ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 325

เดิมทีเมื่อได้เงินมาแล้ว เขาควรจะหนีไปเลย แต่เมื่อคิดว่าถึงอย่างไรก็ต้องไปอยู่แล้ว ก่อนไปก็ควรจะลักพาตัวผู้หญิงไปด้วยสักคน จะได้มีเพื่อนร่วมทาง และคอยซักผ้าทำอาหารปรนนิบัติเขา

คิดไปคิดมา เฉินต้าลี่ก็ตัดสินใจเลือกซูหรานหร่าน เขาเคยเห็นซูหรานหร่าน นางมีรูปร่างหน้าตางดงาม และที่สำคัญที่สุดคือยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เฉินต้าลี่ก็แอบย่องเข้าไปที่เรือนของซูหรานหร่าน

เวลานี้ ซูหรานหร่านเพิ่งจะเย็บรองเท้าและถุงเท้าของหวังปี้เสร็จ

หวังปี้พักที่เรือนของสกุลเซิ่งในตอนกลางคืน และจะมาช่วยนางซ่อมแซมหลังคาและรั้วในตอนกลางวัน

ซูหรานหร่านรู้สึกขอบคุณจากใจจริง เมื่อเห็นเขาลำบากจนนิ้วเท้าแทบจะโผล่ออกมา นางจึงแอบทำรองเท้าคู่ใหม่ให้เขาอย่างเงียบ ๆ และตั้งใจจะมอบให้เขาในวันพรุ่งนี้

กำลังจะห่อรองเท้าด้วยผ้า จู่ ๆ ก็มีเงาดำพุ่งเข้ามาทางหน้าต่าง ไม่รอให้ซูหรานหร่านได้ตั้งตัว ก็คว้าไม้ที่มุมห้องตีเข้าที่หัวของนาง

ซูหรานหร่านไม่ทันได้ร้องขอความช่วยเหลือ ก็ถูกเฉินต้าลี่ตีจนสลบแล้วแบกนางออกไป

...

กู้หว่านเยว่เพิ่งจะออกมาจากมิติ ในช่วงสองสามวันมานี้ ผลไม้ในมิติออกผลมากขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะกินไม่หมด นางจึงคิดว่าจะหาเวลามาเก็บแล้วนำไปทำแยมและเหล้าผลไม้

ขณะที่กำลังครุ่นคิด กู้หว่านเยว่ก็ลุกขึ้นมานั่งในทันที ซูจิ่งสิงที่นอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ ก็มองมาที่นางแทบจะในเวลาเดียวกัน

“ข้างนอกมีเสียงอะไรบางอย่าง”

“เจ้า...” ซูจิ่งสิงยังไม่ทันจะพูดเตือนให้ระวังตัว กู้หว่านเยว่ก็หายตัวออกไปนอกประตูแล้ว

เขาส่ายหัวแล้วตามออกไป แต่ภายใต้แสงจันทร์ เขากลับเห็นเงาคนกำลังแอบขโมยรถม้าของพวกเขาไปอย่างเงียบ ๆ

“เป็นเฉินต้าลี่ มาดูกันว่าเขาจะไปที่ไหน”

กู้หว่านเยว่ทำท่าทางให้เงียบ ซูจิ่งสิงจึงดึงนางเข้ามากอด และใช้เสื้อคลุมตัวใหญ่ห่อตัวนางไว้ด้วยความใส่ใจ แล้วทั้งสองก็ไล่ตามไปในคืนหิมะ

เห็นเพียงเฉินต้าลี่ขับรถม้ามาถึงสุสานรกร้างของหมู่บ้านสือหาน จากนั้นก็เข้าไปในถ้ำที่ซ่อนอยู่แห่งหนึ่ง

“ตามเข้าไปดูข้างในกัน”

ทั้งสองคนแอบอยู่ด้านข้าง เห็นเขาขนหีบใบใหญ่หลายใบออกมาจากถ้ำ แล้ววางลงบนรถม้าอย่างระมัดระวัง

จากนั้นก็รีบขับรถม้ากลับไปที่หมู่บ้านสือหาน

สายตาของเฉินต้าลี่สั่นไหว เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี ก็คิดที่จะหลบหนี

ซูจิ่งสิงจะปล่อยให้เขาจากไปได้อย่างไร เขาคว้าคอเสื้อด้านหลัง แล้วเหวี่ยงกระแทกพื้นราวกับลูกไก่ จากนั้นใช้เท้าเหยียบหน้าอกของเขาอย่างแรง

เฉินต้าลี่เจ็บจนกระอักเลือดออกมา ทว่าปากก็ยังแก้ตัว “นี่ไม่ใช่ยาเบื่อหนูจริง ๆ พวกท่านสองคนเข้าใจผิดแล้ว”

“ไม่ใช่ยาเบื่อหนูงั้นหรือ?”

กู้หว่านเยว่เตะห่อยาไปอยู่ตรงหน้าเขา

“เช่นนั้นเจ้าก็กินมันต่อหน้าข้า ถ้าเจ้ากิน ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป!”

“ขะ ข้า...” เฉินต้าลี่ไหนเลยจะกล้ากิน น้ำตาไหลพราก “ข้าไม่กล้ากิน”

“ที่แท้เจ้าก็รู้ว่าไม่กล้าสินะ? ยังจะพูดอีกว่านี่ไม่ใช่ยาเบื่อหนู ทั้งที่มันใช่ชัด ๆ !”

เฉินต้าลี่รีบเอ่ยขึ้น “พวกท่านปล่อยข้าไปเถอะ บนรถม้าของข้ามีเงินทองและเครื่องประดับมากมาย ข้าให้พวกท่านทั้งหมด ขอเพียงพวกท่านปล่อยข้าไป”