ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 215

กู้หว่านเยว่นิ่งไปครู่หนึ่ง คาดคิดว่าฟู่เยียนหรานอาจได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกันด้านใน

ทำตัวลับๆ ล่อๆ ดูไม่เหมือนบุตรีแห่งของราชวงศ์แม้แต่น้อย

กระนั้น กู้หว่านเยว่พลางคิดว่า

ในหนังสือต้นฉบับ ฟู่เยียนหรานเกือบจะวางยาพิษหนานหยางอ๋องตาย เป็นเพราะได้ยินว่าหนานหยางอ๋องคิดจะตามหาลูกสาวแท้ๆ กลับมา?

“สามี สองสามวันนี้ท่านช่วยส่งคนมาจับตาดูฟู่เยียนหรานหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?

หากนางมีอะไรผิดปกติ ให้รีบบอกข้าทันที”

กู้หว่านเยว่ไม่ได้บอกเหตุผลซูจิ่งสิงไปตรงๆ เพราะนางเองก็ไม่อาจเรียกได้ว่ารู้อนาคตล่วงหน้า

“ได้”

โชคดีที่ซูจิ่งสิงไม่ใช่คนช่างสงสัย เขาเรียกฉู่เฟิงเข้ามา และสั่งการด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ด้านนอกยังคงมีหิมะโปรยปราย ถนนหนทางปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน กองพะเนินสูงเท่ากับเข่ายามเดินผ่าน

กู้หว่านเยว่เดินเข้าครัวไปต้มน้ำแกงมาสามชาม เดินกลับมาก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าซูและซูหัวหยางวิ่งวุ่นไปมา

หลังจากที่เห็นนาง ก็ถ่มน้ำลาย “ถุย เสนียด!”

“หาเรื่องหรือไร? กล้าดีอย่างไรไม่เคารพแม่นางน้อยกู้เช่นนั้น?!” หวังปี้กำหมัดแน่นอยู่ข้างหลังเขา “อย่าหนีสิ มีปัญญารังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่ไม่มีปัญญาสู้ตัวต่อตัวกับข้าหรือ?”

“แม่ทัพน้อย หยุดตามเถอะเจ้าค่ะ…” ซูหรานหร่านเดินตามมาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

พบได้เห็นว่าเสื้อผ้าของนางวุ่นวายไม่เป็นระเบียบคล้ายถูกล้วงปล้น กู้หว่านเยว่ก็ตกใจตาโต

“เงินของข้าถูกตระกูลซูเก่าแย่งไปหรือ?”

“เกือบแล้วเจ้าค่ะ แต่โชคดีที่แม่ทัพหวังมาช่วยไว้ได้ทัน เอากลับมาให้ข้าได้ก่อน”

นางไม่คิดว่าพ่อและยายของตัวเอง จะจงใจล่อนางไปที่โรงเก็บฟืน แต่ในขณะที่นางกำลังเก็บฟืน พวกเขาก็ผลักนางลงไปที่พื้น แล้วขโมยเอาเงินของนางไป

ถ้าหวังปี้ไม่บังเอิญผ่านไปช่วย เงินนางก็คงถูกเอาไปแล้ว

“ตอนที่ท่านย่ากำลังจะออกไป ก็พูดจาไม่น่าฟัง บอกว่าพอถึงเจดีย์หนิงกู่ ก็จะเอานางไปขายให้หอนางโลม!”

ซูหรานหร่านตกตะลึง นึกขึ้นได้ว่าครั้งที่ซูจิ่งสิงบาดเจ็บ ตระกูลซูเก่าทอดทิ้งเขาอย่างไม่ไยดี

แต่เพราะนางหน้าบางกลัวจะลุกขึ้นทำเพื่อซูจิ่งสิง ในใจจึงยังรู้สึกผิดอยู่จนถึงตอนนี้

“ญาติผู้พี่จะสนใจข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ”

“ญาติสนิทชิดใกล้ เหตุใดจะไม่สนใจ?”

แม้ว่าซูจิ่งสิงจะดูเฉยชา แต่หากมีคนถูกจบไปขายในหอนางโลมจริงๆ เขาย่อมไม่มีทางยืนดูอยู่เฉยๆ แน่

“พี่สะใภ้ใหญ่ ขอบคุณ ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ” ซูหรานหรานหลั่งน้ำตา นางในเมื่อก่อนแสนเลื่อนเปื้อน เพราะไม่อยากสร้างปัญหา จึงตีตัวออกห่างจากบ้านสามของญาติผู้พี่

หากนางสามารถต่อสู้กับตระกูลซูเก่าได้อย่างกล้าหาญเหมือนพี่สะใภ้ใหญ่ จะดีสักแค่ไหนกัน?!

ทันใดนั้น ซูหรานหร่านก็ตระหนักได้ว่า นางจะต้องติดตามพี่สะใภ้ใหญ่ ยืนหยัดให้ได้เหมือนพี่สะใภ้ใหญ่!

“เอาล่ะ หยุดร้องไห้ได้แล้ว จัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อน”

กู้หว่านเยว่คิดจะเข้าไปทักทายซุนอู่สักหน่อย ซูหรานหร่านจึงพยักหน้า ขอบคุณหวังปี้อีกครั้งแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปทันที