ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 475

กู้หว่านเยว่ชื่นชมยิ่งนัก แม้ว่าต้าฉีจะยังไม่มีแนวคิดในการผ่าตัด แต่ความคิดของปรมาจารย์แพทย์นั้นถูกต้อง สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์แพทย์

“วิธีที่ข้าจะรักษาให้พระชายาหนานหยางก็คือวิธีการที่อาจารย์ของเจ้าได้กล่าวไว้ นั้นคือการผ่าตัด”

ลั่วยางเบิกตากว้าง ในตอนที่อาจารย์บอกวิธีนี้กับนาง นางรู้สึกว่ามันเป็นงานที่ใหญ่เกินตัวนางมาก

“ส่วนล่างเป็นส่วนที่สกปรกง่ายที่สุด หากแผลติดเชื้อขึ้นมา มีโอกาสทำให้เกิดไข้สูง และตายในทันที”

ลั่วยางคิดว่าในเมื่อกู้หว่านเยว่มีทักษะการแพทย์สูงกว่านาง ดังนั้นกู้หว่านเยว่ไม่มีทางไม่รู้เหตุผลนี้

“หากเป็นบุรุษที่มีร่างกายแข็งแรง อาจจะฝืนได้ แต่พระชายาหนานหยางเป็นสตรีที่มีร่างกายอ่อนแอ ย่อมทนไม่ได้”

เมื่อกู้หว่านเยว่เห็นลั่วยางเกิดความสงสัย จึงไม่ได้ร้อนใจ ตรงกันข้ามกลับคลี่ยิ้มพลางกล่าว

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีสองวิธีที่สามารถหลีกเลี่ยงการติดเชื้อได้”

ลั่วยางไม่รู้ นัยน์ตาของนางเปล่งประกาย และกล่าวถามอย่างร้อนใจ

“วิธีอะไร?”

“การฆ่าเชื้อและยาปฏิชีวนะ”

กู้หว่านเยว่หยิบกระเป๋ายาออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก “หากเจ้าอยากรู้ ก็ต้องมาเป็นลูกมือให้ข้า”

ลั่วยางอยากรู้หรือไม่? คำตอบคือนางอยากรู้มาก พอได้ยินประโยคนั้นนัยน์ตาของนางก็วูบไหว รีบสาวเท้าตามกู้หว่านยว่ไปทันที

“กู้หว่านเยว่ ไม่สิ พี่หว่านเยว่ ข้าจะถือกระเป๋ายาให้ท่านเอง”

กระทั่งเดินเข้าไป นางก็ยังไม่กล้าเชื่อ

“ท่านจะให้ข้าเป็นลูกมือข้างกายท่านจริง ๆ หรือ?”

การให้นางมาเป็นลูกมืออยู่ช่วยระหว่างการผ่าตัด นางย่อมใช้วิธีครูพักลักจำอย่างแน่นอน เช่นนี้นางจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร

แต่นางกลับไม่รู้ว่าเดิมทีแล้วกู้หว่านเยว่ไม่ใช่คนชอบซ่อนวิชา หากลั่วยางเรียกรู้ได้ ทักษะการแทพย์ก็จะพัฒนาตามไปด้วย

“เบิกตาให้กว้างล่ะ จะเรียนรู้ได้มากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”

พระชายาหนานหยางมองไปทางกู้หว่านเยว่และลั่วยางแวบหนึ่ง ทั้งสองคนจึงเดินออกไปไกลเล็กน้อยด้วยจิตใต้สำนึก ดวงตาของนางแดงก่ำก่อนจะถอดจี้รูปกระต่ายออกจากคอ

“ท่านพี่ หากเกิดอะไรขึ้นแล้วข้าไม่ฟื้น ท่านโปรดออกตามหาคนผู้นั้นให้ข้าได้หรือไม่ และช่วยมอบของชิ้นนี้ให้เขา”

ครานั้น สาเหตุเป็นเพราะปมด้อยของนาง จึงปฏิเสธคนที่ตนรัก

เรื่องนี้ยังคงติดอยู่ในใจของนางมาโดยตลอด

หนานหยางอ๋องมองจี้รูปกระต่ายนั้นด้วยสีหน้าสับสน ผ่านไปครู่หนึ่งเขากลับนำจี้รูปกระต่ายใส่กลับไปให้พระชายาตามเดิม

“รอเจ้าฟื้น ข้าจะให้หนังสือหย่าร้างกับเจ้า”

พระชายาหนานหยางยังคงไม่เข้าใจ “ท่านพี่ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

“แรกเริ่มที่ข้าสู่ขอเจ้ามาเป็นพระชายาของข้า นั้นเพราะคำฝากฝังจากพี่สาวของเจ้า หลายปีมานี้พวกเราไม่เคยเป็นสามีภรรยากันโดยแท้จริง อยู่ด้วยกันดั่งพี่น้อง ในใจของข้า เจ้าคือน้องสาวของข้า ขอแค่เจ้าหายดี ถึงตอนนั้นข้ารับเจ้าเป็นน้องสาวบุญธรรมของข้า จะพาเจ้าเข้าสู่ประตูวิวาห์”

หนานหยางอ๋องให้สัญญา สาเหตุที่เขากล่าวเช่นนี้ก่อนที่นางจะเข้ารับการผ่าตัด เพราะอยากสร้างความกล้าหาญให้พระชายาหนานหยาง เขารู้ดีว่าการผ่าตัดนั้นเสี่ยงมาก