ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 293

กู้หว่านเยว่เบิกตากว้าง “ช่าง...”

“เจ้ารู้สึกว่ามันแพงไหม?”

หวังต้าโก่วรีบถาม

กู้หว่านเยว่จะกล้าพูดได้อย่างไรว่ามันถูก นี่มันเป็นราคาของทาสผิวดำชัด ๆ

หมู่บ้านสือหานเป็นหมู่บ้านที่ยากจนที่สุดในเจดีย์หนิงกู่ ค่าแรงย่อมต่ำที่สุดเป็นธรรมดา

“ไม่อย่างนั้น เก้าแผ่นทองแดงต่อวันก็ได้”

กว่าจะมีงานทำได้ไม่ใช่ง่าย ๆ จะปล่อยให้หลุดลอยไปไม่ได้

“เอ่อ สิบแผ่นทองแดงแล้วกัน”

กู้หว่านเยว่ใจดำทำนาบนหลังคนไม่เป็น

“ท่านช่วยไปหาแรงงานประมาณสามสิบคนให้ข้าที ขอที่ซื่อสัตย์และเชื่อใจได้”

หวังต้าโก่วสะดุ้งโหยง

“ซ่อมแซมเรือนแค่ห้าหรือหกคนก็พอแล้วล่ะมั้ง สามสิบกว่าคนไม่มากเกินไปหรือ?”

“ไม่มาก ไม่มาก” กู้หว่านเยว่ส่ายหัว ดูมีเลศนัย “ไม่ใช่แค่ซ่อมแซมเรือนเท่านั้น”

หวังต้าโก่วเกาศีรษะ “ตกลง แม่นางกู้ ข้ามั่นใจว่าเจ้าเชื่อถือได้ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อสอบถามให้เจ้า”

“เรื่องนี้ไม่เร่งด่วน”

กู้หว่านเยว่แจกเนื้อหมาป่าให้กับทุกคน ด้วยความคิดที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดี

หวังต้าโก่วรีบร้อนออกไป

กู้หว่านเยว่หยิบสมุดบันทึกที่ลงทะเบียนไว้เมื่อวานออกมา

ใครก็ตามที่ฆ่าหมาป่า ก็ให้พวกเขาแต่ละครอบครัวลากไป ส่วนที่เหลือจะเก็บไว้เอง

หวังปี้เดินเข้ามาบอกว่า “แม่นางกู้ เมื่อวานนี้ข้าฆ่าหมาป่าไปสองตัว หมาป่านี้ข้าได้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เห็นแม่นางซูน่าสงสาร ก็เลยจะยกหมาป่าสองตัวนั้นให้นาง”

กู้หว่านเยว่พยักหน้า “ท่านตัดสินใจเองแล้วกัน”

หวังปี้ลากหมาป่าสองตัวออกไป ซูหรานหร่านถือยารอเขาอยู่ที่ประตู “พี่ใหญ่หวัง ท่านมีแผลที่แขน ต้องทำความสะอาดและพันแผล”

หลายครอบครัวลากเนื้อหมาป่าจำนวนหนึ่งไป ทำตามวิธีของกู้หว่านเยว่ บ้างก็รมควัน ตากแห้ง หรือเก็บไว้บนคานของเรือน

เนื้อหมาป่าเหล่านี้เพียงพอให้พวกเขาเก็บไว้กินได้นานมาก

กู้หว่านเยว่ลองคำนวณดู ยังเหลือหมาป่าอีกห้าตัว นางเรียกซูจิ่นเอ๋อร์ ซูจื่อชิง เสี่ยวอัน และเสี่ยวหรงมาช่วยกันจัดการ

ส่วนตัวนางก็หยิบเมล็ดแตงโมกำหนึ่งออกมาจากมิติ มองทิวทัศน์รอบ ๆ ของหมู่บ้านสือหานด้วยแววตาเป็นประกาย

“ท่านพี่ ข้ามีแผนจะสร้างโรงงานเผาอิฐ”

ระหว่างทางมาที่เจดีย์หนิงกู่ กู้หว่านเยว่สังเกตอย่างรอบคอบมาแล้ว ในต้าฉีมีคนจำนวนน้อยมากที่มีฝีมือเผาอิฐอย่างเชี่ยวชาญ ก้อนอิฐส่วนใหญ่ถูกนำถวายให้ราชสำนักและผู้มีอำนาจในราชสำนักเอาไปใช้ ราคาสูงลิ่ว

เมื่อมาถึงเจดีย์หนิงกู่ นอกจากกำแพงเมืองตู้เปียนและจวนขุนนางแล้ว ก็ยังไม่เคยเห็นเรือนอิฐกระเบื้องเลย ส่วนใหญ่เป็นเรือนอิฐตากแห้งและกระท่อมฟาง

โอกาสทางการค้าปรากฏขึ้นในหัวของนางอย่างฉับพลัน

“อิฐที่เผาจากโรงงานเผาอิฐ ไม่เพียงแต่สามารถนำมาสร้างเรือนของพวกเราเองได้เท่านั้น”

“แต่ยังสามารถขายให้กับเจ้าของที่ดินและคหบดี สร้างฐานะให้ครอบครัว ยิ่งนกนัดเดียวได้ผลมากมาย”

กู้หว่านเยว่ร่ายยาวเต็มที่รวดเดียวจบ เมื่อพบว่าซูจิ่งสิงยังคงนิ่งเงียบไม่ออกเสียงใด ๆ ก็อดหน้าเสียไม่ได้ “ท่านพี่ ท่านไม่สนับสนุนข้าหรือ?”