ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 379

“บ่อย ๆ อะไรกัน?” ซูจื่อชิงหน้าแดงก่ำ จากนั้นพูดแก้ตัวเสียงเบา “แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”

“ครั้งเดียวยังไม่พออีกหรือ? ข้าบอกแล้วว่าครอบครัวนี้มันแปลก ๆ ให้เจ้าระวังตัวหน่อย แต่พอเจ้าเห็นเขาร้องไห้สะอึกสะอื้น เจ้าก็ใจอ่อนแล้ว น่าขยะแขยงจริง ๆ ”

ซูจื่อชิงเบิกตากว้าง “อะไร ใจอ่อนอะไรกัน ข้าไม่ได้ใจอ่อนสักหน่อย”

เขาไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเตี่ยจะใช้ความเห็นใจของเขา นี่มันไม่ใช่ใจอ่อนสักหน่อย?

“มีคนมาแล้ว หุบปาก!” กู้หว่านเยว่ถลึงตาใส่ซูจื่อชิง แล้วรีบห้ามเขา

เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอกประตู

เจ้าของร้านเสิ่นเดินเข้ามา

“ให้ตายสิ คราวนี้เราได้ผลประโยชน์เยอะเลยนะ พวกเขาสองครอบครัวรวยมากทั้งคู่”

นอกจากกู้หว่านเยว่และคนอื่น ๆ แล้ว ยังมีอีกครอบครัวหนึ่งอยู่ที่มุมห้อง พวกเขากำลังกอดกันตัวสั่นเทา

ป้าเสิ่นดวงตาเป็นประกาย แล้วนับเงินอยู่ข้าง ๆ ส่วนเจ้าของร้านเสิ่นก็จ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาและน่าขนลุก

“คนเยอะขนาดนี้ พอจะทำซาลาเปาเนื้อได้เยอะเลย”

ซาลาเปาเนื้อ?

ครอบครัวที่อยู่ตรงมุมห้องก็เริ่มอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง กู้หว่านเยว่ได้สติกลับคืนมา สีหน้าของนางก็แสดงความน่าขยะแขยงออกมาเช่นกัน

ครอบครัวนี้มันวิปริตจริง ๆ ตอนนี้นางรู้สึกโชคดีมากที่ไม่ได้กินอาหารเย็นของโรงเตี๊ยม

“พวกเจ้าบ้าไปแล้ว ไม่กลัวทางการมาตรวจสอบหรือ?”

ขุนพลหลี่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แล้วตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

เขาไม่เข้าใจว่า เหตุใดถึงมีคนที่วิปริตได้ขนาดนี้?

“พวกท่านเป็นแค่คนเดินทางธรรมดา ๆ ไม่มีแม้แต่ชื่อหรือสกุล จะมีขุนนางที่ไหนมาสนใจกัน?”

เจ้าของร้านเสิ่นไม่รู้สึกเกรงกลัว สั่งให้ป้าเสิ่นไปลับมีด

“ท่านพ่อ เก็บผู้ชายคนนั้นไว้ให้ข้า”

เสี่ยวเตี่ยชี้ไปที่ซูจื่อชิง แล้วรีบกล่าวขึ้น

“เจ้าจะเอาผู้ชายคนนี้ไปทำอะไร?”

เจ้าของร้านเสิ่นขมวดคิ้ว ปกติแล้วเวลาพวกเขารับงาน จะไม่เหลือใครไว้เป็นพยาน เพื่อป้องกันไม่ให้ความลับรั่วไหล

ซูจื่อชิงพูดจาเชือดเฉือนอย่างไม่เกรงใจ “เจ้าจิตใจโหดเหี้ยมเหมือนงูพิษ ต่อให้ภายนอกจะสวยแค่ไหน ก็เป็นแค่คนอัปลักษณ์ที่น่าขยะแขยง”

โอ้โห เจ้าเด็กนี่มันด่าทออย่างไม่เกรงใจจริง ๆ เสี่ยวเตี่ยโดนเขาด่าทอจนร้องไห้ออกมา

“ฮือ ๆ ๆ ท่านแม่ เขาว่าข้าอัปลักษณ์”

ป้าเสิ่นกระทืบเท้าด้วยความโมโห “เจ้าเด็กบ้า ถ้ากล้าว่าลูกสาวข้าอีก ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”

จากนั้นกอดเสี่ยวเตี่ย ปลอบนางเบา ๆ “เด็กดี อย่าร้องไห้เลย เป็นเขาที่มีตาหามีแววไม่ แม่จะหาคนอื่นให้ลูกเอง”

“ไม่ ข้าจะเอาเขา!”

เสี่ยวเตี่ยเหมือนถูกกระตุ้น นางกระโดดโหยงเหยง

“ข้าจะเข้าหอกับเขาตอนนี้ ท่านแม่ ไปเอายามาเร็ว”

ซูจื่อชิงรังเกียจนางมิใช่หรือ นางก็ยิ่งต้องเข้าหอกับเขาให้ได้

ป้าเสิ่นและเจ้าของร้านเสิ่นไม่มีทางเลือกอื่น จึงรีบเดินกลับไปหยิบยา

กู้หว่านเยว่จำยานั่นได้ นางรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย นั่นมันหญ้าหมูติดสัด เอาไว้ใช้กระตุ้นให้หมูติดสัด แล้วจะเอามาใช้กับคนได้อย่างไร