ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 368

หนานหยางอ๋องมองตาม พลันตกตะลึงทันที

“ปานดอกท้อ เป็นปานดอกท้อจริงๆ หรือ?!”

เมื่อเห็นว่าหนานหยางอ๋องตกใจ กู้หว่านเยว่จึงเริ่มกล่าวว่า “ครั้งก่อนเพราะท่านอ๋องผู้เฒ่าเชื่อคนง่ายจึงมีภัยถึงตัว ครั้งนี้ เพราะความปลอดภัย ข้าสามารถทดสอบทั้งสองด้วยผงสายสัมพันธ์ได้”

“เหมือน เหมือนกันเหลือเกิน ทั้งยังมีปานนี้อีก...” หนานหยางอ๋องพึมพำกับตัวเอง

ความจริงแล้ว เขาแทบไม่ต้องทดสอบอะไรพวกนั้นเลย อาศัยเพียงสองสิ่งนี้ เขาก็เกือบจะแน่ใจแล้วว่าเมี่ยชิงหว่านเป็นลูกของตน

แม่ทัพหลี่นึกขึ้นมาได้ พูดว่า “แม่นางน้อยกู้ นี่ไม่ใช่สหายของท่านหรอกหรือ? ข้าจำได้ว่าครั้งก่อนเคยเจอนางที่โรงเตี๊ยมมาก่อน”

ในเวลานั้น แม่ทัพหลี่ก็ยังนึกแปลกใจ เมี่ยชิงหว่านเหมือนฮูหยินผู้ล่วงลับไปอย่างยิ่ง

เพียงแต่เขาไม่ทันนึกให้ดี ทั้งยังไม่ได้คิดถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือด เพียงแค่คร่ำครวญว่าบนโลกนี้มีคนสองคนที่คล้ายกันมากเช่นนี้อยู่ด้วย

กู้หว่านเยว่พยักหน้าและอธิบายว่า “ความจริงแล้ว ตอนนั้น ข้าเองก็เริ่มสงสัยว่าเมี่ยชิงหว่านเป็นลูกสาวท่านหายตัวไปของท่านอ๋อง

เพียงแต่ว่าตอนนั้นท่านเองก็ได้พบกับคุณหนูรองตัวปลอม ข้าจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร”

กู้หว่านเยว่แบมือ นางเองก็ไม่ง่ายนักหรอก หากพูดอะไรออกไปมากเกินไป หนานหยางอ๋องย่อมต้องสงสัยในความบริสุทธิ์ในของนางแน่

“ชิงหว่าน เจ้าอยากลองผงสายสัมพันธ์หรือไม่?”

กู้หว่านเยว่หันกลับมา ถามเมี่ยชิงหว่านอีกคน

เมี่ยชิงหว่านพยักหน้าอย่างรวดเร็ว นางเองก็ตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงมานานแล้วเช่นกัน หวังเหลือเกินว่าหนานหยางอ๋องจะเป็นบิดาตน

แม้ว่าจะไม่ใช่ นางก็จะยังค้นหาต่อไป

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะทดสอบผงสายสัมพันธ์ให้พวกท่านเอง”

กู้หว่านเยว่ขอให้แม่ทัพหลี่และหนานหยางอ๋องหยดเลือดลงในชามก่อน ทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด เลือดของพวกเขาย่อมไม่หลอมรวมกัน

นอกจากนี้ นางยังเลือกพ่อและลูกชายอีกสองคู่มาจากกลุ่มชาวบ้าน หลังจากที่เลือดสามารถหลอมรวมได้ ไม่มีปัญหาตามมานางก็ขอให้หนานหยางอ๋องและเมี่ยชิงหว่านหยดเลือดลงในชามพร้อมกัน

ให้พื้นที่กับสองพ่อลูกที่เพิ่งเจอกัน ได้ปลดปล่อยความคิดถึงออกมา

ซูจื่อชิงยืนเคียงข้างด้วยความสิ้นหวัง มองดูพื้นดินและวัดรกร้างตรงหน้าเป็นครั้งคราว

เห็นได้ชัดว่าเมี่ยชิงหว่านได้พบผู้ให้กำเนิด นางดีใจอัดแน่นอยู่ในอก

แต่ไม่รู้ว่าทำไม ในใจกลับรู้สึกฝาดเฝื่อนเล็กน้อย

“พี่สะใภ้ใหญ่ จากนี้ไป ชิงหว่านจะยังเดินทางกับพวกเราหรือไม่ขอรับ?”

หรือนางจะจากไปพร้อมกับหนานหยางอ๋องเลย?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ซูจื่อชิงก็ยิ่งหดหู่มากขึ้น ยามยิ้มยังไม่น่ามองเท่ายามร้องไห้

กู้หว่านเยว่ส่ายหัวอย่างไร้คำพูด

เส้นทางไล่ล่าภรรยาของเขายังอีกยาวไกล ซูจื่อชิงยังอ่อนหัดในด้านนี้ เมื่อไหร่จะกลายเป็นเหมือนคนในหนังสือได้กัน?