ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 477

ลั่วยางเข้าไปประคองกู้หว่านเยว่เป็นคนแรก

“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“ไม่เป็นไร”

กู้หว่านเยว่หยิบโสมที่หั่นเป็นชิ้นออกมายัดไว้ใต้ลิ้น อาการเกี่ยวกับปากมดลูกค่อนข้างหนัก จึงกินพลังของนางไปไม่น้อย

การผ่าตัดเล็กนี้ทำให้นางวิงเวียนศีรษะอยู่ไม่น้อย

“เจ้าพักก่อนเถอะ”

ลั่วยางรีบเข้ามาประคองนางไปนั่งบนเก้าอี้ เมื่อกู้หว่านเยว่เห็นว่าการผ่าตัดครั้งนี้เสร็จสิ้นด้วยดี จึงยกหน้าที่ที่เหลือให้ลั่วยางจัดการ ให้นางไปหยิบผงยาสีขาวที่วางอยู่ชั้นล่างสุดของกล่องยาออกมา

“ผงยานี้คือยาปฏิชีวนะ เจ้าจงนำไปป้อนให้พระชายาหนานหยาง นางจะได้ไม่ติดเชื้อ”

“นี่คือยาปฏิชีวนะหรือเจ้าคะ?”

ลั่วยางถือกล่องยานั้นอย่างระมัดระวังราวกับกล่องสมบัติ

“ข้าจะนำยาไปป้อนให้พระชายาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

นางเดินไปข้างเตียงอย่างกระตือรือร้น แม้ว่าในใจจะเกิดความสงสัยมากมาย แต่ก็เข้าใจว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ควรถาม บางทีกู้หว่านเยว่อาจจะบอกขั้นตอนการทำยาปฏิชีวนะกับนางในภายภาคหน้าก็ได้

ลั่วยางไม่กล้าเอ่ย เวลานี้นางตื่นเต้นมาก

แต่ในฐานะหมอ ไม่มีใครไม่ตื่นเต้น

แต่นางเข้าใจ ครั้งนี้นางคงจะลำเอียงไม่ได้อีก เพราะกู้หว่านเยว่ไม่ชอบคนลำเอียง

หลังจากป้อนยาเสร็จแล้ว ลั่วยางก็รีบทำความสะอาดห้องผ่าตัด จากนั้นก็เปิดประตู

หนานหยางอ๋องและเมี่ยชิงหว่านรีบเดินเข้ามาทันที

“เป็นอย่างไรบ้าง ท่านอาของข้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

เมื่อเมี่ยชิงหว่านเห็นพระชายาหนานหยางนอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงก็รีบปรี่เข้าไปแตะจมูกของนางด้วยความตกใจ

หลังจากพบว่านางไม่เป็นไร ก็โล่งใจ

“พี่หว่านเยว่ ท่านอาของข้าจะฟื้นเมื่อไหร่”

“อีกหนึ่งถึงสองชั่วยาม แค่รอให้ยาสลบหมดฤทธิ์ ก็ฟื้นแล้ว”

“เจ้าอยู่ช่วยที่นี่เถิด ไม่ต้องไปส่งข้า”

ลั่วยางเดินตามหลังออกมา และกล่าวกับกู้หว่านเยว่ว่า “พี่หว่านเยว่ ท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ ข้าดูแลที่นี่เอง รอให้พระชายาทรงฟื้นแล้ว ข้าจะไปรายงานท่าน”

“ได้ ลำบากเจ้าแล้ว”

กู้หว่านเยว่มองลั่วยางแวบหนึ่ง หลังจากรอดพ้นจากบ่วงรักได้ นางก็ดูน่ารักขึ้น

ระหว่างทางพาชิงเหลียนกลับบ้าน เสี้ยวเวลาที่นางจากไป ซูจิ่งสิงได้พาคนมาศึกษางานปูนซีเทนต์แล้ว

“น้องหญิง ราบรื่นดีไหม?”

เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่กลับมา ซูจิ่งสิงรีบเดินมาคว้ามือของนางจากมือของชิงเหลียน

“สีหน้าดูซีดเซียวนะ ข้าประคองเจ้าเข้าไปพักผ่อนดีกว่า”

ซูจิ่งสิงสีหน้าเปลี่ยนไป เมื่อเห็นสีหน้าของกู้หว่านเยว่ดูอ่อนล้า เขาก็ยิ่งปวดใจ

“มีทักษะแพทย์ก็ไม่ใช่เรื่องดี เวลาใครไม่สบาย ก็มาหาเจ้าให้ช่วยรักษาตลอด”

น้ำเสียงของบุรุษเต็มไปด้วยความโกรธเคือง กู้หว่านเยว่ได้ยินแล้วก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก