ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 221

“เจ้าทำให้พ่อผิดหวังมาก” หนานหยางอ๋องขมวดคิ้วแล้วมองฟู่เยียนหรานครู่หนึ่ง

“ท่านพ่อ ไม่ใช่นะเจ้าคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าเลย...” ฟู่เยียนหรานยังคงแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา

หนานหยางอ๋องหันไปมองมู่หรงอวี้โดยตรง จากนั้นกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หวายหนานอ๋อง ละครฉากนี้ก็แสดงมาพอสมควรแล้ว เรื่องราวในวันนี้ ข้าจะรายงานต่อฝ่าบาทอย่างละเอียด ให้ฝ่าบาทเป็นผู้ตัดสิน”

“ท่านอ๋องอาวุโส...”

มู่หรงอวี้ก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าย่ำแย่

ถ้าให้เสด็จพี่รู้ว่าเขาก่อความวุ่นวายข้างนอก และยังคิดจะยึดอำนาจทางการทหารอีก จะต้องเริ่มระแวงเขาแน่ ๆ

เช่นนั้นภาพลักษณ์คุณชายเสเพลที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากตลอดหลายปี ก็จะพังทลายลง

“ออกไป!”

หนานหยางอ๋องขี้เกียจจะพูดไร้สาระกับเขาอีกต่อไป

มู่หรงอวี้กัดฟันแน่น ในฐานะท่านอ๋องเหมือนกัน เขาต้องถ่อมตนขนาดนี้ก็เพื่อเอาใจหนานหยางอ๋อง แต่ในเมื่อตอนนี้ได้ฉีกหน้ากันไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องเสแสร้งอีก

“ขอท่านอ๋องโปรดรักษาสุขภาพด้วย”

มู่หรงอวี้สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป อย่างมากก็แค่กลับเมืองหลวงไปบอกเสด็จพี่ว่าหนานหยางอ๋องคิดจะก่อกบฏ เขาจึงต้องลงมือสั่งสอน

ในเมื่อหนานหยางอ๋องไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อเขา เช่นนั้นก็ไปตายเสียเถอะ

“ท่านอ๋อง ท่านจะไปไม่ได้นะเพคะ” ฟู่เยียนหรานจับมือของมู่หรงอวี้ไว้ด้วยความหวาดกลัว แต่มู่หรงอวี้กลับสะบัดออกอย่างแรง

นางทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เมื่อหันกลับไป ก็พบกับสายตาเย็นชาของหนานหยางอ๋อง ทำให้นางหนาวสั่นไปทั้งตัว

จบแล้ว นางจบสิ้นแล้ว

“ลากตัวเสี่ยวเหอออกไป ไล่ออกไปเสีย” หนานหยางอ๋องโบกมือ เสี่ยวเหอดูแลเขามานาน เขาไม่อยากฆ่า แต่ก็ไม่คิดจะใช้งานอีกต่อไป

ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ โยนออกไป ปล่อยให้เอาตัวรอดเอง

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตด้วย ให้โอกาสข้าน้อยอีกครั้งเถอะ!” เสียงของเสี่ยวเหอหายไปอย่างรวดเร็ว

กู้หว่านเยว่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เล่นดาบหยกเพลิงที่อยู่ในมืออย่างมีความสุข

ทั้งสองคนลงมาชั้นล่าง กู้หว่านเยว่ตั้งใจจะออกไปเดินเล่น จากนั้นถือโอกาสซื้อเสบียงมาสักหน่อย

ทันทีที่ออกจากประตู ก็เห็นเด็กน้อยคนเดิมกำลังใช้เสื่อฟางมัดคุณชายของตนเองเอาไว้ เด็กน้อยคุกเข่าอยู่ด้านข้าง พร้อมกับมีป้ายเขียนข้อความวางอยู่ข้าง ๆ

“ขายตัวเพื่อฝังศพนายท่าน”

“แม่นางกู้ เป็นท่านอีกแล้วหรือ?” เสี่ยวหรงมองกู้หว่านเยว่ ดวงตาเป็นประกาย จากนั้นรีบเอ่ยขึ้น “แม่นางกู้ไม่อยากช่วยคุณชายของเรา เช่นนั้นก็ซื้อข้าเถอะ แล้วให้ข้าฝังศพคุณชาย”

กู้หว่านเยว่กระตุกมุมปาก “เจ้าช่างซื่อสัตย์และกล้าหาญเสียจริง”

“ขอบคุณสำหรับคำชมของแม่นางกู้ เช่นนั้นแม่นางกู้จะยอมซื้อข้าหรือไม่?”

เสี่ยวหรงแสดงสีหน้าจริงจัง

กู้หว่านเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปข้างหน้าเขา เมื่อก้มลงมองก็เห็นเด็กหนุ่มที่ถูกห่อด้วยเสื่อฟาง มุมปากของนางก็กระตุกทันที