ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 340

“อื้อ” กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้วแน่น นางดูออกว่าบ้านหลังนี้ไม่ค่อยรักษาความสะอาด

“ของทะเลส่วนใหญ่อยู่ตรงนี่ ฮูหยินเชิญเลือกตามสบายเจ้าค่ะ” ป้าสวี่พาพวกเขามาถึงลานกว้างด้านหลัง จากนั้นก็ตะโกนเรียกบุตรสาวทั้งสองคนอย่างสุดเสียง

“ซิ่งเอ๋อร์ อวี๋เอ๋อร์ มีลูกค้าออกมาช่วยหน่อยเร็ว”

เด็กสาวร่างกายซูบผอมทั้งสองคนรีบวิ่งออกมาจากในห้อง ดูท่าทางพวกนางน่าจะกำลังผ่าท้องปลา เพราะยังมีกรรไกรถือคาอยู่ในมือ

เมื่อทั้งสองคนเห็นกู้หว่านเยว่ที่แต่งตัวงดงาม จึงรีบเช็ดมือทันที

กระทั่งเห็นซูจิ่งสิงที่มีรูปโฉมงดงาม พวกนางถึงกับตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้ารูปไข่ของเขาแดงก่ำ

“ท่านแม่ พวกเขาคือ....” บุตรสาวคนโตซิ่งเอ๋อร์กระซิบถามเบา ๆ

“แขกที่มาซื้อปลา!” ป้าสวี่ตั้งใจกัดฟันเน้นคำว่าแขก

ซิ่งเอ๋อร์และอวี๋เอ๋อร์มองตากัน จากนั้นก็ปรี่เข้าไปช่วยป้าสวี่เปิดฝาพลางชำเลืองมองซูจิ่งสิงด้วยสายตาเปล่งประกาย

ในใจของกู้หว่านเยว่นึกถึงแต่หอยนางรม จึงไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาของพวกนาง

เมื่อฝาไม้ถูกเปิดออก ก็เจอกับของทะเลจำนวนมากอยู่รวมกันในบ่อแห่งนี้ โดยส่วนใหญ่จะเป็นกุ้งและปลา หอยนางรมก็มีแต่น้อยมาก

กู้หว่านเยว่ชี้ไปยังหอยนางรมพลางกล่าวถามว่า “เถ้าแก่เนี้ย สิ่งนี้ขายอย่างไรหรือเจ้าคะ?”

“คุณหนูหมายถึงหอยน่าเกลียดนี้ใช่หรือไม่ ไม่ค่อยมีราคาเท่าไหร่ สักห้าตัวหนึ่งเหรียญเงิน”

ป้าสวี่กลับหัวการค้า

แม้ว่านางจะมองออกว่ากู้หว่านเยว่เป็นเศรษฐี แต่ก็เป็นคนที่โจวลิ่วหลางพามา นางไม่กล้าหลอกหรอก

ห้าตัวหนึ่งเหรียญจีน?

กู้หว่านเยว่ตื่นเต้นมาก

ชีวิตที่แล้วนางเคยกินหอยนางรมหลู่ซาน ตัวเล็ก ๆ จะขายอยู่ที่ยี่สิบเหรียญ แต่หลังจากที่มาถึงเจดีย์หนิงกู่ ก็บังเอิญมาเจอกับอาหารทะเลเสียอย่างนั้น?

กู้หว่านเยว่โบกมือไปมา

“ข้าเหมาหมดนี้เลย เจ้าใส่ถุงให้ข้าหน่อย ยังมีอีกไหม?”

“มีเจ้าค่ะ”

ป้าสวี่รีบพยักหน้า เพราะกลัวว่ากู้หว่านเยว่จะชวดหนี “แต่ตรงนี้ไม่มีแล้ว ข้าจะพาคุณหนูไปอีกทีหนึ่ง”

เพียงแต่ระหว่างที่หมุนตัวนั้น นางหยางที่อยู่ด้านหลังกลับรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา

“ช้าก่อน” นางหยางโพล่งออกไป “นี่คือสามีของเจ้าหรือ?”

“สามีอะไร อย่าพูดจามั่วซั่วเชียว!” ป้าสวี่ตื่นตกใจ รีบกล่าว “ข้าเจอชายผู้โชคร้ายคนนี้ตอนที่ข้ากำลังเก็บหอยเมื่อห้าปีก่อน เขาหูหนวกและเป็นใบ้ มีแผลเต็มหน้า ข้าเห็นเขาแล้วสงสารก็เลยให้ข้าวเขากินมื้อหนึ่งที่บ้าน”

“เขาชื่ออะไร?” นางหยางรีบกล่าวถาม

“ท่านแม่ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ?” กู้หว่านเยว่คว้าตัวนางหยาง ปฏิกิริยาของนางแปลกไป

นางหยางยกมือปาดน้ำตาโดยไม่ตอบคำถาม แต่จ้องเขม็งไปยังป้าสวี่เพื่อรอคำตอบ

เมื่อป้าสวี่ถูกจ้องเช่นนี้ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา นางพึมพำว่า “ข้าไม่รู้หรอกว่าเขาชื่ออะไร ตอนข้าพาเขากลับมาบนตัวเขามีเพียงเลขสามที่สลักอยู่บนป้ายไม้เท่านั้น ข้าก็เลยเรียกเขาว่าอาสาม”

เมื่อได้ยินประโยคนี้จบ นางหยางก็ตัวสั่นทั้งตัว น้ำตาไหลพราก

นางเร่งฝีเท้ารุดหน้า และคว้าตัวอาสามอย่างไม่นึกรังเกียจ

“พี่สาม ใช้ท่านจริง ๆ ....”