ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 367

หนานหยางอ๋องฟื้นแล้ว หลังจากเหตุการณ์นี้ เขาคล้ายว่าแก่กว่าเดิมไปเป็นสิ

ด้วยเพิ่งเสร็จสิ้นการผ่าตัด ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ หนานหยางอ๋องจึงนั่งประสานมือให้กู้หว่านเยว่ ขอบคุณนาง

“ขอบคุณฮูหยินกู้และคุณชายซูมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้ น้ำใจครั้งนี้ ชีวิตนี้ยากจะตอบแทน”

แตกต่างจากการถอนพิษครั้งล่าสุด หนานหยางอ๋องรู้สึกว่าพวกเขาอย่างไรก็ต้องการความคุ้มครองอยู่บ้าง จึงหวังเพียงว่าความขุ่นเคืองจะได้รับการให้อภัย

แต่คราวนี้กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงไม่จำเป็นต้องช่วยเขา

ทำเรื่องลวกๆ ให้พ้นผ่านเป็นเรื่องง่าย แต่การให้ความช่วยเหลือเมื่อถึงเวลานั้นเป็นเรื่องยาก!

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงครั้งนี้ เรียกได้ว่าส่งถ่านกลางหิมะ

กู้หว่านเยว่เดินไปหาหนานหยางอ๋องและพูดว่า “ท่านอ๋องผู้เฒ่าไม่ต้องเกรงใจไป พบเห็นคนใกล้ตาย ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ช่วย”

ความจริง นางยังมีแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัว ทนไม่ได้ที่จะมองดูเมี่ยชิงหว่านต้องลงเอยอย่างน่าเศร้าเหมือนในต้นฉบับ

หวังปี้รีบพูด “เสี่ยวสวี่ไปหาข้าที่เจดีย์หนิงกู่ แต่ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่ได้มาพร้อมกับพวกเราด้วย”

หนานหยางอ๋องรีบถาม “เขาไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“ท่านอ๋องวางใจ การรักษาอันวิเศษของแม่นางกู้ช่วยชีวิตเสี่ยวสวี่เอาไว้ได้แล้ว” หวังปี้ปลอบใจเขา

หนานหยางอ๋อง ปฏิบัติต่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ราวกับบุตรในไส้จริงๆ

“ขอบคุณแม่นางน้อยกู้” หนานหยางอ๋องยิ้มอย่างขมขื่น คิดว่าเขาดูถูกกู้หว่านเยว่และคนอื่นๆ ไปเสียแล้ว ความเป็นจริงตรงหน้า สั่งสอนบทเรียนอันยากลำบากให้เขาแล้ว

“ท่านอ๋อง สิ่งที่ท่านควรทำมากที่สุดตอนนี้ คือพักผ่อนให้มากๆ นะเจ้าคะ”

กู้หว่านเยว่เห็นหนานหยางอ๋องกังวลจึงหมายจะพูดปลอบ แต่หนานหยางอ๋องยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า

“ข้าเลี้ยงดูบุตรีอกตัญญู ทำตัวเองเป็นหนอนบ่อนไส้ ให้ฮ่องเต้บุกค้นบ้านตน ข้าจะสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร?”

“ชิงหว่าน ออกมาข้างหน้า” จู่ๆ กู้หว่านเยว่ก็ดึงเมี่ยชิงหว่านไปหาหนานหยางอ๋อง เพราะเรื่องต่างๆ ที่ถาโถมเข้ามา ทั้งสองคลาดกันไปมาไม่ได้พบกันสักที

ตอนนี้ กู้หว่านเยว่จึงตัดสินใจช่วยให้ทั้งสองได้พบกัน

กู้หว่านเยว่จับมือเมี่ยงชิงหว่าน และพูดกับหนานหยางอ๋องว่า

“ท่านอ๋อง ใครบอกว่าท่านมีลูกสาวเพียงคนเดียวกัน? บางทีคนที่อยู่ตรงหน้าท่าน อาจจะเป็นลูกสาวคนที่สองที่หายไปของท่านก็ได้นี่เจ้าคะ?”

“เจ้ามีนามว่าอะไร?” หนานหยางอ๋องตกตะลึง ใบหน้าของเมี่ยชิงหว่านคุ้นเคยเหลือเกิน

“ข้านามว่าเมี่ยชิงหว่านเจ้าค่ะ” เมี่ยชิงหว่านตอบชื่อออกไปตามตรง และพูดว่า “ท่านปู่เก็บข้ามาเลี้ยงเจ้าค่ะ จากที่ฟังท่านปู่พูดมา มีคนทิ้งข้าไว้กลางถนนเจ้าค่ะ”

กู้หว่านเยว่ยกปานดอกท้อของเมี่ยชิงหว่านขึ้นมา แล้วพูดกับหนานหยางอ๋องว่า

“ครั้งสุดท้ายที่ข้าตรวจสอบร่างกายของคุณหนูรองตัวปลอม นางมีปานดอกท้ออยู่บนมือจริง ท่านอ๋องผู้เฒ่าไม่สู้ลองดูปานบนข้อมูลของชิงหว่านดูเล่าเจ้าคะ?”