ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 276

เท้าขวาของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล ดูแล้วน่าตกใจ

ซูจิ่นเอ๋อร์เอามือปิดปาก นางคุยกับฟู่หลานเหิงมาตั้งนานแต่ไม่ทันสังเกตเห็น จึงแอบโทษตัวเองที่ไม่รอบคอบ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกตกใจมาก

“โอ้พระเจ้า เหตุใดถึงบวมเหมือนบ๊ะจ่างลูกใหญ่ขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้น?”

ฟู่หลานเหิงกลัวว่าจะทำให้ทุกคนตกใจ จึงรีบปล่อยชายเสื้อลง จากนั้นเสียงที่นุ่มนวลก็ดังมาจากชั้นบน

“ใต้เท้า บาดแผลที่ขาของท่านไม่สามารถยืนนานได้ ให้บ่าวพยุงท่านขึ้นไปพักผ่อนชั้นบนเถอะเจ้าค่ะ”

โอ้โห หลังจากที่เห็นหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ กู้หว่านเยว่ก็ตกตะลึง แม่นางคนนี้คือหยางหลิว

ครั้งที่แล้วซูจิ่นเอ๋อร์บ่นไปเยอะมาก บอกว่าหยางหลิวไปฟ้องแม่เล้า ทำให้พวกนางถูกแม่เล้าจับได้ เกือบจะซวยหนักแล้ว

หลังจากที่ฟังจบ กู้หว่านเยว่ก็ไม่ได้รู้สึกดีกับผู้หญิงคนนี้เลย คิดไม่ถึงเลยว่านางจะยังหน้าด้านตามฟู่หลานเหิงมาอีก?

“ท่านพานางมาอยู่ข้างกายทำไมกัน?”

กู้หว่านเยว่ถามด้วยความสงสัย ตามความเข้าใจของนางที่มีต่อฟู่หลานเหิง เขาไม่น่าจะเป็นคนที่หลงใหลในรูปโฉมของผู้หญิงได้ง่าย ๆ นอกจากนี้ สกุลฟู่เป็นสกุลที่มีชื่อเสียงด้านความซื่อสัตย์สุจริต เคร่งครัดเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติ ไม่น่าจะรับสาวใช้ที่มาจากไหนก็ไม่รู้มาอยู่ข้างกาย

ฟู่หลานเหิงกำลังจะเอ่ยปาก แต่หยางหลิวนั่นก็ก้มหน้าลง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างน่าสงสาร

“เรียนฮูหยิน พ่อแม่ของบ่าวก็ไม่ใช่คนดีอะไร ตอนนี้บ่าวไม่มีที่ไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่มีที่ไป? เช่นนั้นก็ไปที่ศูนย์พักพิงของทางการสิ”

เมื่อพูดจบ หยางหลิวก็คุกเข่าลงกับพื้น จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร

“ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ พวกท่านอย่าโทษใต้เท้าฟู่เลย บ่าวอยากจะตอบแทนบุญคุณ จึงต้องติดตามใต้เท้าฟู่ให้ได้ ทั้งหมดเป็นความผิดของบ่าวเองเจ้าค่ะ

ตอนนี้ท่านใต้เท้าบาดเจ็บที่ขา บ่าวแค่อยากจะดูแลท่านให้ดีที่สุด หากจะตำหนิก็ตำหนิบ่าวเถอะเจ้าค่ะ แต่อย่าว่าท่านใต้เท้าไม่ดีเลย”

“ก็ได้ นี่เป็นเรื่องของใต้เท้าของเจ้า ข้าจะไม่พูดมากแล้ว”

“ขอบคุณฮูหยินที่เข้าใจ ข้าก็รู้ว่าฮูหยินจะไม่ตำหนิ”

หยางหลิวเหลือบมองซูจิ่นเอ๋อร์อย่างท้าทาย จากนั้นรีบเข้าไปประคองฟู่หลานเหิง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ใต้เท้า ข้ารู้ว่าท่านอยากคุยกับเพื่อน แต่ตอนนี้ขาของท่านตอนนี้บาดเจ็บอยู่ ท่านไม่ควรยืนอยู่อย่างนี้แล้วเจ้าค่ะ ให้ข้าช่วยพยุงท่านขึ้นไปข้างบนนะเจ้าคะ”

ฟู่หลานเหิงก็รู้สึกว่าตัวเองยืนไม่ค่อยไหวแล้ว แต่เขาไม่ได้ให้หยางหลิวช่วยพยุง เขาปัดมือของอีกฝ่ายออก จากนั้นหันไปพูดกับกู้หว่านเยว่และคนอื่น ๆ ว่า

“เช่นนั้นข้าขึ้นไปข้างบนก่อนแล้ว”

พูดจบ ก็เรียกเด็กชายให้มาช่วยพยุงเขาขึ้นไปชั้นบน หยางหลิวก็รีบตามไป

หลังจากที่ทุกคนจากไปแล้ว ซูจิ่นเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะพูดคำหยาบคาย “เหตุใดถึงมีนางอยู่ทุกที่ เสียสายตาข้าจริง ๆ ทนดูนางทำท่าทางเสแสร้งเช่นนี้ไม่ไหวแล้ว!”