ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 436

มู่หรงอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย ใช่ เวลานี้ซูจิ่งสิงอยู่ในเมืองอวี้แล้ว คงไม่ได้ให้ความสำคัญกับการป้องกันหมู่บ้านสือหานแต่อย่างใด

หากเขาถือโอกาสนี้พากลุ่มคนเข้าไปล้อมโจมตีหมู่บ้านสืนหาน ไม่เพียงแต่จะสามารถจับตัวครอบครัวของซูจิ่งสิงได้แล้ว ยังสามารถยึดของมีค่าอยู่วางอยู่แนวหลังของอีกฝ่ายมาบีบบังคับพวกเขาได้อีกด้วย

ต้องรู้ว่าหมู่บ้านสือหานไม่ได้มีเพียงสหายและครอบครัวของซูจิ่งสิง แต่ยังมีเสบียงอีกไม่น้อย

.......

ทางฝั่งกู้หว่านเยว่หลังจากขับไล่มู่หรงอวี้แล้ว จู่ ๆ นางก็นึกถึงเรื่องของสวีหลานขึ้นมาได้ นางจึงหันไปถามหลี่เฉินอันว่า “เรื่องของสวีหลานจัดการเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?”

หลี่เฉินอันพยักหน้าอย่างสุภาพ “จากหลักฐานที่ปรากฏ สวีหลานดิ้นไม่หลุดอย่างแน่นอน ผู้อาวุโสที่เดิมทีอยู่ข้างนางก็ถึงกับหมดคำพูด”

“ช่วงบ่ายคนของสกุลสวีจะมาที่นี่ แต่ข้าคิดว่า ต่อให้คนของสกุลสวีมาถึงที่นี่ ก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาทอดทิ้งนาง ไม่มีทางช่วยนางอย่างแน่นอน”

สวีหลานในตอนนี้คือคนล้มที่ทุกคนพร้อมจะเหยียบย่ำ

กู้หว่านเยว่ไม่ได้สนใจชีวิตของสวีหลาน “ชีวิตของนาง เจ้าตัดสินเองเถอะ”

หลี่เฉินอันพยักหน้าและกล่าวทันทีว่า

“จริงสิ อาจารย์หญิง ช่วยข้าสักเรื่องได้หรือไม่”

“เจ้าคงหมายถึงอาการป่วยบิดาของเจ้าใช่หรือไม่?”

“ขอรับ”

เมื่อเห็นสายตาวิงวอนของหลี่เฉินอัน กู้หว่านเยว่ก็กล่าวว่า “ได้ เจ้าพาข้าไปดูเถอะ”

หลี่เฉินอันเปลี่ยนจวนหลังใหม่ให้ท่านหลี่โหว

จวนก่อนหน้านั้นคือสถานที่ที่สวีหลานใช้แอบพอดรักกัน เขากังวลว่าหากให้ท่านหลี่โหวอยู่ในจวนนั้นต่อไปก็มีแต่จะทำให้เขาขุ่นเคืองหมองใจ

แม้แต่สาวใช้ที่เคยรับใช้ท่านหลี่โหวก็ถูกหลี่เฉินอันเปลี่ยนเป็นคนของตัวเอง

พวกเขาเดินเข้ามาในจวนและตรงมายังเตียง

แม้ว่าท่านหลี่โหวจะอายุเพียงสี่สิบกว่า แต่ร่างกายกลับอ่อนแอและซีดเซียว นัยน์ตาขุ่นมัว

“อื้อ” กู้หว่านเยว่เล่าถึงอาการป่วยของท่านหลี่โหวให้หลี่เฉินอันฟัง

“บัดนี้ท่านหลี่โหวชราภาพมากแล้ว จะลาจากโลกนี้ไปเมื่อไหร่ก็ได้ ข้าทำได้เพียงบรรเทาอาการปวดของเขาเท่านั้น ส่วนอาการอื่นข้าเองก็จนปัญญา”

กู้หว่านเยว่มองหลี่เฉินอันด้วยความเห็นใจ เขาสูญเสียมารดาไปตั้งแต่วัยเยาว์ แล้วเวลานี้กำลังจะเสียบิดาไปอีก ช่างน่าเวทนายิ่งนัก

ดวงตาของหลี่เฉินอันแดงก่ำ มันเป็นเรื่องที่ร้ายแรงเกินกว่าจะรับได้ แต่ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็สำลักและกล่าวว่า “ขอบคุณอาจารย์หญิงขอรับ ท่านจัดยาให้ท่านพ่อข้าเถอะ แค่บรรเทาอาการปวดได้ก็ยังดี”

“ได้ เจ้าเองก็อย่าเสียใจไป ถึงอย่างไรโลกนี้ก็ยังเหลือครอบครัวของเจ้าอยู่”

“ใช่ ข้ายังมีท่านลุง” หลี่เฉินอันกำหมัดแน่น และกล่าวว่า “และหลี่อวิ๋นอวิ๋น”

แม้ว่าหลี่อวิ๋นอวิ๋นจะเป็นบุตรสาวของสวีหลาน แต่ก็ยังไร้เดียงสาเหมือนกับเขา เขาปล่อยวางจากพี่สะใภ้คนนี้ได้

“เจ้ารู้ก็ดีแล้ว” กู้หว่านเยว่ลูบศีรษะของหลี่เฉินอัน ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเขียนใบสั่งยา

หลี่เฉินอันยื่นใบสั่งยาให้กับคนที่อยู่เบื้องล่าง จากนั้นก็ไปจัดการเรื่องที่เหลือของสวีหลานที่หอบรรพบุรุษ เชื่อว่าเขาไม่มีวันปล่อยชู้คู่นั้นลอยนวลอย่างแน่นอน