ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 330

ที่แท้ฮ่องเต้องค์ก่อนมีพระโอรสเพียงองค์เดียวคือองค์รัชทายาท ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาท และได้รับการอบรมเลี้ยงดูจากพระองค์เอง

องค์รัชทายาททรงเฉลียวฉลาดและมีเมตตา ทรงศึกษาเล่าเรียนกับราชครูโจว ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างยอมรับในตัวพระองค์

แต่ในระหว่างที่เสด็จเยือนทางใต้กลับถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ฮ่องเต้องค์ก่อนสูญเสียพระโอรสอันเป็นที่รักอย่างกะทันหัน จึงทรงประชวรอยู่บนพระแท่น

ฮ่องเต้องค์ก่อนยังไม่ทันได้สืบหาความจริงเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาท ก็ถูกบังคับให้สละราชบัลลังก์ให้กับฮ่องเต้สารเลว ก่อนจะสวรรคต

“ฮ่องเต้ลงมือกับเจ้า แน่นอนว่าเขาต้องพบอะไรบางอย่าง...”

ซูจิ่งสิงเข้าใจแล้ว ความรู้สึกเกลียดชังและอารมณ์ที่ซับซ้อนต่าง ๆ เขาตบมือนางหยางเบา ๆ

“ท่านดูแลสุขภาพให้ดี เรื่องพวกนี้ข้าจะเป็นคนจัดการเอง”

นางหยางปาดน้ำตา “แม่เป็นคนที่มีความรู้น้อย ไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้มากนัก พระชายามีบุญคุณกับแม่ แม่ก็เห็นเจ้าเป็นเหมือนลูกแท้ ๆ ของตัวเอง แม่ยินดีที่จะตายแทนลูกและหว่านเยว่ได้”

นางหยางคิดถึงแต่เรื่องของทั้งสองคน หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ นางจึงกล่าวขึ้นว่า “มีเรื่องหนึ่ง แม่ไม่แน่ใจ ท่านพ่ออาจจะยังไม่ตาย”

ซูจิ่งสิงรู้ว่านางหมายถึงซูเหล่าซาน ก็ตกใจในทันที “แต่คนข้างนอกต่างก็บอกว่า...”

“เป็นเรื่องโกหก ตอนนั้นเขาหายตัวไป ไม่ได้ตาย แต่แม่ก็ไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหน” เมื่อพูดถึงซูเหล่าซาน อารมณ์ของนางหยางก็หดหู่ลงเล็กน้อย

นางและซูเหล่าซานอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ก็เกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ให้กำเนิดลูกชายและลูกสาวอีกคู่หนึ่ง

เมื่อเห็นดังนั้น ถึงแม้ซูจิ่งสิงจะมีคำถามมากมายในใจ แต่ก็ยังคงจูงมือของกู้หว่านเยว่ออกมาเงียบ ๆ

“ท่านคิดว่าท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?” เมื่อพูดถึงคำถามนี้ สิ่งแรกที่กู้หว่านเยว่คิดคือ ถ้าซูเหล่าซานยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เหตุใดจึงไม่กลับมา?

ทั้งสองคนมีข้อสงสัยในเรื่องนี้ แต่นางหยางเพิ่งฟื้นขึ้นมา จึงไม่ควรซักถามมากเกินไป คงต้องรอให้นางสงบสติอารมณ์ก่อน แล้วค่อยถามอย่างละเอียด

อย่างไรก็ตาม การที่นางหยางฟื้นขึ้นมาได้ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดี ทั้งสองคนสบตากันแล้วยิ้มออกมา

กู้หว่านเยว่ไปตรวจสอบความคืบหน้าของโรงเผาอิฐ มีนายท่านหลี่และนายท่านเซิ่งคอยดูแลควบคุม โรงเผาอิฐได้ผลิตอิฐใหม่จำนวนมากแล้ว

ตั้งแต่นางมาถึง ก็มีงานทำทุกวัน มีเงินใช้ง่ายทุกวัน

อืม ตัดสินใจแล้ว พวกเขาจะต้องติดตามแม่นางกู้ จะได้รับส่วนแบ่งด้วย!

“ข้าให้เจ้าแต่งงานกับสกุลเฉียน เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอม? สกุลเฉียนเป็นสกุลที่ดีมากเพียงใด เป็นเจ้าของที่ดินที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน เด็กสาวมากมายใฝ่ฝันอยากจะได้ แต่เจ้าลูกอกตัญญูกลับขัดขืนอีก?”

เมื่อเดินไปถึงหน้าเรือนของซูหรานหร่าน คนในสกุลซูก็กำลังดึงตัวซูหรานหร่านออกมาด่าทอเสียงดัง

มิน่าล่ะช่วงนี้พวกเขาถึงได้เงียบกริบ ที่แท้พวกเขาก็ไปวางแผนเรื่องงานแต่งงานของซูหรานหร่าน

“ข้าไม่แต่ง นายท่านเฉียนนั่นอายุเกือบเจ็ดสิบแล้ว”

ซูหรานหร่านน้ำตาไหล เหตุใดนางถึงได้มีพ่อแม่แบบนี้?

“เจ็ดสิบแล้วอย่างไรเล่า? เจ็ดสิบก็ยังดูหนุ่มแน่น ผู้ชายแก่จะรู้จักดูแลเอาใจใส่ สินสอดทองหมั้นยี่สิบตำลึงข้าก็รับมาแล้ว เจ้าไม่แต่งก็ต้องแต่ง”