เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1398

ตอนที่ 1398 ให้เกียรติศาสตราจารย์เฉินหน่อยละ

ด้วยเหตุนี้เฉินชางจึงเช็ดตัวซ้ำไปซ้ำมา เวลาผ่านไปพักหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน หลังจากเห็นสภาพรถ สีหน้าก็มืดมนลง
“ใครทุบรถฉัน!” หญิงสาวอายุไม่มาก ราวยี่สิบกว่าปีเท่านั้น แต่งตัวตามสมัยนิยมมาก ด้านหลังของหญิงสาวมีชายหนุ่มคนหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางตามมา ทั้งสองอายุไล่เลี่ยกัน หลังจากเห็นสภาพรถต่างค่อนข้างตกใจ แถมยังมีตำรวจอยู่ข้างๆ ด้วย

“คุณตำรวจคะ เกิดอะไรขึ้น รถฉันถูกคนทุบได้ยังไง!” หญิงสาวโมโหมาก มองไปที่ตำรวจ เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีเด็กคนหนึ่งอยู่บนพื้นด้วย เธอหน้าถอดสีทันที! “พวกคุณเป็นใคร แล้วลูกฉันเป็นอะไรไป”

เมิ่งซีเห็นสถานการณ์ก็รีบอธิบายว่า “สวัสดีค่ะ คุณเป็นเจ้าของรถใช่ไหม”
หญิงสาวพยักหน้ารับเสียงแข็ง ฝ่ายชายที่อยู่ด้านหลังก็เดินเข้ามาแล้ว
ตำรวจเอ่ยว่า “คุณจอดรถไว้ที่นี่แล้วทิ้งเด็กไว้ในรถ คุณหมอท่านนี้บอกว่าเด็กอาจจะเป็นลมแดด จำเป็นต้องได้รับการปฐมพยาบาลเลยทุบกระจกรถแตกครับ! หมอกลุ่มนี้คือระดับผู้อำนวยการจากศูนย์ฉุกเฉินทั้งสิ้น พวกเขาเป็นมืออาชีพ!” ตำรวจชี้แจงกับพวกเขาดีๆ ด้วยเกรงว่าหญิงสาวเจ้าของรถจะไม่ยอมฟังเหตุผล พอถึงเวลาจะเรียกค่าเสียหายจากอีกฝ่ายขึ้นมา

พอหญิงสาวเจ้าของรถได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที ค่อนข้างวิตกและหวาดกลัวขึ้นมา “พูดเหลวไหลอะไร ฉันไปแค่ไม่กี่สิบนาที แค่ไปรับคนคนเดียวเท่านั้น อีกอย่างฉันก็แง้มช่องซันรูฟเอาไว้แล้วด้วย”

แต่ฝ่ายชายกลับโยนกระเป๋าเดินทางลงพื้นแล้ววิ่งเข้ามาหยุดที่สนามหญ้าด้านข้าง เอ่ยถามด้วยสีหน้าเปี่ยมความกังวล “หมอครับ ลูกผมเป็นยังไงบ้าง”
เฉินชางมุ่นคิ้วเล็กน้อย “สถานการณ์ไม่สู้ดี ตอนนี้อุณหภูมิร่างกายยังไม่ลดลง คุณรีฟส์ครับ รถมาหรือยัง”
รีฟส์รีบตอบว่า “เข้ามาแล้ว เข้ามาแล้วครับ ปรับแอร์ไว้เรียบร้อยแล้วด้วย”เฉินชางพยักหน้ารับทันที เขาเงยหน้ามองชายหนุ่ม “คุณเป็น… พ่อเด็กใช่ไหม”
ชายหนุ่มรีบพยักหน้า “ใช่ครับ! ขอบคุณคุณหมอมากนะครับ!” ชายหนุ่มมีไหวพริบมาก พอมองเห็นสองมือของเฉินชางก็ผงะไปเล็กน้อยก่อน นึกเชื่อมโยงถึงเสียงวิจารณ์ของกลุ่มจีนมุงเมื่อครู่นี้พลันเข้าใจได้ทันที! หลังจากเห็นฉากนี้ ชายหนุ่มซาบซึ้งอย่างยิ่ง!“เฮ้อ ขอบคุณคุณมากจริงๆ ครับ!” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอีกครั้ง
เฉินชางส่ายหน้า “โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดคือโรงพยาบาลไหน”
“โรงพยาบาลสนามบินนานาชาติเมืองหลวง!” ผู้ชำนาญท้องที่อย่างเหอจื้อเชียนเอ่ยโพลงขึ้นมา
เฉินชางพยักหน้ารับ เอ่ยกับชายหนุ่มว่า “ไปเถอะครับ ไปโรงพยาบาลกันก่อน สรุปแล้วจะรอดหรือไม่รอด ตอนนี้ยังบอกไม่ได้!”

เฉินชางไม่ได้พูดขู่ขวัญ ทุกอย่างที่เขาพูดล้วนเป็นความจริงตามสถานการณ์จริง! อัตราการเสียชีวิตจากอาการฮีทสโตรกสูงมาก อยู่ระหว่างยี่สิบถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ สำหรับผู้ป่วยที่อายุมากกว่าห้าสิบปีขึ้นไปและต่ำกว่าแปดปีลงไปยิ่งมีอัตราเสียชีวิตสูงถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์! “ถ้าหากอุณหภูมิร่างกายไม่กลับสู่สภาพปกติ ระบบประสาทส่วนสมองจะได้รับความเสียหายอย่างถาวรแน่นอน! ตอนนี้… เฮ้อ ยังสรุปไม่ได้ ต้องไปรอดูกันอีกที!”

