ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 331

“เพื่อเงินยี่สิบตำลึง พวกท่านถึงขั้นต้องขายข้าเลยหรือ?”

ซูหรานหร่านตัวสั่นเทิ้ม

“พวกท่านไม่กลัวว่าฟ้าจะผ่ากันบ้างหรือ?”

“เด็กบ้า เจ้ากล้าดีอย่างไรมาสาปแช่งบิดาเช่นนี้!” ซูหัวหยางยกมือตบหน้าอย่างแรง

“การแต่งงานลิขิตโดยผู้เป็นบิดามารดา ชักจูงโดยแม่สื่อ เจ้ากล้าปฏิเสธหรือ?”

ซูหรานหร่านถูกตบหน้าจนวิงเวียนศีรษะตาพร่ามัว ยกมือเกาะขอบประตู ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

“หรานหร่าน” นางจินแทบอยากร้องไห้ เดิมทีคิดว่านางต้องออกหน้าให้ซูหรานหร่านอย่างแน่นอน แต่ใครจะรู้ว่านางจะกล่าวว่า “ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อตัวเจ้า เจ้าตอบตกลงไปเสียเถิด”

เช้าวันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าซูและซูหัวหยางมาหานาง บอกว่าซูเช่อถึงวัยแต่งงานแล้ว จะไม่จับคู่ก็คงไม่ได้

ตลอดเส้นทางของการโดนเนรเทศ เวลานี้เงินกระเป๋ายังสะอาดกว่าหน้าตาเสียอีก

เว้นเสียแต่ว่าซูหรานหร่านจะแต่งงาน และรับสินสอดกลับมา

ไม่เพียงแต่จะจุนเจือครอบครัวแล้ว ยังใช้เงินไปสู่ขอภรรยาให้กับซูเช่อได้อีกด้วย

นางจินรักบุตรสาว แต่ “พี่ชายของเจ้าอยากแต่งงานแล้ว แต่ครอบครัวเรายากจน .... เพื่อเงินก้อนนั้นข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียเปล่า หรานหร่าน....”

ซูหรานหร่านเข้าใจทันที

ทั้งครอบครัวปรึกษากันแล้ว ทุกคนยอมเสียสละนางเพื่อช่วยเหลือคนในครอบครัว

แม้แต่ผู้เป็นมารดาของนางก็ยังไม่สนใจนาง นางหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนจะกล่าวอย่างหนักแน่น “คิดจะขายข้าเช่นนั้นหรือ? ก็เอาแต่ศพของข้าไปก็แล้วกัน”

“เจ้า!”

ซูหัวหยางกระทืบเท้าอย่างโกรธเคือง บุตรสาวคนนี้ไม่เชื่อฟังเขาเช่นนั้นหรือ?

ฮูหยินผู้เฒ่าซูกลอกตาไปมา

“ศพก็ศพ ถึงอย่างไรสกุลเฉียนก็ไม่ได้บอกอยู่แล้วว่าอยากได้เป็นหรือตาย....”

กล่าวจบก็ล้วงหยิบถุงกระสอบออกมา และขยิบตาส่งสัญญาณให้ซูหัวหยาง ท่าทางตั้งใจจะจับซูหรานหร่านมัดใส่กระสอบ

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะละสายตาไปทางอื่น

เดิมทีนางไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องของสกุลซู แต่สกุลซูใจร้ายเกินไป

“ถึงอย่างไรท่านก็เคยเป็นคนที่สกุลหวังให้ความเคารพ สกุลซูเคยเป็นสกุลมั่งคั่งสูงส่ง ขายบุตรสาวเช่นนี้ พวกเจ้าละอายแก่ใจบ้างหรือไม่?”

หวังปี้หันไปด่าสกุลซู โดยการซ่อนความรู้สึกนั้นไว้

สกุลซูไม่พอใจ นึกย้อนกลับไปในช่วงแรกซูหัวหยางก็นับว่าเป็นคนที่มีเกียรติ น่าเสียดายที่หลังจากโดนเนรเทศกลับถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นคนที่ไร้ยางอายเช่นนี้

“เราแค่หาสกุลที่มีฐานะดีให้นาง จะได้ไม่อดตาย”

ซูหัวหยางคลี่ยิ้มอย่างเย็นชา “อีกอย่างนี่คือเรื่องภายในครอบครัวของเรา ต่อให้เจ้าจะเป็นท่านแม่ทัพ ก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”

“ถูกต้อง ท่านแม่ทัพหวังได้โปรดอย่าเข้ามายุ่งเรื่องภายในครอบครัวของเรา”

ฮูหยินผู้เฒ่าซูก็เข้าข้างด้วย

หวังปี้พูดไม่ออก เขารู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์ยุ่ง แต่ไหนแต่ไรมาทุกคนต้องเชื่อฟังพ่อแม่ คนนอกเข้าไปยุ่งไม่ได้ แต่เมื่อเห็นซูหรานหร่านอ่อนแอเช่นนี้ เขาจะปล่อยไปได้อย่างไร เวลานี้เขาจะเข้าก็ไม่ได้ถอยก็ไม่ได้

“เหยียนฮูหยิน ท่านพาหลี่ฮูหยินไปรบกวนกุลซูมากไปแล้ว”

กู้หว่านเยว่กล่าวขึ้น

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้ใส่ใจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” เหยียนฮูหยินและหลี่ฮูหยินสะบัดแขนเสื้อผลักไสสกุลซู