ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 384

“น้องหญิง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

“น้องหญิงของข้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ซูจิ่งสิงและจี้ฮั่นโม่กล่าวถามพร้อมกัน ทั้งสองคนต่างก็เป็นห่วงภรรยาของตน กู้หว่านเยว่ขบขันเล็กน้อย

“วางใจเถิด ข้าไม่เป็นไร ภรรยาของเจ้าก็ไม่เป็นไรเช่นกัน”

ซูจิ่งสิงกรอกตามองจี้ฮั่นโม่อย่างหมดคำพูด จี้ฮั่นโม่เกาศีรษะแก้เขิน

“เป็นเรื่องปกติที่คนในครอบครัวจะเป็นห่วงคนของตน ภรรยาของเจ้าไม่เป็นไรแล้ว” กู้หว่านเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

จี้ฮั่นโม่สบตาที่เย็นยะเลือกของซูจิ่งสิงครู่หนึ่ง จากนั้นก็รุดหน้าเข้าไปหาจี้ฮูหยิน เวลานี้สีหน้าภรรยาของตนเริ่มมีเลือดฝาดเล็กน้อย อีกทั้งเสื้อผ้าบนตัวของนางก็ได้รับการเปลี่ยนเป็นชุดที่สะอาดเรียบร้อย

เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะเดียวกันก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“ซูฮูหยิน บุญคุณของท่านตอบแทนอย่างไรก็ไม่หมด นับแต่วันนี้ไป ชีวิตของจี้ฮั่นโม่เป็นของท่าน”

กู้หว่านเยว่หรี่ตามอง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน “ดี เช่นนั้นเจ้าต้องกลับเจดีย์หนิงกู่กับข้า ข้าขาดกำลังคนพอดี”

“ข้าน้อยจะทำสุดความสามารถ!” จี้ฮั่นโม่คุกเข่าอย่างไม่ลังเล

กู้หว่านเยว่กระตุกมุมปาก โชคดีจริง ๆ นางออกมาข้างนอกเพียงไม่นานก็ได้ตัวเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่กรมโยธามาช่วยสร้างรากฐานแล้ว

“เจ้ารีบลุกขึ้นเถิด อุ้มเด็กมาให้ข้า”

เวลานี้จี้ฮั่นโม่เชื่อใจกู้หว่านเยว่มาก รีบอุ้มเด็กน้อยให้กู้หว่านเยว่

กู้หว่านเยว่ก้มมองเด็กน้อยในผ้าห่อทารก แล้วก็ส่ายหน้า “เด็กคนนี้ร่างกายแข็งแรงมาก อากาศหนาวเหน็บเพียงนี้ แต่ก็ยังรอดมาได้”

จี้ฮั่นโม่ก้มหน้าลง “ข้าเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลย”

ทำไมนะหรือ หากไม่ใช่เพราะเขา จี้ฮูหยินคงไม่เจอกับอันตรายเช่นนี้

กู้หว่านเยว่วางเด็กน้อยลงบนรถม้า “เด็กและจี้ฮูหยินฝากไว้กับข้าบนรถม้าก่อน ส่วนเจ้าไปช่วยพวกเขาบังคับม้าเถอะ หากมีอะไรไว้ข้าจะเรียกเจ้า”

จี้ฮั่นโม่เห็นดังนั้น ก็รีบคำนับอย่างซาบซึ้งให้กู้หว่านเยว่อีกครั้ง

“น้องหญิง เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไม่สู้ให้ข้าป้อนนมเองดีกว่า” ซูจิ่งสิงมองนางด้วยความเป็นห่วงอยู่ข้าง ๆ

ภรรยาของเขาไม่ได้นอนมาหนึ่งคืนเต็ม จะไหวได้อย่างไร?

“ท่านทำเป็นหรือ?”

กู้หว่านเยว่มองบุรุษที่แข็งแรงกำยำตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ หากยกเด็กให้เขา ต้องร่วงตกแน่

“ข้าทำเป็น เรียนนิดหน่อยก็เป็นแล้ว！”

ซูจิ่งสิงกล่าวอย่างมั่นใจ อีกทั้งลูกน้อยของพวกเขาก็กำลังจะคลอดอีกไม่นาน ถึงอย่างไรก็ต้องอุ้มเป็นบ้าง

เขาไม่สามารถแบ่งเบาความลำบากในการอุ้มท้องเป็นระยะเวลาสิบเดือนของกู้หว่านเยว่ได้ แต่หากเด็กคลอดออกมา เขาจะอุ้มเอง

“เช่นนั้นก็ได้ ท่านลองดู” กู้หว่านเยว่ยกเยว่เอ๋อร์ให้เขา

ซูจิ่งสิงรับไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ทันทีที่เด็กคนนี้อยู่ในอ้อมกอดของซูจิ่งสิง นางกลับไม่ร้องไห้เลยสักแอะ