ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 337

ปรมาจารย์แพทย์ถูมือ

“เจ้ามีต้นเทียนหมาให้ข้ายืมสักหน่อยได้หรือไม่”

กู้หว่านเยว่ไม่ได้โต้แย้งใด ๆ ในห้วงมิติยังมีวัตถุดิบอีกมากมาย นางจึงทำการตรวจสอบว่าต้นเทียนหมาในห้วงมิติหรือไม่

ไม่นาน ความสนใจของนางได้ไปหยุดอยู่ที่ต้นเทียนหมาที่อยู่ในมุมของห้วงมิติ

ดูเหมือนจะเป็นต้นเทียนหมาที่มาจากสถาบันแพทย์หลวง

“ข้าจะให้เสี่ยวอันไปหยิบมาให้จากห้องปรุงยา”

“เจ้า เจ้ามีจริง ๆ หรือ?”

ปรมาจารย์แพทย์แค่ลองหยั่งเชิงถาม คาดไม่ถึงว่าจะได้สิ่งนั้นจริง ๆ เขาจึงตื่นตกใจไม่น้อย

“ไม่เพียงแค่มีเท่านั้น เจ้ายังยกให้ข้าด้วย?”

“อื้อ ก็แค่ต้นเทียนหมา ไม่ได้มีค่าอะไร”

ไม่มีค่า แต่เขามีความแค้น! ปรมาจารย์แพทย์ยังคิดอยู่เลยว่าเด็กคนนี้คงจะไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเป็นแน่

“ข้าบอกแล้ว ว่าแม่นางกู้ให้เจ้า” หวงเหล่าที่กำลังแทะขาจิ้งจอกได้กล่าวออกมาดั่งที่คาดการณ์ไว้แล้ว

ปรมาจารย์แพทย์รู้สึกลำบากใจ

เขาต้องสะดุ้งตื่นเพราะตบตัวเองถึงสองครั้ง

ก่อนหน้านั้นทำไมเขาถึงเชื่อฟังคำกล่าวของมู่หรงอวี้ คิดว่าเด็กคนนี้เป็นคนที่จิตใจโหดเหี้ยม?

เด็กคนนี้เดินทางสายกลางด้วยซ้ำ!

“เด็กดี รอให้ข้าปรุงยาเสร็จ ข้าจะให้เจ้าหนึ่งเม็ด”

ปรมาจารย์แพทย์จ้องมองไปที่ท้องของกู้หว่านเยว่ ยาเม็ดนั้นจะต้องมีประโยชน์ต่อเด็กในท้องแน่นอน

“ได้เจ้าค่ะ”

กู้หว่านเยว่รู้ว่าปรมาจารย์แพทย์คนนี้จะต้องปรุงแต่ของดีออกมาอย่างแน่นอน นางจึงยกมือลูบท้องอย่างวางใจ

เมื่อหันกลับมา ปรมาจารย์แพทย์ได้เลื่อนเนื้อกั้งและเนื้อจิ้งจอกย่างกองโตเท่าภูเขาขนาดเล็กออกมา ซูจิ่งสิงก็ตั้งหน้าตั้งตาแกะกุ้งให้นาง

“แม่นาง รีบกินสิ”

นัยน์ตาของซูจิ่งสิงเปล่งประกายระยับดั่งหยดน้ำ กู้หว่านเยว่ถึงกับหน้าแดง

จากนั้นนางก็รับถ้วย และตั้งใจกินกุ้งในนั้น

เนื้อกุ้งที่บุรุษของนางแกะให้ ช่างอร่อยยิ่งนัก!

อาหารทะเลมื้อใหญ่ อีกทั้งรสชาติก็ยังอร่อยถูกปาก ทุกคนพากันกินจนอิ่มหนำสำราญ

“หากมีเหล้าให้ดื่มชุ่มคอก็คงดี” หวงเหล่าบ่นพึมพำ

“ข้าขอชิมสักคำ”

“เด็กโง่ นี่คือเหล้าที่เจ้าหมักเองอย่างนั้นหรือ มักเรียกว่าอย่างไรนะ อร่อยชุ่มคอยิ่งนัก!”

กู้หว่านเยว่คลี่ยิ้ม “มันเรียกว่าโค้กเจ้าค่ะ”

โค้กไม่ใช่เหล้าหมัก กู้หว่านเยว่อุ้มท้องอยู่ก็ดื่มได้

พอได้กินรสชาติที่คุ้นเคย โดยเฉพาะโค้กกับอาหารทะเล แทบหยุดไม่ได้

“น่าเสียดาย หากบิดาของพวกเจ้ายังอยู่ พวกเราคงได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา เขาจะต้องมีความสุขมากเป็นแน่”

นัยน์ตาของนางอย่างเอ่อล้นด้วยหยดน้ำตา

ซูเหล่าซานจากไปสิบกว่าปีแล้ว ซูจื่อชิงและซูจิ่นเอ๋อร์ทำใจได้นานแล้ว

แต่สำหรับนางหยางเหมือนเพิ่งตื่น เป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

“ท่านแม่ ข้าจะตามหาท่านพ่อให้เจอ”

ซูจิ่งสิงตบหลังของนางหยางเบา ๆ สองคนนี้ล้วนแต่เป็นผู้พระคุณของเขา

“รีบกินกันเถอะ” นางหยางเช็ดน้ำตา ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศอีก

หลังจากจบมื้อใหญ่ ซูจิ่นเอ๋อร์ก็เก็บข้าวของ หวงเหล่าและปรมาจารย์แพทย์ไปห้องปรุงยา