ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 311

ปรมาจารย์แพทย์ได้ยินคนเรียกเขาว่าคนแก่ใจร้ายก็ผรุสวาท รีบออกมาจากอ้อมแขน

คนสุดท้ายที่กล้าด่าเขา ถูกวางยาพิษตายไปนานแล้ว!

ซูจิ่นเอ๋อร์ไม่รู้ว่าอันตรายกำลังจะเกิดขึ้น แต่โชคดีที่กู้หว่านเยว่ตาเร็วมือเร็ว คว้าผงพิษออกไปก่อน

ปรมาจารย์แพทย์เบิกตากว้าง นางเด็กบ้านี่รู้ได้อย่างไรว่าเขาจะวางยาพิษนาง?

วินาทีต่อมา จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่า บริเวณคอของตนมีบางอย่างผิดปกติ

“นางเด็กสมควรตาย... อาปาๆๆๆ...”

นางหนูนั่น วางผงพิษใส่เขาเสียแล้ว!

ปรมาจารย์แพทย์ตกใจมาก ลนลานเทกระจาดขวดยาที่อยู่ในแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งเขาจะถูกพิษของตัวเองเล่นงานเอาได้ เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ายาถอนพิษอยู่ในขวดไหน

กังวลเสียจนหลั่งเหงื่อท่วมกาย

“อาปาๆๆๆ...”

กู้หว่านเยว่เกือบหัวเราะตาย หรือว่าปรมาจารย์แพทย์คนนี้จะไม่ค่อยฉลาดเท่าใดนัก?

“ปรมาจารย์แพทย์ผู้เฒ่า ท่านหายาแก้พิษไม่ได้หรือ?”

“อาปา อาปา!” ปรมาจารย์แพทย์โกรธขนลุก นางเด็กบ้าคนนี้เป็นได้เพียงศัตรูของเขาเท่านั้นแล้ว!

ผู้เฒ่าหวงพูดอย่างช่วยไม่ได้ “แม่นางน้อย เจ้ามียาแก้พิษหรือไม่เล่า?”

“ไม่มีเจ้าค่ะ” กู้หว่านเยว่ส่ายหัว “แต่ข้าแก้ปัญหาตรงจุดให้ได้”

วาจาโอหังนัก..

ปรมาจารย์แพทย์ดูถูก ทักษะการรักษาของนางหนูนี่ไม่แย่จริง แต่ยาพิษที่เขาปรุงเอง นางจะแก้ได้?

กู้หว่านเยว่แก้ได้จริงๆ

หลังจากสูดดมเพียงเล็กน้อย นางก็แจกใบสั่งยาสำหรับถอนพิษทันที

“ผงป๋อเหอ[footnoteRef:1] ผงหินเกลือ เสวียนเซิน[footnoteRef:2] ตี้หวง[footnoteRef:3]...” [1: เปปเปอร์มิ้นต์] [2: ต้นฟิกเวิร์ต] [3: ต้นฟอกซ์โกลฟ์]

ปรมาจารย์แพทย์ถึงกับตกใจ

นางหนูคนนี้ฉลาดเป็นกรด แม้แต่เสวียนเซินที่ยากที่สุดก็ยังทายออก

ในขณะที่เปิดเผยส่วนผสมของพิษ กู้หว่านเยว่ก็รีบเข้าไปในห้อง หยิบยาแก้พิษออกมาจากมิติใต้ฝาครอบกล่องยา

“ท่านผู้เฒ่ายังแค้นเรื่องที่ข้าฆ่าศิษย์รักของท่านใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“เจ้ายังกล้าพูดอีก?” ใบหน้าของปรมาจารย์แพทย์มืดลง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม

หลังจากได้รู้จักกับกู้หว่านเยว่ เขาพบว่าแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะเก่งเรื่องยั่วยุให้คนโมโห โกรธจนกระอักเลือด แต่นางก็ไม่ใช่คนโหดเหี้ยม

“ความจริงแล้ว เรื่องนี้มีความลับอยู่ไม่น้อย ถ้าท่านผู้เฒ่าอยากรู้ความจริง ไม่สู้เข้าไปคุยกันด้านในก่อนเล่าเจ้าคะ?”

กู้หว่านเยว่ต้องการอธิบายให้ชัดเจน เมื่อเห็นว่าพวกนางกำลังจะพูดคุยกัน นางหยางก็รีบไปเพิ่มอ่างถ่านขึ้นมาอีกสองใบ

ปรมาจารย์แพทย์ดึงผู้เฒ่าหวงมานั่งข้างอ่างถ่านแล้วรีบถาม

“นางหนู ตอนนี้เจ้าสามารถพูดได้แล้ว”

กู้หว่านเยว่ไม่เสแสร้งอีกต่อไป พูดว่า “ท่านผู้เฒ่า ความจริงแล้วข้าไม่ได้เป็นคนฆ่าลั่วยาง เป็นมู่หรงอวี้หลอกท่า”

หลังจากกู้หว่านเยว่เล่าเรื่องทั้งหมดจบแล้ว หากนางพูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาตั้งแต่แรก ปรมาจารย์แพทย์ย่อมไม่เชื่อนางแน่ แต่หลังจากได้เจอกับมู่หรงอวี้ครั้งที่แล้ว ปรมาจารย์แพทย์ก็รู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติ

เขาตบหน้าขาอย่างแรงทันที

“เจ้ามู่หรงอวี้นั่น กล้าเล่นตลกกับข้าหรือ!?”