ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 658

กล่าวถึงทางด้านจงหลีเอ๋อร์บ้าง นางในชุดกระโปรงที่เผยให้เห็นลำคอและไหปลาร้า ถูกคนโยนออกมาที่หน้าประตูจวนโหวอย่างไม่ไว้หน้า จนดึงดูดให้ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยมายืนมุงดู

อาหนานทำตามคำสั่งของเจียงอวี้ ทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหาย โดยหาหน้าม้าจำนวนมากมาแทรกซึมในกลุ่มคน เพื่อปล่อยข่าวลือว่านางพยายามยั่วยวนเจียงซื่อจื่อแต่ไม่สำเร็จ ซ้ำยังทำให้ซื่อจื่อโกรธแค้นอีกด้วย

เมื่อข่าวลือนี้แพร่ออกไป พลังของกระแสสังคมก็จะทำให้ทุกคนรับรู้ภายในไม่เกินสองวัน

เมื่อถึงเวลานั้น จงหลีเอ๋อร์ก็จะกลายเป็นคนที่ถูกผู้คนนับหมื่นประณาม จากการที่นางซึ่งเป็นหญิงที่ยังไม่ออกเรือนไปยั่วยวนชายที่มีภรรยาแล้ว แถมยังกล้าแย่งชิงคนรักจากจวิ้นจู่อย่างโจ่งแจ้ง แต่สุดท้ายกลับถูกจับได้และถูกโยนกลับมาหน้าประตูจวนโหว ไม่เพียงแต่ชื่อเสียงของนางจะเสียหาย จนยากที่จะแต่งงานออกไปได้ในภายหลัง แม้แต่ท่านซุ่นเต๋อโหวเองก็ต้องเสียหน้าจนหมดสิ้น ไม่มีหน้าไปพบปะผู้คน

เซวียนเล่อจวิ้นจู่ผู้นั้นมีรูปโฉมงดงามราวกับเทพธิดา และมีชื่อเสียงที่ดีงาม แต่จงหลีเอ๋อร์กลับไม่มีอะไรเลย เป็นถึงบุตรีสายตรงของตระกูลขุนนางแท้ๆ แต่กลับกระทำการต่ำทรามถึงเพียงนี้ ช่างเป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนต้องส่ายหน้าด้วยความรังเกียจจริงๆ

นางอยากจะแต่งงานกับซื่อจื่อ ไม่ต้องพูดถึงว่าซื่อจื่อจะเหลียวแลนางหรือไม่ ต่อให้นางได้แต่งเข้าไปก็เป็นได้แค่อนุภรรยา ด้วยฐานะของนาง หากเลือกบุตรชายของขุนนางคนใดในเมืองหลวง นางก็สามารถเป็นภรรยาเอกได้แล้ว แต่นางกลับชอบทำตัวต่ำทราม ทำลายไพ่ดีๆ ในมือจนหมดสิ้น

ในบางครั้ง หากผู้ใดอยากให้ผู้อื่นให้เกียรติ ก็ต้องรู้จักสร้างศักดิ์ศรีให้ตนเองเสียก่อน การดูถูกเหยียดหยามตนเองนั้น ย่อมไม่เคยมีจุดจบที่ดีงาม

บุตรีสายตรงของจวนซุ่นเต๋อโหว ได้กลายเป็นหัวข้อซุบซิบนินทาของชาวเมืองหลวงในชั่วพริบตา เมื่อเอ่ยถึงนาง ทุกคนก็รู้สึกอับอายขายหน้า และหญิงสาวบางคนถึงกับรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าละอายอย่างยิ่ง

นางจะเอาอะไรไปเทียบกับเซวียนเล่อจวิ้นจู่ได้? จวิ้นจู่จะทนนางได้หรือ?

