ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 284

แม้ว่าสกุลหลี่จะไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองตู้เปียน แต่ก็ไม่รับประกันว่าจะไม่เจอคนรู้จัก

หลี่เฉินอันพยักหน้า จากนั้นก็กระชากหลี่อวิ๋นอวิ๋นที่กระโดดโลดเต้นเข้ามาในโรงน้ำชา

“ไปกันเถอะ เราเข้าเมืองกันก่อน”

ซุนอู่ถือเอกสารและคู่มือด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น ภารกิจครานี้มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

พวกเขาเดินมาถึงหน้าจวนขุนนาง

หลังจากเดินทางมาถึงเจดีย์หนิงกู่แล้ว ซุนอู่จะต้องส่งนักโทษให้เหล่าทหารของเจดีย์หนิงกู่ รับเอกสารแล้วค่อยกลับไปรายงานภารกิจที่เมืองหลวง

ส่วนทหารที่รับช่วงต่อจะเป็นคนจัดการนักโทษเหล่านั้นเอง

ยังมีหมู่บ้านอีกหลายแห่งในเจดีย์หนิงกู่ที่พวกเขาต้องไป

เวลานี้ผู้ตรวจการที่ประจำอยู่หน้าประตูเมืองเห็นพวกเขาแล้วก็ต้องส่ายหน้า

“น่าเวทนายิ่งนัก ถึงตาใต้เท้าสวีอับจนเสียแล้ว”

“ใครบ้างไม่รู้ว่าใต้เท้าสวีจะต้องรับสินบนทุกครั้ง มิเช่นนั้นจะถูกส่งตัวไปยังพื้นที่ห่างไกล?”

ทันทีที่คนกลุ่มนั้นได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไป

เดิมทีคิดว่าความลำบากที่เจอมาตลอดทางจนกระทั่งถึงเจดีย์หนิงกู่นั้นไม่ง่ายเลย การได้เจอที่พักและได้พักอย่างสงบสุขเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ทันทีที่ถึงเจดีย์หนิงกู่พวกเขาก็เจอกับความท้าทาย

พวกเขาไม่ชินกับสถานที่แห่งนี้ ไม่เพียงแต่จะกระชับมิตรกับผู้อื่นไม่ได้แล้ว ยังต้องเจอกับขุนนางจอมลวงโลกที่ไถ่เงินจนไม่มีเหลืออีกด้วย

“ทำยังไงดี? แม่นางกู้?”

ผู้นำตระกูลเหล่านั้นต่างหันไปมองกู้หว่านเยว่โดยไม่ได้นัดหมาย แต่กู้หว่านเยว่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แค่กล่าวว่า

“เข้าไปดูก่อนเถอะ”

ทันทีที่เข้าไปในศาลาว่าการ ก็บังเอิญเจอกับนักโทษที่กำลังแยกย้ายพอดี

มีหญิงสาวจำนวนหนึ่งเดินออกมาด้วยเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ย เผยให้เห็นรอยช้ำใต้ผิวหนัง

ใต้เท้าสวีเบิกตากว้าง

เขาได้ยินมาว่าวันนี้จะมีนักโทษกลุ่มหนึ่งเดินทางมาจากเมืองหลวง จึงตั้งใจออกมาต้อนรับด้านหน้าศาลาว่าการ

แต่พวกเขากลับบอกว่าไม่มีเงิน?

เมื่อกู้หว่านเยว่ได้ยิน ก็เข้าใจความหมายของใต้เท้าสวีทันที ขุนนางคนนี้ตั้งใจหลอกลวงพวกเขา นางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“พวกเราเป็นนักโทษ ไม่ได้มาเที่ยว หากลงหลักปักฐานที่เจดีย์หนิงกู่ได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว จะไปเอาเงินมาจากไหน? หรือต่อให้มี ข้าก็ต้องเก็บเงินเหล่านี้ไว้สร้างเนื้อสร้างตัว ทำไมต้องให้ท่านด้วย?”

ใต้เท้าสวีจัดสรรปันส่วนนักโทษมาแล้วมากมาย นี่เป็นครั้งแรกที่เจอกับนักโทษที่กล้าต่อต้านเขา เรื่องนี้ทำให้เขาฉุนเฉียวไม่น้อย

“พวกดื้อด้าน ในเมื่อไม่มีเงิน ก็อย่ามาโทษว่าข้าโหดเหี้ยมก็แล้วกัน ส่งพวกเขาไปยังหมู่บ้านสือหาน!”

อาจารย์ที่ยืนอยู่ข้างกายใต้เท้าสวีตั้งใจกล่าวว่า “หมู่บ้านสือหาน คือสถานที่ที่ยากจนและหนาวเหน็บที่สุด”

“ใต้เท้า อย่าส่งพวกเราไปหมู่บ้านสือหานเลย!“ ฮูหยินผู้เฒ่าซูคร่ำครวญ

“ไม่ส่งพวกเจ้าไปหมู่บ้านสือหานก็ได้ แต่ต้องทิ้งสตรีไว้ที่นี่ ปรนนิบัติข้า”