หลังจากชายหนุ่มได้ยินคำพูดของเฉินชางก็ใจเสียไปครึ่งหนึ่งแล้ว! ฝ่ายหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังยิ่งหวั่นกลัวมากขึ้นกว่าเดิม! ดูเหมือนเธอจะช็อกไปแล้ว อดเอ่ยด้วยเสียงที่ค่อนข้างสั่นเครือไม่ได้ “นี่… เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ฉัน… เปิดซันรูฟไว้แล้วชัดๆ อีกอย่าง… ฉันก็ไปไม่นาน… ฉัน…”

สีหน้าชายหนุ่มหม่นหมอง ไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น! เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะพูดอย่างไรกับเรื่องนี้ดี “คุณหมอครับ คงต้องขอรบกวนคุณแล้ว คุณช่วยไปโรงพยาบาลกับพวกเราได้ไหมครับ ผม… ผมซาบซึ้งใจมาก ใช่แล้ว ผมจะจ่ายค่าชดเชยที่ทำให้คุณลำบากนะครับ”

เจิ้งเหลยรีบพยักหน้ารับ! เจิ้งเหลยรู้จักกับเหอจื้อเชียน เหอจื้อเชียนเล่าถึงฐานะและอิทธิพลของเฉินชางไว้ก่อนแล้ว ทำเอาเจิ้งเหลยตะลึงไปชั่วขณะ! ไม่คิดเลยว่าเป็นคนใหญ่คนโตขนาดนี้ เฉินชางมาแล้ว ตนให้ความร่วมมือเสียก็พอ หลังจากญาติผู้ป่วยลงทะเบียนเสร็จ ผู้ป่วยก็ถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน

เฉินชางรีบเอ่ยว่า “วัดอุณหภูมิร่างกายก่อน!” หลังจากเฉินชางได้ยินก็ดีใจขึ้นมาทันที ขอแค่อุณหภูมิลดลงจากสี่สิบองศาก็มีความหวังแล้ว! พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางรีบสั่งการ
“ตรวจนับเม็ดเลือดด่วน ตรวจอัตลักษณ์กล้ามเนื้อหัวใจ ภาวะกล้ามเนื้อสลาย การจับตัวของลิ่มเลือด การทำงานของตับและไต ตัวชี้วัดการอักเสบ… ตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ทำซีทีสแกนสมอง… เครื่องติดตามสัญญาณชีพ! ใหออกซิเจน!”หลังจากเฉินชางเข้ามาก็เริ่มเตรียมการอย่างเร่งด่วน ในขณะเดียวกัน ญาติผู้ป่วยที่อยู่ด้านนอก ดูวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว…” เวลานี้หญิงสาวกลัวจับใจจริงๆ ชายหนุ่มยกมือปิดหน้า ไม่ปริปากเลย เขาไม่ได้นึกโทษโกรธเคืองภรรยา เพราะโกรธกันไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เรื่องเกิดขึ้นแล้ว จะโทษใครก็ไม่มีประโยชน์อีก

ตอนนี้ต้องพึ่งหมออย่างเดียวแล้ว! พอคิดมาถึงตรงนี้ ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาผู้เป็นบิดา บอกเล่าต้นสายปลายเหตุเรื่องราวไป เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้ ผู้เป็นพ่อโกรธเหมือนฟ้าพิโรธ! หลังวางสาย เขาก็รีบติดต่อไปหาหมอและโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองหลวง

“นายบอกว่าได้ใครช่วยไว้นะ”
“หมอคนหนึ่งชื่อว่าเฉินชาง”
“เฮ้อ เหล่าหลี่ นายโชคดีมากจริงๆ ได้พบศาสตราจารย์เฉินก็เท่ากับยื้อชีวิตหลานนายคืนได้แล้ว”
“ฉันควรย้ายไปที่โรงพยาบาลปักกิ่งยูเนียนไหม”
“ไม่จำเป็นเลย ทำตามที่ศาสตราจารย์เฉินจัดการเถอะ มีเขาย่อมดีกว่านายส่งไปรักษาที่ต่างประเทศอีก!”หลังวางสาย ชายวัยกลางคนยังคงไม่ค่อยมั่นใจ แล้วถ้าไม่ใช่เฉินชางเดียวกันละ ด้วยเหตุนี้จึงโทรไปถามลูกชายดู “แกแน่ใจใช่ไหมว่าหมอที่แกพูดถึงชื่อเฉินชางที่มาจากศูนย์ฉุกเฉิน” ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ “อืม ใช่ครับพ่อ พวกเรา… จะย้ายโรงพยาบาลไหมครับ”
ชายวัยกลางคนถอนหายใจ “ปล่อยให้หมอเฉินจัดการเถอะ เมื่อกี้พ่อโทรไปถามเลขาธิการของผู้อำนวยการเสี้ยวของกระทรวงสาธารณสุขมาแล้ว ตามที่อีกฝ่ายสื่อมาคือเราโชคดีแล้วที่ได้เจอกับศาสตราจารย์เฉิน ไม่อย่างนั้น เฮ้อ… ให้เกียรติศาสตราจารย์เฉินหน่อยละ!”