ซูหว่านตื่นขึ้นมากลางดึก ร่างกายของนางราวกับถูกหักแล้วนำมาประกอบใหม่ รู้สึกเหมือนเอวจะหักเป็นเสี่ยงๆ

ความเจ็บปวดแสบร้อนทำให้นางอดไม่ได้ที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน**

คอแห้งมาก และยังรู้สึกเจ็บเล็กน้อย นางอยากจะดื่มน้ำ เมื่ออ้าปากก็พบว่าเสียงของนางแหบแห้งไปแล้วจากการส่งเสียงร้อง

เจียงอวี้กอดนางอยู่ตลอดเวลา เห็นนางตื่นขึ้นมาก็พูดอะไรบางอย่าง แต่ได้ยินไม่ชัดเจน

เขาเข้าไปใกล้ริมฝีปากของนางจึงได้ยินชัดเจนว่านางต้องการดื่มน้ำ

เขารีบลุกขึ้นไปรินน้ำให้นางดื่ม ซูหว่านดื่มไปหลายแก้วอย่างรวดเร็ว จึงค่อยรู้สึกว่าคอดีขึ้นบ้างแล้ว

หลังกิจกรรมที่หนักหน่วง ท้องของนางก็ว่างเปล่า กระเพาะอาหารจึงเริ่มส่งเสียงประท้วงออกมา

เจียงอวี้สั่งให้คนรับใช้เตรียมโจ๊กเนื้อจืดๆ พร้อมกับเกี๊ยวน้ำลูกเล็กมาให้

ซูหว่านกินจนหมดเกลี้ยง ดูท่าทางนางจะอ่อนเพลียอย่างหนักจริงๆ หลังจากกินอาหารเสร็จ นางจึงรู้สึกว่าเรี่ยวแรงฟื้นฟูขึ้นมามาก

ยังไม่ทันที่เจียงอวี้จะได้อธิบายหรือขอโทษ นางก็ฟุบลงบนหมอนแล้วหลับไปอีกครั้ง

ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เรื่องอะไรก็ไว้คุยกันพรุ่งนี้ นางต้องฟื้นฟูพลังงาน

ตอนนี้ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว หลังปีใหม่ ซูหว่านก็จะย้ายไปที่จวนที่อยู่ติดกับจวนตระกูลซู ทางท่านกั๋วกงก็ไม่มีความเห็นใดๆ ยินดีที่จะย้ายไปอยู่กับพวกเขา

ส่วนหนิงเวย ซูหว่านตัดสินใจจะขังนางต่ออีกสองสามวัน หลังจากนั้นก็จะส่งนางไปยังที่พักในชนบทนอกเมือง หาคนคอยเฝ้าดูนาง ปล่อยให้นางอยู่คนเดียวในชนบทจนตาย ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมาที่เมืองหลวงอีก

ส่วนเจียงเยี่ยน ทางเจียงกั๋วกงได้กล่าวไว้ว่า ถ้าเจ้าเลือกมารดาเจ้า ก็จงอย่าต้องการจวนกั๋วกง หากเจ้าต้องการจวนกั๋วกง เจ้าก็จงอย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของมารดาเจ้า

เจียงกั๋วกงได้หาคู่ครองให้เขาแล้ว แม้ว่าฐานะของอีกฝ่ายจะไม่เท่าจวนกั๋วกงของพวกเขา แต่คุณหนูของตระกูลนั้นก็เป็นบุตรีสายตรงอย่างแท้จริง

เจียงกั๋วกงได้เตรียมสินสอดไว้ให้เขาแล้ว หลังจากนั้นจวนกั๋วกงหลังเก่าก็จะยกให้เขา และร้านค้าภายใต้ชื่อจวนก็จะแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่งด้วย จากนี้ไปเขาจะต้องใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมและซื่อสัตย์ และห้ามก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีกโดยเด็ดขาด

แม้ว่าเจียงกั๋วกงจะลำเอียงเข้าข้างบุตรชายคนโต แต่ก็ไม่ได้ละเลยบุตรชายคนเล็กคนนี้อย่างสิ้นเชิง ท่านก็ได้เตรียมทรัพย์สมบัติส่วนหนึ่งไว้ให้เขาด้วย

หนิงเวยนอกจากจะกลับเมืองหลวงไม่ได้ และพบเขาไม่ได้ แต่ที่ที่พักในชนบทก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน

ถ้าเจียงเยี่ยนมีสมอง ก็ควรจะทำตามการจัดเตรียมของบิดา ทำให้ตัวเองใช้ชีวิตได้ดีเสียก่อน

ถ้าไม่มีจวนกั๋วกง เขาก็ไม่เหลืออะไร อย่างน้อยเจียงอวี้และซูหว่านก็ยังพอจะทนเขาได้