ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 341

ประเด็นหลักเป็นเพราะไม่ชอบถูกใครสัมผัส อาซานจึงผลักนางหยางออกไป

นางหยางล้มลงกับพื้น เจ็บปวดปานจะขาดใจ “พี่ซาน ข้าชื่อเหลียนหรง ท่านจำข้าไม่ได้แล้วหรือ?”

ว่าแล้วนางก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับแหวกคอเสื้อออก หยิบป้ายไม้แผ่นหนึ่งออกมาจากซอกคอ

“ป้ายไม้คู่นี้ท่านแกะสลักเองกับมือ ท่านยังจำตัวอักษรบนนั้นได้หรือไม่?

เหลียนหรง คือชื่อของข้า ข้าเป็นเมียท่าน...”

หลังจากอาซานเห็นป้ายไม้ม่านตาก็หดตัวลง เหลือบมองนางหยางอย่างไม่เชื่อสายตา

นางหยางน้ำตาอาบแก้ม จิตใต้สำนึกของอาซานอยากจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้นาง

แต่ทันทีที่เขาเห็นนิ้วมือที่ขาดหายไปของตัวเอง ก็ถอยกรูดออกไปสองก้าวเหมือนถูกไฟดูด ก่อนจะปิดหน้าจากไปอย่างรวดเร็ว

“พี่ซาน พี่ซาน!”

นางหยางไล่ตามไปอย่างไร้สติ แต่แล้วก็ล้มลงบนชายหาดเพราะรีบร้อนเกินไป

ในเวลานี้กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงเพิ่งได้สติกลับมา รีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงนางหยางให้ลุกขึ้น

ทั้งคู่ได้ยินสิ่งที่นางหยางพูด

“ท่านแม่ แน่ใจนะว่าท่านไม่ได้จำผิดคน?”

ซูจิ่งสิงไม่อยากจะเชื่อ ก็ซูเหล่าซานตายไปสิบกว่าปีแล้วนี่

แม้ว่าหลายวันก่อนนางหยางจะบอกอยู่เสมอว่าซูเหล่าซานยังมีชีวิตอยู่แน่นอน แต่ไม่ว่าในใจของใครก็ไม่มีความหวังเหลืออยู่

“ข้าจำไม่ผิดแน่ ข้าจะจำสามีของตัวเองผิดได้ยังไง?”

เสียงฝีเท้าของนางหยางเบาลง มองไปยังทิศทางที่ชายคนนั้นหายไป น้ำตาไหลพราก

“ทำไมพ่อของเจ้าถึงไม่รู้จักพวกเรา?”

“ท่านแม่ ท่านอย่าเพิ่งตื่นเต้นไป”

กู้หว่านเยว่ปลอบประโลมให้นางหยางสงบสติอารมณ์ แล้วดึงซูจิ่งสิงไปอีกด้านหนึ่ง

“ท่านพี่ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นพ่อตาของข้าหรือไม่ก็ตาม ในเมื่อท่านแม่คิดว่าเขาใช่ เราก็ควรจะทำให้ทุกอย่างชัดเจน ไม่อย่างนั้นท่านแม่ไม่ยอมไปแน่”

ซูจิ่งสิงพยักหน้า

“ป้าสวี่ ท่านรู้ไหมว่าปกติอาซานพักอาศัยอยู่ที่ไหน?

“พ่อของเจ้าต้องทุกข์ทรมานมากแน่ ๆ” นางหยางปิดหน้าร้องไห้อีกครั้ง

“เขาไม่อยู่ที่นี่” ดูเหมือนว่าอาซานยังไม่กลับมา

หลายคนจนปัญญา ทันใดนั้นสายตาของซูจิ่งสิงก็หยุดอยู่ที่หอกพู่แดงในมุมหนึ่ง

“นั่นคือหอกพู่แดงของสกุลซู”

เขารีบก้าวไปข้างหน้า หยิบหอกพู่แดงขึ้นมา แน่ใจในทันทีว่านี่คือหอกพู่แดงที่ส่งต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่นในสกุลซูของพวกเขา

“เขาเป็นพ่อของข้าจริง ๆ พ่อของข้ายังมีชีวิตอยู่

สีหน้าของซูจิ่งสิงหนักใจ

ไม่กล้าเชื่อว่าชายตกอับผู้นี้คือซูเหล่าซานจริง ๆ เขาจะกลายเป็นทั้งคนหูหนวกและเป็นใบ้ได้อย่างไร ซ้ำยังร่อนเร่มาถึงสถานที่เช่นนี้อีก?

นางหยางกอดหอกพู่แดงสะอื้นไห้

“ข้ารู้ว่าเขาเป็นพ่อของเจ้า ข้าจำไม่ผิดคนแน่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผ่านไปหลายปี เหตุใดเขาถึงไม่กลับมาหาพวกเรา? จิ่งสิง เจ้าต้องตามหาเขาให้พบ แล้วถามให้รู้เรื่อง”

ซูจิ่งสิงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ในเมื่อแน่ใจแล้วว่าอาซานก็คือซูเหล่าซาน เขาไม่เสียดายค่าใช้จ่ายที่ต้องเสียไปในการตามหาคนกลับมาเลย