ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 474

“เจ้านี่เอง”

เมื่อหมุนตัวกลับไป ลั่วยางที่กำลังถือตะกร้าไม้ไผ่ไว้สำหรับตากสมุนไพรก็กำลังมองนางด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ความจำของเจ้ากลับมาแล้ว”

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่ตอบสนองทันทีที่เจอกับนาง

“ใช่”

ลั่วยางได้สติ สายตาที่ฉายแววไม่เป็นมิตรก็พลันจากหายไป โดยมีความไร้ยางอายเข้ามาแทนที่

“ข้าได้ยินอาจารย์บอกว่าเจ้ากับซูจิ่งสิงคือคนที่ช่วยชีวิตข้า ห้องโอสถแห่งนี้เป็นของพวกเจ้า อีกทั้งพวกเจ้าก็ยังช่วยเหลืออาจารย์อีกด้วย”

กล่าวได้ว่า บัดนี้ลั่วยางก้ได้รับการช่วยเหลือจากกู้หว่านเยว่เช่นกัน

“ขอบใจเจ้ามาก”

ลั่วยางหน้าแดงก่ำ

“ก่อนหน้านั้นข้ายังเด็กนัก ทั้งยังถูกมู่หรงอวี้เป่าหูให้มาต่อต้านพวกเจ้า คาดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วพวกเจ้าก็ยังเลือกที่จะช่วยชีวิตข้าโดยไม่คำนึงถึงความแค้นในอดีต ข้าติดหนี้พวกเจ้า”

“ไม่ต้องเกรงใจ มันคือสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว”

กู้หว่านเยว่มองนางแวบหนึ่ง จากนั้นก็หมุนตัวกลับเข้าไปหาสมุนไพรต่อ

เมื่อลั่วยางเห็นท่าทางเย็นชาของนาง สีหน้าของลั่วยางก็เริ่มเปลี่ยนไป นางจมอยู่ในความคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะวางสมุนไพรและเดินตามเข้าไป

จากนั้นก็อธิบายว่า

“อาจารย์และหวงเหล่าไปรักษาชาวบ้านในหมู่บ้านข้าง ๆ เจ้ากำลังหาอะไรอยู่ล่ะ เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าเอง”

ห้องโอสถถูกย้ายจากกระท่อมมุงจากมาอยู่ที่นี่ หลังจากจัดระเบียบจนเข้าที่เข้าทางแล้ว ก็พบว่าสมุนไพรจำนวนมากไม่ได้ถูกวางไว้ที่เดิม

ต่อมาปรมาจารย์แพทย์ได้พบว่าเทือกเขาด้านหลังหมู่บ้านสือหานมีสมุนไพรหายากอยู่ไม่น้อย จึงได้เก็บกลับมาปรุงยาเป็นจำนวนมาก

“ปรมาจารย์แพทย์ไปรักษาชาวบ้านอย่างนั้นหรือ?”

กู้หว่านเยว่ประหลาดใจมาก ปกติแล้วปรมาจารย์แพทย์ผู้นี้ไม่ใช่คนที่มีใจอยากช่วยเหลือผู้อื่นนี่? ดูท่าทางจะถูกหวงเหล่าชักจูงเสียแล้ว

“เจ้าช่วยหากกชาง โสมซานชีและสมุนไพรเชี่ยนเฉาให้ข้าหน่อย”

กู้หว่านเยว่ค้นหาครู่หนึ่ง กระทั่งมั่นใจว่าไม่เจอสมุนไพรที่เคยมีก่อนหน้านั้น

“อยู่ในขวดด้านบน เดี๋ยวข้าหยิบให้เจ้า”

กู้หว่านเยว่คลี่ยิ้ม “เจ้ารู้อาการป่วยของพระชายาแล้วหรือ?”

“อื้อ”

ลั่วยางไม่ได้ปิดบังนาง นางรู้ตัวดีว่าไม่สามารถโกหกต่อหน้ากู้หว่านเยว่ได้

“ข้ามักจะติดตามอาจารย์ไปรักษาชาวบ้านในหมู่บ้านสือหาน พระชายาหนานหยางเองก็ทรงมีทักษะการแพทย์ นางจึงเสด็จมาช่วย คราวที่แล้วข้าเห็นนางไม่สบาย จึงจับชีพจรให้นาง และถามอย่างละเอียดจนได้รู้ว่านางมีสภาวะปากมดลูกตัน”

ลั่วยางเคยเห็นโรคนี้จากตำรา จึงไปเชิญปรมาจารย์แพทย์มาช่วยดูอาการ

แต่พระชายาหนานหยางทรงตรัสไว้ว่ากู้หว่านเยว่ตกลงจะรักษาให้นางแล้ว ไม่ต้องลำบากปรมาจารย์แพทย์

“เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไร แค่อยากศึกษาไว้”

ในที่สุดลั่วยางก็ลดความลำพองใจของตนลง

“ทักษะการแทพย์ของข้าสู้เจ้าไม่ได้ เรื่องพิษก็สู้เจ้าไม่ได้ ข้าเชื่อใจเจ้า”

กู้หว่านเยว่กล่าวด้วยความประหลาดใจ “แล้วปรมาจารย์แพทย์ว่าอย่างไร?”

“อาจารย์เคยกล่าวไว้ ลงมีดผ่าตัดหนึ่งครั้งอาจจะได้ผล แต่จะรอดหรือไม่รอดนั้นก็แล้วแต่โชคชะตา”