ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 409

เกิ่งกวงโมโหจวนเจียนจะหมดสติไป ในที่สุดก็มิอาจอดกลั้น ยกขาถีบประตูเข้าไปแล้ว

“ชายโฉดหญิงชั่ว พวกเจ้าทำร้ายข้าสาหัสนัก!”

ผู้ว่าการอำเภอหลินและหลินเสี่ยวฉือกำลังหน้าแดงใจเต้น มองเห็นเกิ่งกวงปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ตกใจจนกอดกันแน่น

“อ๊า ท่าน เหตุใดท่านมาอยู่ที่นี่?”

“หากข้ามิได้มาอยู่ที่นี่ ข้าคงไม่รู้อุบายอำมหิตของพวกเจ้า หลินเสี่ยวฉือ เจ้าทำร้ายข้าได้เจ็บแสบนัก!”

ขณะเดียวกันเกิ่งกวงเกิดจิตสังหารต่อนางแล้ว อะไรคือแสงจันทร์ขาว อะไรคือทำเพื่อเขาโดยไม่ต้องการแม้แต่ชีวิต? หญิงคนนี้หลอกลวงเขาจนเจ็บปวดไปหมด!

“บังอาจนัก เกิ่งกวง ข้าขอสั่งเจ้า ถอย ถอยไปเสีย!”

ผู้ว่าการอำเภอหลินตกตะลึงพรึงเพริด ดึงกางเกงขึ้นไม่ทัน

เกิ่งกวงยิ้มเย็น “ข้าเป็นแม่ทัพใหญ่เฝ้าชายแดนเมืองตะวันไม่ตกดิน เจ้าเป็นเพียงผู้ว่าการอำเภอขั้นเก้าเท่านั้น เจ้าขวัญกล้าออกคำสั่งข้า?”

อยากจัดการผู้ว่าการอำเภอหลินให้ตายไปเสียเลย แต่สติสัมปชัญญะบอกเขา เบื้องหลังผู้ว่าการอำเภอหลินยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดอีกมาก เขาต้องสืบสวนอีกฝ่ายช้าๆ

ส่วนหลินเสี่ยวฉือ...

พูดว่าไม่ปวดใจนั่นคือความเท็จ

ทว่าผ้าพันแผลยุ่งเหยิงบนมือกลับคล้ายกำลังเยาะหยันเขา

โง่งม ฆ่าตัวตายเพื่อหญิงแพศยาคนหนึ่ง ขายหน้ายิ่งนัก

“ท่านพี่เกิ่ง ท่านอย่าฆ่าข้าเลย พวกเราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ข้าเป็นคนรักในวัยเยาว์ของท่านนะเจ้าคะ”

กระบี่พาดอยู่บนคอแล้ว หลินเสี่ยวฉือพูดอย่างลนลาน น้ำตาเกลื่อนหน้า

“หุบปาก เจ้าไม่คู่ควร!”

คนรักในวัยเยาว์ถ้อยคำนี้ทำให้เขาโมโหตาแดงก่ำ

นางไม่เพียงวางยาพิษตนเอง ยังทำร้ายสหายของเขา แค้นนี้ต้องชำระ

สายตาเกิ่งกวงเย็นยะเยือก เพียงฉับเดียวก็จัดการอีกฝ่ายไปแล้ว ผู้ว่าการอำเภอหลินตกตะลึงพรึงเพริด

ลมพัดหอบหนึ่ง เหล่าทหารองครักษ์ต่างพากันล้มลง กู้หว่านเยว่โบกมือเล็กเก็บดาบไปจนถึงชุดเพราะของศัตรู

“เมืองตะวันไม่ตกดินผลัดเปลี่ยนแผ่นดินแล้ว?”

ขณะเดียวกันบนถนนสายหนึ่งภายในเมือง ชายป่วยอ่อนแอคนหนึ่งใช้มือขาวซีดเปิดผ้าม่าน มองดูความวุ่นวายบนถนน

ใบหน้าของเขาหล่อเหลางดงามชวนให้คนทั่วหล้าตกตะลึง เส้นผมสีขาวโพลนกระจายบนบ่า คล้ายเทพก็มิปาน สูงส่งไม่สามารถล่วงเกินได้

บ่าวรับใช้ทางด้านข้างเอ่ยอย่างกังวล “นี่บังเอิญเกินไปแล้วกระมัง นายท่านเพิ่งคิดไปเยี่ยมเยียนจวนหลิน ปรากฎว่าเมืองตะวันไม่ตกดินก็เกิดความโกลาหล บัดนี้น่ากลัวว่าไม่สามารถไปจวนหลินได้แล้ว”

ถอนหายใจเบาๆ “ชินเสียแล้ว หลายปีมานี้ข้าต้องการตามหานาง มักเกิดเหตุพลิกผันเช่นนี้”

“นายท่าน ต่อจากนี้พวกเราจะทำเช่นไรขอรับ?”

โม่ไป๋สับสนแล้ว หรือว่าพวกเขาต้องกลับตงโจวกระนั้น?

“ไม่กลับ อาการป่วยของข้านี้ไม่รู้จะสามารถประคับประคองได้อีกนานมากเพียงใด ครั้งนี้หานางไม่พบ ข้าไม่มีวันกลับไป”