ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 363

มองคนไม่อาจมองจากภายนอก กู้หว่านเยว่ที่คิดว่าต้าซานอาจไม่ได้มีนิสัยดีนัก ยามนี้ไม่คิดว่าเขาจะใจดีขนาดนี้

กู้หว่านเยว่อดคิดไม่ได้ว่า สาเหตุที่ชาวบ้านพวกนี้เต็มใจเสียสละตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขา เพราะหนานหยางอ๋องรักประชาดุจบุตรตนจริงๆ

“สหายต้าซาน ไม่ได้เด็ดขาด!” แม่ทัพหลี่รีบห้ามเขา “ถ้าท่านอ๋องผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้เข้า เขาจะต้องไม่ใช้ยาพวกนั้นแน่”

หนานหยางอ๋องเป็นคนเที่ยงธรรม ไหนเลยจะยอมให้คนอื่นเสียสละตัวเองเพื่อเขาได้อย่างไร?

“ถ้าเช่นนั้นก็อย่าให้ท่านอ๋องรู้สิ” ดวงตาของต้าซานฉายแววแน่วแน่ มองไปรอบๆ มองหาสถานที่ทำร้ายตัวเอง

กู้หว่านเยว่ที่อยู่นอกวัดพังๆ เมื่อเห็นเข้าก็รู้ว่าถึงเวลาที่พวกตนควรปรากฏตัวแล้ว นางรีบดึงซูจิ่งสิงออกมา แล้วเดินเข้าประตูไป

“ช้าก่อน”

เมื่อชาวบ้านเห็นทั้งสองคนก็สะดุ้งทันที มองดูพวกเขาอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นแรงดังสนั่น คล้ายขึ้นมาค้างเติ่งอยู่ในลำคอ

ต้าซานกระโดดออกมาด้วยความตกใจ “พวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร? ข้าไม่ได้วางยาสลบพวกเจ้าไปแล้วหรือ? เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

เมื่อดูการปรากฏตัวของกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิง พวกเขาก็ตกใจแทบตาย

เขาสอดธูปสลบเข้าไปแน่แล้วๆ ทั้งยังเข้าไปดูด้วยตาตนเอง แน่ใจแล้วว่าธูปสลบดอกนั้นได้ผลดี จึงเดินกลับหลังออกมา!

“ท่านแม่ของข้าเล่า?” จู่ๆ ต้าชานก็มีสีหน้ากังวล มองดูทั้งสองอย่างดุดัน

“วางใจเถอะ แม่ของเจ้าสบายดี พวกเราไม่ได้ทำร้ายนาง” กู้หว่านเยว่ปวดหัวเหลือเกิน

“ให้ตายเถอะ รู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าไม่ใช่คนดี วันนี้ไม่น่ารับพวกเจ้าเข้ามาเลย!”

ต้าซานรู้สึกเสียใจ กล่าวโทษแม่ของตนที่ใจอ่อนเกินไป เปิดเผยที่ซ่อนของท่านอ๋องผู้เฒ่าไปแล้วเสียได้

ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็เริ่มวิตกกังวล “ทำอย่างไรดี? พวกเขามาจากราชสำนักหรือเปล่า? จะทำร้ายท่านอ๋องผู้เฒ่าหรือไม่?”

“พวกเรามีกันหลายคน ถ้าช่วยกันมัดพวกเขาเอาไว้ ป้องกันไม่ให้พวกเขาไปแจ้งทางการเล่า?”

ชาวบ้านล้วนเป็นคนเรียบง่าย แม้ในตอนนี้ พวกเขาไม่เคยคิดที่จะทำร้ายกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงเลย

“ท่านมาที่นี่ เพื่อช่วยพวกเราโดยเฉพาะหรือ?” ดวงตาของแม่ทัพหลี่แดงเล็กน้อย

ไม่คาดคิดมาก่อนว่า ซูจิ่งสิงจะเต็มใจมา

“ข้ากับท่านอ๋องผู้เฒ่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว ย่อมไม่อาจทำเฉยเมยไปได้” ซูจิ่งสิงพูดเบา ๆ

แม่ทัพหลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป คุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับโขกคำนับ “ขอร้องพวกท่าน ช่วยท่านอ๋องผู้เฒ่าด้วยเถอะ!”

“ช่วยคนย่อมต้องมาก่อน พาข้าไปพบท่านอ๋องผู้เฒ่าที”

กู้หว่านเยว่รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลามารำลึกถึงอดีต

แม่ทัพหลี่รีบพูดกับชาวบ้านที่ล้อมอยู่รอบๆ ทั้งสองว่า “วีรบุรุษหลายท่าน ทั้งสองเป็นเพื่อนของท่านอ๋องผู้เฒ่า ขอพวกท่านหลีกทางให้พวกเขา อย่าทำร้ายกันเลยขอรับ”

ได้ยินดังว่า ชาวบ้านก็รีบถอยออกไป

แม่ทัพหลี่พากู้หว่านเยว่ไปด้านหลังรูปปั้นหินของวัด ก่อนจะเห็นหนานหยางอ๋องนอนอยู่บนพื้น รอบกายนองเลือดสีแดงสด ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ แผลบางแห่งเริ่มมีหนองไหลออกมา