ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 275

เวลานี้ รถม้าคันหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มู่หรงอวี้รีบโอบเอวของเถาเอ๋อร์แล้วหมุนตัวลงสู่พื้น

“แม่นางเถาเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรนะ?”

“ข้าไม่เป็นไร ท่านอ๋องปล่อยข้าได้แล้ว”

เถาเอ๋อร์หน้าแดงเล็กน้อย มู่หรงอวี้ยกยิ้มมุมปาก นี่มันเสน่ห์อันร้ายกาจของข้าเลยนะ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ข้าเอาชนะใจไม่ได้

“ครั้งหน้าต้องระวัง อย่ายืนริมถนน หากโดนรถม้าชน ข้าจะเสียใจเอานะ”

“อืม”

เถาเอ๋อร์พยักหน้า หัวใจเต้นแรง นี่นางจะได้มีความรักกับตัวละครในหนังสือแบบฟรี ๆ งั้นหรือ? ในเมื่อฟู่เยียนหรานไร้ประโยชน์ งั้นก็ให้นางเป็นพระมเหสีที่สวรรค์ประทานแทนก็แล้วกัน?

“พวกเราขึ้นรถม้าก่อนเถอะ”

ทั้งสองคนขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็ว เพื่อออกตามหาที่อยู่ของหมิงจู

บนรถม้า เถาเอ๋อร์เหลือบมองกงซุนจ่างเย่ที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วเบะปากเอ่ยเตือน “ท่านอ๋อง กงซุนจ่างเย่เป็นแค่เหยื่อ สุดท้ายจะตายอย่างน่าอนาถ ข้าแนะนำให้ท่านอ๋องอย่าไปใกล้ชิดกับคนโง่เช่นนี้เลย”

“เขาจะตายอย่างน่าอนาถ?”

มู่หรงอวี้ชะงัก เขาอยากรู้ว่ากงซุนจ่างเย่จะตายอย่างไร แต่เมื่อนึกถึงที่เถาเอ๋อร์เคยบอกว่าห้ามเปิดเผยความลับ เขาจึงอดทนไว้

“เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าก็ไม่ชอบคนโง่อย่างเขา เมื่อมีโอกาส ข้าก็จะสลัดเขาทิ้งไป”

“สาเหตุที่เขาคบหากับกงซุนจ่างเย่ ก็เพราะว่ากงซุนจ่างเย่เป็นคนของหมู่บ้านโซว่หวาง และพ่อของเขามีอำนาจควบคุมม้าศึกจำนวนมาก

ในอนาคต ถ้าเขาจะก่อกบฏ ก็ต้องใช้ม้าศึกเหล่านั้น

“ท่านอ๋องมีแผนการก็ดีแล้ว”

เถาเอ๋อร์หรี่ตา “ท่านอ๋อง หลังจากที่พบคุณหนูหมิงจูแล้ว ท่านต้องแสดงให้ดี นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ท่านอ๋องจะพลิกสถานการณ์ได้ อย่าให้คนอื่นฉวยโอกาสไปก่อน”

“วางใจเถอะ ครั้งนี้ข้าจะไม่แพ้อีก”

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่มู่หรงอวี้ก็ยังรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง

เมื่อครู่ที่จวนสกุลหมิง เขาก็พลาดโอกาสไปอีกครั้ง

ตามหลักแล้ว การเดินทางด้วยม้าควรจะเร็วกว่าการเดินเท้าของพวกเขาเป็นเท่าตัว

ฟู่หลานเหิงยิ้มแล้วอธิบายว่า “เมื่อสองสามวันก่อน เจอหิมะถล่มระหว่างทาง ทำให้การเดินทางล่าช้าไปหน่อย วันนี้เพิ่งมาถึงอำเภอลี่สุ่ย”

หลายวันที่ผ่านมามีหิมะตกหนักตลอดทาง ทำให้เกิดภัยพิบัติจากหิมะอย่างรุนแรงในหลายพื้นที่ ยิ่งเดินทางขึ้นไปทางเหนือ ปัญหาจากหิมะก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

กู้หว่านเยว่ตกตะลึง “ท่านเจอหิมะถล่ม?” หิมะถล่มน่ากลัวมากเพียงใด สามารถฝังคนทั้งเป็นได้ในพริบตา

“ไม่มีใครเป็นอะไรใช่หรือไม่”

“ไม่มี”

สายตาของฟู่หลานเหิงสั่นไหวเล็กน้อย สีหน้าดูไม่ค่อยสบายใจ กู้หว่านเยว่จึงสังเกตเห็นว่าเท้าขวาของเขายืนได้ไม่เป็นธรรมชาติ

“เท้าท่านบาดเจ็บหรือ?”

ฟู่หลานเหิงยิ้มอย่างจนใจ เห็นว่าปิดบังไม่ได้ จึงยกชายเสื้อขึ้น