ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 618

เจียงอวี้เห็นนางมา ก็ลุกขึ้นยืนทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็กอดนางไว้ในอ้อมแขน แล้วก้มลงสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผมของนางอย่างตะกละตะกลาม

“ก็ข้าไม่ได้เจอเจ้ามาครึ่งเดือนกว่าแล้วนะ ข้าคิดถึงเจ้ามาก” น้ำเสียงของเขาดูน้อยใจเล็กน้อย ทำให้ซูหว่านใจอ่อนลงในทันที

นางตบหลังเขาเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบลูกสุนัขตัวน้อย

“ก็ได้ งั้นคืนนี้เจอกันแล้ว ก็ต้องรอจนถึงวันแต่งงานถึงจะเจอกันอีกนะ!”

เจียงอวี้ได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ ยัยเด็กนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันถึงได้งมงายขนาดนี้ ยังจะใส่ใจเรื่องพวกนี้อีก

“ข้าไม่สนกฎพวกนี้หรอก อยากเจอเจ้าก็ต้องได้เจอเจ้า”

คำพูดนี้ เจียงอวี้กลับพูดออกมาได้มีกลิ่นอายแบบท่านประธานมาดเข้ม ซูหว่านชะงักไปเล็กน้อย ในใจคิดว่าเท่ระเบิดไปเลยไหมเนี่ย

ผลก็คือ ในขณะที่นางยังคงเหม่ออยู่ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ประคองท้ายทอยของเธอ กลิ่นที่คุ้นเคยก็โอบล้อมนางไว้ และริมฝีปากก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่อบอุ่น

จุมพิตของเจียงอวี้นั้นช่างแผ่วเบาและยาวนานนัก

นานทีเดียว เขาละจากริมฝีปากของนาง หางตาของเขาแดงเรื่อ ดวงตาของซูหว่านก็เป็นประกายน้ำตา ริมฝีปากของนางถูกจุมพิตจนบวมแดงเล็กน้อย ยิ่งทำให้นางดูเย้ายวนยิ่งขึ้น

ชิงช้าในตอนนี้ถูกเสริมพนักพิงเข้าไปแล้ว เพราะกลัวว่านางจะเผลอตกจากชิงช้า

ทั้งสองคนพิงกันนั่งอยู่บนชิงช้าอย่างเงียบ ๆ แกว่งเบา ๆ มีสายลมยามเย็นพัดมา

ยิ่งใกล้วันแต่งงานมากเท่าไหร่ เจียงอวี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างไม่เป็นความจริง หากไม่ใช่เพราะคนที่อยู่ข้างกายมีตัวตนอยู่จริง เขาเกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันถึงเรื่องที่สวยงามมาก

หากฝันนี้ตื่นขึ้นมา จะทำอย่างไร

ทันใดนั้น เขาก็ยกมือของตัวเองขึ้น แหวนทองคำรูปทรงประหลาดวงนั้นยังคงสวมอยู่ที่นิ้ว ราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ถ้าไม่ใช่เพราะมันต้องบิ่นหายไปหนึ่งมุมเพื่อป้องกันภัยให้เขา

แต่มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนัก มันได้แทนที่แหวนหยกวงเดิมไปแล้ว และกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา

ซูหว่านพิงเขาอยู่ อาจเป็นเพราะความเงียบสงบ ทำให้นางเริ่มรู้สึกง่วง นางจึงหลับตาลงอย่างไม่กังวลใจ และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว

การนอนครั้งนี้ช่างสบายเหลือเกิน นอนหลับไปโดยไม่มีฝันเลย สดชื่นแจ่มใส

ราวกับว่าการได้พบเจียงอวี้เมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน

เมื่อเจียงอวี้ได้รับข่าว เขาก็รีบสั่งให้จัดเตรียมห้องว่างห้องหนึ่งในเรือนของตน และยังหาคนมาขอคำแนะนำจากเจียเฉิงจวิ้นจู่ว่า ห้องแมวควรจัดเตรียมอย่างไร อาหารที่พวกมันปกติกินคืออะไร และควรจัดคนดูแลทำความสะอาดกี่คนจึงจะเหมาะสม

เจียเฉิงได้บอกทุกสิ่งที่เขารู้ให้เขาฟังแล้ว เจียงอวี้จึงได้จัดการเตรียมการทุกอย่างไว้ตามมาตรฐานสูงสุด เพียงรอให้เจ้าของแมวเข้ามาอยู่

เมื่อใดที่เจียงอวี้ให้ความสนใจหรือใส่ใจใครคนหนึ่ง นั่นหมายถึงทุกเรื่องจะมีคำตอบกลับมา และทุกเรื่องจะมีการแก้ไข

หนึ่งวันก่อนงานแต่งงาน ฝั่งจวนซูคึกคักเป็นอย่างมาก จวนกั๋วกงก็ประดับประดาด้วยโคมไฟและผ้าหลากสีสันแล้ว ทุกที่มองเห็นแต่ผ้าแพรสีแดงและตัวอักษรสิริมงคลคู่

ยังมีการแขวนโคมไฟสีแดงเป็นแถวยาว แม้แต่ต้นไม้ก็ยังผูกด้วยผ้าแพรสีแดง

ท่านกั๋วกงที่อยู่บ้านว่าง ๆ ก็ใช้เวลาทั้งวันร่วมกับพ่อบ้านในการวางแผนตกแต่งจวนแห่งนี้

จวนนี้ไม่ได้มีงานมงคลมานานหลายปีแล้ว ครั้งนี้ขอให้ครึกครื้นหน่อย เพิ่มความเป็นสิริมงคลและผู้คนให้คึกคักบ้าง ไม่อย่างนั้นคฤหาสน์หลังใหญ่โตนี้จะดูเงียบเหงาแปลก ๆ

คนในจวนตั้งแต่บนลงล่างต่างวุ่นวายกันไปหมด มีเพียงเรือนเฉียงเวยเท่านั้นที่เงียบเหงา เมื่อเจียงเจิ้นมาถึงจวน หนิงเวยก็ไม่กล้าออกมาเดินเล่นเลย มีเพียงตอนกลางคืนที่ฟ้ามืดแล้วนางถึงจะออกมาสูดอากาศบ้าง และยังกลัวว่าจะเจอเจียงเจิ้นด้วย

นี่แหละที่เขาเรียกว่า ไม่ทำเรื่องผิด ก็ไม่ต้องกลัวผีมาเคาะประตู นางมีเรื่องในใจ จึงได้กลัวมากถึงขนาดนี้

เจียงเยี่ยนในแต่ละวันก็ยังคงออกเช้ากลับค่ำ ใช้ชีวิตแบบลุ่มหลงผู้หญิงและดื่มกินเที่ยวเตร่ ตลอดสามปีในค่ายทหารก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย แต่คิดว่าในกองทำอาหารก็คงเรียนรู้อะไรไม่ได้มากนัก