ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 421

นางหยางและซูจิ้งกำลังช่วยดูแลคนของหนานหยางอ๋อง เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงกลับมา ทั้งสองก็รีบเข้ามาต้อนรับ

“หว่านเยว่ จิ่งสิง ในที่สุดพวกเจ้าก็กลับมาแล้ว บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

กู้หว่านเยว่หมุนตัวหนึ่งรอบพร้อมกับรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราไม่ได้บาดเจ็บ”

จากนั้นก็เล่าสถานการณ์ของเมืองตะวันไม่ตกดินให้ทั้งสองคนฟัง

“จิ่นเอ๋อร์เจ้าเด็กน้อยนั่นอยากจะอยู่ที่เมืองตะวันไม่ตกดิน พวกเราจึงปล่อยให้นางอยู่ที่นั่น”

หลังจากฟังจบ นางหยางกลับไม่รู้สึกกังวล “จิ่นเอ๋อร์มีนิสัยเอาแต่ใจ แต่ถ้ามีใต้เท้าฟู่อยู่ ต้องควบคุมนางได้แน่”

ไม่แปลกใจเลยที่เขากล่าวกันว่าแม่ยายรักลูกเขยเหมือนกับที่รักลูกสาวของตนเอง

นางหยางคิดจะจับคู่ซูจิ่นเอ๋อร์และฟู่หลานเหิงมานานแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน นางย่อมรู้สึกมีความสุขเป็นธรรมดา

ซูจิ่งสิงนึกถึงจุดประสงค์ที่มาในครั้งนี้ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าและหว่านเยว่ต้องไปที่เมืองอวี้ จะต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้แล้ว”

จวนหลี่โหวอยู่ที่เมืองอวี้ หากต้องการช่วยหลี่เฉินอันแย่งชิงตำแหน่งโหว ต้องไปเมืองอวี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ซูจิ้งรีบเอ่ยขึ้น “พวกเจ้าไปเถอะ ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของข้ากับแม่เจ้าหรอก”

เวลานี้หมู่บ้านสือหานมีผู้คุ้มกันมากมาย

คนในสกุลหลี่และสกุลเซิ่งล้วนมีวรยุทธ์ หลังจากที่โรงเผาอิฐและจินโหย่วเฉียนร่วมมือกันแล้ว จินโหย่วเฉียนก็ส่งคนมาคุ้มครองโรงเผาอิฐด้วย

ยังมีหนานหยางอ๋องและคนอื่น ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ซูจิ้งเองก็มีวรยุทธ์ไม่น้อย สามารถปกป้องนางหยางได้อย่างสมบูรณ์ คนทั่วไปไม่สามารถทำร้ายเขาได้

“จิ่งสิง ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา เจ้าอยากทำอะไรก็ลงมือทำเถอะ”

ตอนนี้สิ่งเดียวที่ซูจิ้งและนางหยางทำได้ ก็คือไม่เป็นภาระให้กับซูจิ่งสิง

“ได้ อ้อ แล้วก็พวกเราเก็บเสบียงอาหารไว้ที่หลังเขา อยากให้ท่านพ่อช่วยบอกชาวบ้านด้วยว่าอย่าไปเดินเพ่นพ่านแถวหลังเขา”

ดวงตาของซูจิ่งสิงสั่นไหวเล็กน้อย เขากระซิบกับซูจิ้งอีกสองสามประโยค

“อืม ได้เลย” พระชายาหนานหยางรีบจดบันทึก

เวลานี้ พระชายาหนานหยางมองไปที่กู้หว่านเยว่ด้วยความลังเลเล็กน้อย “เอ่อ แม่นางกู้ รบกวนเจ้าช่วยดูอาการให้ข้าได้หรือไม่?”

ตัวนางเองก็มีวิชาแพทย์อยู่บ้าง แต่ก็แค่พื้นฐานเท่านั้น ไม่ถึงขั้นสามารถรักษาโรคที่ยากและซับซ้อนได้

กู้หว่านเยว่ก็เดาได้ จึงพยักหน้า “ได้ ท่านรู้สึกไม่สบายตรงไหน?”

“นี่ หรือว่าเราไปคุยกันข้างในดีหรือไม่?” พระชายาหนานหยางมองไปยังซูจิ่งสิงด้วยความลำบากใจ “ข้าป่วยเป็นโรคนี้มานาน ก็ไม่รู้จะเรียกว่าโรคได้หรือเปล่า”

กู้หว่านเยว่เข้าใจแล้ว คงเป็นโรคที่เกี่ยวกับผู้หญิง นางไม่ได้รู้สึกอายอะไร แต่ก็เข้าใจความรู้สึกไม่สะดวกใจของพระชายาหนานหยาง

“เราไปคุยกันที่กระท่อมหญ้ากันเถอะ”

“น้องหญิง ข้าจะรอเจ้าอยู่หน้าประตู” บางทีอาจจะต้องตรวจอาการอีก ซูจิ่งสิงรู้จักกาละเทศะ จึงเดินออกไปให้ไกลหน่อย

ในกระท่อมหญ้า พระชายาหนานหยางพูดตะกุกตะกัก “พระชายาอาจจะยังไม่ทราบ ข้า ข้างล่างของข้าแตกต่างจากคนทั่วไป มีเพียงรูเล็ก ๆ ที่นิ้วเดียวสามารถสอดเข้าไปได้ ประจำเดือนก็มาลำบาก เมื่อก่อนก็ยังดี ไม่ได้รู้สึกไม่สบายอะไร แต่สองปีมานี้มักจะรู้สึกปวดหน่วงท้องน้อยจนทรมาน”