด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ?”

ซูหรานหร่านเดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงกู้หว่านเยว่ มือจับนกชายกระโปรงขึ้น เตรียมจะคุกเข่าลง

แต่ถูกกู้หว่านเยว่หยุดเอาไว้ก่อน

“ไม่ต้องทำถึงเช่นนี้หรอก”

ซูหรานหร่านมีพ่อเช่นนี้ โง่เขลาทั้งยังหน้าบาง รักชอบเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิง ก็น่าสงสารไม่น้อย

หากนางกับตระกูลซูเก่าไม่ใช่น้ำบ่อเหมือนกัน นางอาจพิจารณาช่วยเหลือสักหน่อยได้

ท้ายสุด กู้หว่านเยว่ก็ตัดสินใจให้โอกาสนาง นางจะคว้ามันไว้ได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับตัวนางเองแล้ว

“เจ้าไปหานักการซุน รับอุปกรณ์และแม่แบบมาเถอะ”

“จริงหรือ?” ซูหรานหร่านดีใจมาก “ขอบคุณพี่สะใภ้ใหญ่ ความเมตตาของท่านข้าจะเก็บไว้ในใจให้ดีเจ้าค่ะ”

หลังจากเช็ดน้ำตาแล้ว นางก็หันหลังกลับ วิ่งไปที่ซุนอู่เพื่อรับของ

“ซูหรานหร่าน เจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ซูหัวหยางที่อยู่ด้านข้างรู้สึกว่าอำนาจของผู้เป็นบิดาถูกท้าทาย ดึงเดินมาลากนางกลับไป แต่ก็ถูกซุนอู่เฆี่ยนตีเสียก่อน

“ทำอะไรน่ะ? สร้างปัญหาต่อหน้าข้า? อยากอู้งานหรือไร?”

กู้หว่านเยว่พูดเอาไว้แล้ว เสื้อผ้าทุกชิ้นเหล่านักการก็จะได้รับส่วนแบ่งด้วย กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พวกเขาจะได้รับเงินหนึ่งร้อยเหรียญในทุกหนึ่งตำลึง นี่เป็นธุรกิจที่ไม่ขาดทุน

ยิ่งทุกคนทำได้มากเท่าไร เหล่านักการก็จะยิ่งได้รับมากขึ้นเท่านั้น

ซุนอู่อยากได้คนมาทำเสื้อเพิ่มอีกคนหนึ่งอยู่พอดี ดังนั้นแล้ว เขาย่อมไม่อาจให้มีคนมาวุ่นวายได้

“ใต้เท้า ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นขอรับ ข้าเพียงแค่อยากจะสั่งสอนลูกสาวเท่านั้น” ซูหัวหยางหงุดหงิด

“มีข้าอยู่ที่นี่ ยังไม่ถึงเวลาให้เจ้ามาแสดงอำนาจ ไสหัวไป”

ซูหรานหร่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก เริ่มนั่งทำเสื้อผ้าอยู่ข้างทาง อาศัยเหล่านักการคุ้มครองให้ปลอดภัย

ซูหัวหยางเดินกลับมาอย่างหดหู่ นั่งลงฟังคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าซู

“นางหนูนั่นอยากหาเงิน ฝันไปเถอะ รอให้ได้เงินมาแล้ว ข้าจะให้นางเอามาให้ข้า เป็นเกียรติให้ข้าได้ใช้จ่าย”

กู้หว่านเยว่ประเมินความกระตือรือร้นของทุกคนต่ำเกินไป

เมื่อเห็นหลู่ซื่อกำลังจะเดินไป มู่หรงอวี้ก็รีบพูดว่า

“ช่างเถอะ เจ้าไปตามปรมาจารย์แพทย์มาก่อนดีกว่า”

หลู่ซื่อเกาหัว “ท่านอ๋อง ปรมาจารย์แพทย์ยามนี้มีปัญหาเรื่องหนวดเครา ข้าเชิญมาไม่ได้ขอรับ”

“….”

กู้หว่านเยว่ติดตามซูจิ่งสิงไปที่เมืองชิงหนิว ทั้งสองตรงไปที่ร้านขายเสื้อผ้าในเมืองทันที

เมื่อพวกเขามาถึงร้านผ้า กู้หว่านเยว่ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง วางเสื้อผ้าฝ้ายไว้ข้างหน้าเจ้าของร้าน

ดวงตาของเจ้าของร้านสว่างวาบขึ้นทันที

“นี่คือเสื้อผ้าฝ้ายกระมัง? ข้าเคยเห็นชาวต่างชาติใช้มาก่อน นี่แม่นางถือเสื้อผ้าฝ้ายขายหรือ?”

ได้พบกับคนที่รู้คุณค่า ความสัมพันธ์ย่อมดีตาม ช่วยประหยัดเวลานางอธิบายได้มาก

กู้หว่านเยว่ยิ้มและพูดว่า “ใช่เจ้าค่ะ เจ้าของร้าน ท่านบอกราคามาเถอะ”

เจ้าของร้านพลิกดูเนื้อผ้าอย่างระมัดระวัง แล้วพูดออกมา “หนึ่งตำลึงเงินต่อเสื้อผ้าเจ้าหนึ่งตัว”