ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 214

ในใจลึกๆ รู้ดีว่าฟู่เยียนหรานไม่รู้ความ ดังนั้นจึงไม่สนใจมากนัก เดินตรงไปดังฟู่เยียนหรานกลับมา

“ลุงหลี่ ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ? ปล่อยข้าไป ข้าไม่ยอมให้นางแตะต้องพ่อข้า”

“มานี่ พาคุณหนูออกไปก่อน”

แม่ทัพหลี่ไม่สนใจนาง ก่อนจะเทน้ำให้กู้หว่านเยว่ กล่าวขอโทษนางไปอีกประโยค

“แม่นางกู้ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ท่านเป็นผู้มีเมตตาไม่เอาความผู้น้อย ดูอาการท่านอ๋องผู้เฒ่าก่อนเถอะขอรับ”

“เจ้าค่ะ” กู้หว่านเยว่พยักหน้า นางย่อมไม่ใช่เพราะฟู่เยียนหรานและไม่ชอบใจท่านอ๋องผู้เฒ่า

หยิบน้ำมาแล้วป้อนยาสงบจิตแก่ท่านอ๋องผู้เฒ่า แล้วฉีดยาให้ท่านอ๋องผู้เฒ่าอีกเข็ม

หลังจากนั้นไม่นาน หนานหยางอ๋องก็ตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง

“ข้า ข้าเป็นอะไรไปหรือ?”

“ท่านอ๋อง ท่านมีโทสะมากเกินไป จึงอาเจียนเป็นเลือดแล้วสลบไปเจ้าค่ะ”

กู้หว่านเยว่หยิบเข็มเงินออกมาปักระบายความตึงเครียด อธิบายเสียงเรียบรื่น

“ปล่อยข้านะ!”

ฟู่เยียนหรานรีบผลักคนที่อยู่รอบตัวนางออกไปอย่างเร็ว เดินมาที่เตียง “ท่านพ่อ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?

ท่านอย่ามีโทสะเลยเจ้าค่ะ ข้ากับมู่หรงรักกันจริงๆ นะเจ้าคะ ขอร้องท่านพ่อสนับสนุนพวกเราด้วย”

หนานหยางอ๋องโกรธจนเส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบๆ ตบเข่าฉาด

“ข้าไม่มีลูกสาวหน้าด้านอย่างเจ้า ไสหัวออกไปซะ!”

ประการแรก นางมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับมู่หรงอวี้โดยไร้แม่สื่อชักนำ อีกนิดก็เกือบจะทำให้ผู้เป็นบิดาโกรธตาย ทั้งยังไม่เพียงคิดไม่ได้เท่านั้น แต่ยังช่วยพูดแทนมู่หรงอวี้ด้วย เขาให้กำเนิดลูกสาวเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?

“ท่านพ่อ……”

ฟู่เยียนหรานปิดใบหน้าที่เปรอะน้ำตา ไม่กล้าพูดอะไรอีก วิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้อ”

หนานหยางอ๋องถอนหายใจ ดูแก่ขึ้นอีกสิบปีในทันตา เขามองไปที่กู้หว่านเยว่ ยกยิ้มอย่างขมขื่น และพูดอย่างจนปัญญา

“แม่นางกู้ ต้องขอโทษด้วย”

กู้หว่านเยว่ส่ายหัว “ท่านอ๋องไม่ต้องขอโทษข้าหรอกเจ้าค่ะ นี่ไม่ใช่ความผิดของท่านโหว”

ต่อหน้าคนนอก หนานหยางอ๋องย่อมไม่อยากตำหนิบุตรี แต่ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ก็ยิ่งเย็นชาจับจิต อดไม่ได้ที่จะเช็ดน้ำตา

“ยังไม่ได้ลอง แล้วจะรู้ได้อย่างไรขอรับ?

ไม่แน่ว่า บางทีสวรรค์อาจเห็นว่าท่านอ๋องจริงใจ จึงส่งคุณหนูรองกลับมาอีกครั้ง”

แม่ทัพหลี่จงใจสร้างปัญหาให้ฟู่เยียนหราน

“ให้ข้าคิดดูหน่อยแล้วกัน...”

หนานหยางอ๋องจมอยู่กับความคิดอันลึกซึ้ง เห็นได้ชัดว่ากำลังลังเลอยู่

“แม่นางกู้ ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้อีกครั้ง”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านอ๋องผู้เฒ่าเองก็ควรดูแลตัวเองดีๆ อย่ามีโทสะง่ายเกินไปนะเจ้าคะ”

กู้หว่านเยว่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปอย่างรู้ความ ก่อนออกมา นางทิ้งยาสงบใจที่ออกฤทธิ์เร็วไว้ให้ กำชับให้หนานหยางอ๋องกินยาทันทีหากมีอาการอีกครั้ง

หลังจากปิดประตู ซูจิ่งสิงก็เดินเข้ามา

“เป็นอย่างไรบ้าง? หนานหยางอ๋องไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว แต่หากครั้งหน้าโกรธจนอาเจียนเป็นเลือดอีก ก็พอจะตึงมืออยู่”

ซูจิ่งสิงพยักหน้า พูดทันทีว่า “เมื่อครู่นี้ ฟู่เยียนหรานแอบฟังอยู่ที่ประตู”