ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 476

“ดังนั้นเจ้าต้องฟื้นขึ้นมา”

“แต่เขาตัดขาดความสัมพันธ์ไปแล้ว....”

“หลายปีมานี้ เขาไม่เคยแต่งงานเลย”

หนานหยางอ๋องตบหลังมือของอีกฝ่ายเบา ๆ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ประโยคเดียวทำให้พระชายาเบิกตากว้าง จากนั้นน้ำตาก็ไหลริน และกำลังจำถามอะไรบางอย่าง

เวลานี้กู้หว่านเยว่ที่ยืนอยู่หน้าประตูได้กล่าวว่า “ได้เวลาอันสมควรแล้ว ข้าต้องฉีดยาชาให้พระชายาแล้ว”

“เช่นนั้นข้าขอตัว”

หนานหยางอ๋องรีบออกไปอย่างรู้งาน กระทั่งได้ยินเสียงใส่กลอนจากด้านนอกประตู มั่นใจว่าไม่มีใครเข้ามาแล้ว

กู้หว่านเยว่จึงหยิบยาสลบในกล่องยาออกมา และป้อนให้พระชายาหนานหยาง

“แม่นางกู้ ข้าเชื่อใจเจ้า”

ภาพเบื้องหน้าของพระชายาเริ่มพร่ามัว สุดท้ายก็หลับตาลงและสลบไปในที่สุด นางมีโอกาสที่จะแก้ไขความผิดพลาดในตอนนั้นแล้วใช่หรือไม่?

กู้หว่านเยว่ใช้เข็มฝังบนจุดฝังเข็มของอีกฝ่าย เมื่อมั่นใจว่าพระชายาหยางหนานไม่มีสติแล้วจึงเปิดผ้าห่มของอีกฝ่าย

“ข้าต้องทำอย่างไร?”

ลั่วยางค่อนข้างเป็นกังวล

นี่คือการผ่าตัดครั้งแรกของอีกฝ่าย บนมือของนางตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อที่เปียกชุ่ม

“ไม่ต้องกังวล ฟังที่ข้าบอกก็พอ นี่เป็นแค่ผ่าตัดเล็ก”

กู้หว่านเยว่กำชับสั้น ๆ จากนั้นก็เบนความสนใจทั้งหมดไปอยู่ที่ขั้นตอนการผ่าตัด

ความจริงแล้วนางพูดถูก การผ่าตัดให้พระชายาหนานหยางครั้งนี้เป็นเพียงการผ่าตัดเล็กเท่านั้น

หากเป็นการผ่าตัดใหญ่ นางคงไม่ผ่าตัดในห้องข้างนอกเช่นนี้ เพื่อคำนึงถึงความปลอดภัย นางคงจะทำการผ่าตัดในหอแห่งโอสถที่อยู่ในห้วงมิติไปแล้ว

ลั่วยางยืนอยู่ช้าง ๆ เฝ้ามองขั้นตอนการผ่าตัดของกู้หว่านเยว่อย่างละเอียด

ยิ่งเห็นนางก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว เพราะนางพบว่าอีกฝ่ายไม่เพียงแต่มีทักษะการแพทย์แล้ว แม้แต่ความเร็วในการผ่าตัดก็ยังห่างไกลกว่าของตนมาก

ประสบการณ์การผ่าตัดของกู้หว่านเยว่ดูเหมือนจะผ่านมาแล้วหลายพันครั้ง ไม่มีท่าทีเหมือนกับคนที่วัยรุ่นที่ควรจะมี

เวลานี้ในใจของลั่วยางไม่มีความรู้สึกใดนอกจากชื่นชมกู้หว่านเยว่

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าในช่วงแรกที่ตัวเองตกมาอยู่ในกำมือของคนแบบนี้ ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด

บางทีกู้หว่านเยว่ในตอนนั้นยังมีความเห็นอกเห็นใจนางอยู่ไม่น้อย หากไม่มีความเนอกเห็นใจกัน นางอาจจะแพ้อย่างน่าเวทนากว่าที่นางคิดไว้

ลั่วยางกระปรี้กระเปร่าตลอดเวลา ติดตามทุกขั้นตอนของกู้หว่านเยว่

กู้หว่านเยว่ไม่เพียงแต่จะมีสมาธิแล้วเท่านั้น ลั่วยางที่คอยช่วยอยู่ข้าง ๆ ก็กังวลมากเช่นกัน กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดการผ่าตัดก็เสร็จสิ้น