ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 562

ท่านอ๋องเห็นซูมู่แล้ว ก็เป็นฝ่ายเริ่มชวนคุยก่อน

“ท่านคือศิษย์สายตรงของท่านปรมาจารย์ซุนเป่ยโต่ว ผู้ที่ถูกขนานนามว่าหมอเทวดาน้อยใช่หรือไม่?”

ซูมู่พยักหน้า

“ใช่ ข้าเอง แต่คำว่าหมอเทวดาน้อย ข้าไม่กล้ารับ”

“ไม่ไม่ไม่ ท่านได้ช่วยชีวิตชาวบ้านมามากมาย สมควรได้รับสมญานามอันทรงเกียรติว่าหมอเทวดาน้อย”

ซูมู่ยิ้มอย่างสุภาพ แสดงความถ่อมตัว

“วันนี้ต้องขอบคุณท่านแม่ทัพซูที่ช่วยชีวิตจวิ้นจู่ของพวกเรา ขอบคุณมากจริงๆ”

เซียงอ๋องซื่อจื่อคำนับซูเฉิน จากนั้นก็คำนับซูมู่

“ขอบคุณหมอเทวดาน้อย ที่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของน้องสาวข้า”

“ซื่อจื่อเกรงใจเกินไปแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ควรทำ”

สองพี่น้องแทบจะพูดออกมาพร้อมกัน และคำพูดก็เหมือนกันทุกประการ

ทุกคนต่างนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แม้แต่ซูหว่านเองก็คาดไม่ถึงว่าพี่ชายทั้งสองจะใจตรงกันถึงขนาดนี้

บนร่างกายของเจียเฉิงมีรอยฟกช้ำและรอยถลอกจากการล้มหลายแห่ง แต่ก็ไม่รุนแรงนัก ทว่าหวังเฟยกลับรู้สึกปวดใจเป็นอย่างยิ่ง

พอได้ฟังเรื่องราวจากเจียเฉิง นางก็รู้สึกใจหายใจคว่ำ

โอ้สวรรค์ นั่นมันเสือเลยนะ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาคงจะแย่แน่ๆ

“ดูเหมือนว่าวันนี้โชคดีจริงๆ ที่ท่านแม่ทัพซูพบเห็นได้ทันท่วงที ไม่อย่างนั้นก็คงสายเกินแก้” ซื่อจื่อเฟยตบหน้าอกเล็กน้อย ยังคงรู้สึกหวาดผวาอยู่

“ใช่แล้ว เจ้าลิงซุกซนคนนี้ ทำให้แม่ต้องกังวลจริงๆ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เจ้าจะให้แม่ทำอย่างไร? ครั้งนี้ดูซิว่าเจ้าจะจดจำไว้ไหม ต่อไปจะซนอีกหรือไม่?” ซื่อจื่อเฟยร้องไห้ด้วยความสงสาร

เจียเฉิงทำปากยื่น และมีน้ำตาคลอเบ้า

“ท่านแม่ ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านต้องเป็นห่วง ต่อไปจะไม่กล้าทำแบบนี้อีกแล้ว”

หลังจากพันผ้าพันแผลที่บาดแผลเสร็จแล้ว ผู้คนจึงค่อยๆ ทยอยเข้ามา แต่ซูเฉินยังไม่ได้ทำความสะอาดตัวเอง ยังคงเปื้อนเลือดไปทั้งร่าง

สายตาของคนทั้งสองประสานกัน ก็ทำให้นึกถึงเรื่องจูบเมื่อครู่ทันที ใบหน้าก็แดงก่ำในพริบตา

ท่านอ๋องเข้ามา ก็อบรมเจียเฉิงชุดใหญ่ แต่ในน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความสงสาร

“ท่านอ๋อง ข้าคิดดูแล้ว เจียเฉิงได้รับบาดเจ็บ เราสองคนพานางไปพักรักษาตัวที่เมืองหลวงก่อนเถอะ ให้ซื่อจื่อและซื่อจื่อเฟยอยู่ที่นี่ก็พอ”

หวังเฟยคิดว่าควรพาเจียเฉิงกลับไปพักรักษาตัวที่เมืองหลวงจะดีกว่า

แต่พอเจียเฉิงได้ยินดังนั้น ก็ไม่พอใจ

“ข้าไม่กลับ ข้าอยากอยู่ที่นี่ต่อ” นางพูดพลางแอบมองซูเฉินไปพลาง

ซูมู่เหลือบมองนาง แล้วใช้หนังสือเคาะศีรษะนางเบาๆ

"ข้าบอกแล้วว่า ข้าจะไม่ตรวจรักษาเว้นแต่จะเป็นอาการป่วยที่ซับซ้อนหายาก ส่วนอาการทั่วไปที่หมอธรรมดารักษากันได้นั้น ก็ยังมีพวกหมอหลวงอยู่มากมายมิใช่หรือ? ก็ให้พวกเขาไปหาหมอหลวงตรวจรักษาสิ"

ซูมู่ยังคงมีหลักการ ไม่ต้องการเสียเวลาไปกับโรคพื้นฐานเหล่านั้น

"เป็นไปไม่ได้ที่เพียงเพราะเขามีชื่อเสียงเป็นหมอเทวดาน้อย แล้ววิธีการรักษาโรคหวัดของเขาจะแตกต่างจากผู้อื่น?"

“ก็ได้!” ซุนหลิงเอ๋อร์ก็พยักหน้าเห็นด้วย

โรคเหล่านี้ไม่ได้ยากสำหรับนางเลย นับประสาอะไรกับซูมู่ เขามีพรสวรรค์สูงขนาดนั้น แค่ดมกากยาเล็กน้อยก็สามารถแยกแยะได้แล้วว่าใช้ยาอะไรไปบ้าง

“พี่รอง แย่แล้ว ท่านไม่ไปไม่ได้แล้ว!”

ซูหว่านรีบร้อนเบียดฝูงชนเข้ามา วิ่งเข้าไปในกระโจมของซูมู่แล้วตะโกน

“เกิดอะไรขึ้นหรือหวานหว่าน? ทำไมถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?” ซุนหลิงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนมองนาง

ซูมู่ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงวางหนังสือลง

"พี่รอง มีคนของฮ่องเต้มาถึงด้านนอก แล้วแจ้งว่าเฉินกุ้ยเฟยมีอาการปวดบิดในช่องท้องอย่างรุนแรงจนเป็นลมหมดสติไปแล้ว หมอหลวงใช้ยาแล้วก็ยังบรรเทาไม่ได้เลย อาการหนักมาก ท่านอยู่ที่นี่พอดี ฮ่องเต้เลยขอเชิญท่านไปช่วยดูอาการให้กุ้ยเฟยหน่อยเจ้าค่ะ"

นี่มันบังเอิญจริงๆ เลยนะเนี่ย คนก็อยู่ที่นี่พอดี เรื่องก็เกิดขึ้นอย่างประจวบเหมาะพอดี