ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 478

“การผ่าตัดไม่ได้ใช้แรงมากเพียงนั้น แต่อาจเป็นเพราะสองวันที่ผ่านมานี้ข้าไม่ได้พักผ่อนเท่าไหร่ ข้าพักสักครู่ก็น่าจะดีขึ้นแล้ว ท่านจะร้อนใจทำไม”

“น้องหญิง！”

ซูจิ่งสิงรู้สึกน้อยเนื้อตำใจเล็กน้อย ภรรยาไม่สบาย เขาจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร ไม่ร้อนใจนี่สิแปลก

กู้หว่านเยว่ทนเห็นสายตาที่คล้ายกับพ่อสุนัขตัวใหญ่ที่อยากปกป้องหญิงผู้เป็นที่รักไม่ได้ จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อทันที

“เมื่อครู่ข้าเห็นท่านและท่านพ่อของท่านพาชาวบ้านไปทำปูนซีเมนต์ เป็นอย่างไรบ้าง สำเร็จหรือไม่?”

ซูจิ่งสิงส่ายหน้า “ปูนขาวที่อยู่ในถ้ำกำลังหลอมละลาย เจ้าไม่ต้องสนใจ ข้าหาวิธีเอง”

กู้หว่านเยว่สอนขั้นตอนการทำปูนซีเมนต์ให้เขาแล้ว เขาไม่อยากให้กู้หว่านเยว่เป็นกังวล

เขาให้คนไปขุดหาก้อนหินสีน้ำเงินจากหลังเขา จากนั้นก็วางไว้ในถ้ำและหลอมมันด้วยอุณภูมิสูงสุดให้กลายเป็นผง รอดูว่าพรุ่งนี้จะสำเร็จหรือไม่

กู้หว่านเยว่อยากเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอีกครั้ง แต่พอได้ยินก็ไม่มีเรื่องอะไรต้องถามต่อ รีบกลับไปพักที่ห้อง

เมื่อประตูปิดสนิท นางก็หายตัวเข้าไปในห้วงมิติ รินนมร้อนให้ตัวเอง ก่อนจะลงไปแช่น้ำอุ่น จากนั้นก็นอนเอนกายตากแดดอยู่บนเก้าอี้

กระทั่งสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่แผ่ขยายมาจากท้องน้อย กู้หว่านเยว่เดาว่าระบบกำลังให้ความอบอุ่นเด็กน้อยในท้องของนาง

“ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าเด็กคนนี้มาจากไหน”

แม้แต่ระบบก็ยังระมัดระวังเป็นพิเศษ เขามักจะแบกนางไว้ ใช้พลังงานในห้วงมิติมาให้ความอบอุ่นนาง

ข้าคงไม่ได้กำลังจะให้กำเนิดเด็กนำโชคที่สะท้านฟ้าสะเทือนพิภพหรอกนะ?

กู้หว่านเยว่ลูบปลายคาง ครุ่นคิดด้วยความสนใจ

ไม่นานนางก็รู้สึกง่วงและเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

ไม่รู้ว่านานเพียงใด จู่ ๆ ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังเข้ามา

กู้หว่านเยว่รีบลืมตาทันที

กู้หว่านเยว่พยักหน้า “ปวดแผลเป็นเรื่องปกติ ถึงอย่างไรการผ่าตัดก็ต้องปวดแผลอยู่แล้ว เจ้าอย่าลืมกำชับนาง หลายวันนี้อย่าเพิ่งกินอาหารเสริมและอาหารประเภทซุปเด็ดขาด”

ลั่วยางเข้าใจความหมายของกู้หว่านเยว่ ลำดับต่อไปนางต้องอธิบายอาการของพระชายาให้กู้หว่านเยว่ฟัง นางจึงรีบพยักหน้า

“ที่เหลือก็ไม่เป็นไรแล้ว ดูแลไปตามอาการของพระชายา หากผ่านสองสามวันนี้ไปได้ แผลที่ผ่าตัดจะเริ่มสมาน อีกไม่นานก็ดีขึ้นแล้ว”

กู้หว่านเยว่กล่าวไปหลายประโยค เมื่อเห็นว่าลั่วยางยืนนิ่งไม่ไปไหน จึงเลิกคิ้วสูงและกล่าวถามด้วยความสงสัย

“ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือ?”

“เอ่อ....”

ลั่วยางพยักหน้าอย่างลำบากใจ นางยังมีเรื่องที่ต้องแจ้งอีกนิดหน่อย แต่ซูจิ่งสิงยืนอยู่ จึงไม่กล้าเอ่ย

แต่ท้ายที่สุดนางก็ทนต่อสิ่งเย้ายวนใจไม่ไหว รีบหลับตาและกล่าวออกไป “ข้าอยากถาม พี่หว่านเยว่ ข้า ข้า....”