เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1416

ตอนที่ 1416 ความรักของพ่อดุจขุนเขา!
หญิงสาวตะลึง มองเฉินจื้อฟู่ ไม่ได้เปล่งเสียง
เฉินจื้อฟู่สูดหายใจลึก บอกตามตรง เขาเตรียมตัวไว้แล้วหญิงคนนี้หลีกหนีได้ แต่เขาหลีกหนีไม่ได้
ผู้ใหญ่ควรชำระเรื่องที่ตัวเองทำ
ถึงแม้แรงงานวัยห้าสิบปีคนนี้มีการศึกษาไม่มากไม่เข้าใจหลักการต่างๆ มากมาย แต่เขาเป็นพ่อคน
รู้ว่าตอนนี้ลูกสาวเดินผิดทาง เขาเสียใจสุดแสน
เขาตัดสินใจมาแทนลูกสาวต่อให้ลูกสาวคนนี้ไร้เดียงสาจริงๆ แต่…เขาเป็นพ่อ
ความจริงความรักของพอก็เป็นแบบนี้
พร้อมให้อภัยและยิ่งใหญ่หลวง!เป็นความรักที่ไม่สนว่าจะได้กำไรหรือขาดทุน
ลูกสาวทำผิด เขามาขอโทษ
ลูกสาวเผชิญหน้าไม่ได้ ให้เขามาเผชิญหน้าแทนก็ได้มองหญิงที่อยู่ตรงหน้า เฉินจื้อฟู่เช็ดเหงื่อ
“ผมคือพ่อของเฉินเสี่ยวลี่”หลังหญิงสาวได้ยินดังนั้นก็นึกว่าเฉินจื้อฟู่มาล้างแค้น
เธอก็โกรธจนเลือดลมปั่นป่วน
“คุณมาคิดบัญชีที่ฉันรังแกลูกสาวคุณหรือไง
ใช่ ฉันเป็นคนแขวนป้ายเอง คุณทุบตีฉันสิ”คำพูดของหญิงสาวแน่วแน่มาก
ทำให้เฉินจื้อฟู่พลันอึ้ง
เขานึกไม่ถึงว่าจะเริ่มต้นแบบนี้“มาสิ ฉันก็นึกไม่ถึงว่าลูกสาวคุณจะฆ่าตัวตาย
ฉันผิดเอง แต่คุณเคยคิดถึงความลำบากของฉันไหม
ฉันก็มีลูกชาย ก็มีครอบครัวตอนลูกสาวคุณทำลายครอบครัวของฉัน
ทำไมคุณไม่ก้าวออกมา”
หญิงคนนั้นพูดไปพูดมาก็เริ่มเจือเสียงสะอื้นไห้เธอดึงแว่นตาดำลง ดวงตาร้องไห้จนแดงนานแล้ว
“คุณมาทุบตีฉันสิ ฉันจะไม่โต้กลับ แล้วก็ไม่แจ้งตำรวจ
จะไม่หาคนไปล้างแค้นด้วยลูกสาวคุณยังมีพ่อ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรทั้งนั้นแล้ว
คุณรู้ไหม ฉันไม่มีสามีแล้ว ไม่มีครอบครัวแล้ว!
คุณเข้าใจความเจ็บปวดของฉันไหมฉันแขวนแล้วทำไม
ได้แต่มองลูกสาวคุณอ่อยสามีฉัน
ส่วนฉันระบายอารมณ์ไม่ได้เลยเหรอ”
หญิงคนนั้นพูดพลางเช็ดน้ำตาในเวลานี้เองพลันมีเสียงตึงดังขึ้นทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยง
เห็นเพียงว่าเฉินจื้อฟู่คุกเข่าลงตรงหน้าหญิงคนนั้น“ขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ได้ดูแลลูกสาวดีๆ
เธอทำลายครอบครัวของคุณ ผมขอโทษผมหวังว่า… คุณจะปล่อยลูกสาวผมไปได้
เธอเพิ่งจะยี่สิบ เส้นทางหลังจากนี้ยังอีกยาวไกล
ถ้าคุณติดป้ายแบบนี้ทั้งชีวิตเธอคงพังทลายแล้ว!ผมขอร้องคุณ คุณปล่อยเธอไปเถอะนะ
เงินนี้ ผมไม่เอาสักแดงเดียว คุณเอากลับไปทั้งหมดเลย
ลูกสาวผม ผมเลี้ยงเองสามีคุณให้เงินเธอไปเท่าไร คุณคิดเงินกับผม
ผมจะคืนแน่นอน”
เฉินจื้อฟู่พูดภาษาจีนกลางสำเนียงท้องถิ่นออกมาถ้อยคำสะท้อนเปี่ยมพลัง ทำให้ทุกคนโดยรอบมองจนอึ้ง
และสั่นสะท้าน ใครก็ไม่นึกว่าเฉินจื้อฟู่จะคุกเข่าลงโดยตรง
แม้แต่หญิงคนนั้นก็ทำอะไรไม่ถูกชั่วขณะเฉินชางรีบไปพยุงเฉินจื้อฟู่ขึ้นมา แต่เฉินจื้อฟู่ปัดมือเขา
“คุณนาย ผมก็รู้ว่าคุณลำบาก ก็รู้ว่าลูกสาวผมโจมตี
และสร้างความเสียหายให้คุณใหญ่หลวง ผมไม่เข้าข้างเธอผิดก็ว่าไปตามผิด
แต่ตอนนี้เธอยังสลบไม่ฟื้นขึ้นมา ผมเป็นพ่อเลย
มาขอโทษคุณก่อน ขอร้องให้คุณปล่อยเธอไปสักครั้ง”เวลานี้มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามา
เขาเดินมายืนข้างหญิงสาว
หลังเห็นฉากนี้ก็เบิกตาโตมองเฉินจื้อฟู่ด้วยความสงสัยเขาเงยหน้ามองหญิงคนนั้น
เด็กชายอายุไม่มาก ประมาณสิบห้าขวบ
“คุณแม่… มีอะไรเหรอฮะ”หญิงคนนั้นแอบเช็ดน้ำตา “ไปพยุงคุณลุงขึ้นมาสิจ๊ะ”
เด็กชายพยักหน้า เดินมาข้างเฉินจื้อฟู่อย่างระมัดระวัง
มองเขาแล้วพูดด้วยเสียงเยาว์วัย“คุณลุง คุณลุงลุกขึ้นมาเถอะฮะ
ผู้ชายอกสามศอกเลือดไหลเหงื่อไหลไม่หลั่งน้ำตา
ยิ่งคุกเข่าไม่ได้นะฮะแม่บอกว่าเข่าผู้ชายดุจทองคำ จะคุกเข่ามั่วซั่วไม่ได้”
เฉินจื้อฟู่มองเด็กชายคนนี้ ในใจรู้สึกผิดเหลือแสน
ตอนนี้เขาที่ซื่อตรงเข้าใจแล้วลูกสาวไม่ใช่แค่ทำลายผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ยังทำลายทั้งครอบครัว!
นึกถึงตรงนี้ เฉินจื้อฟู่ยิ่งรู้สึกผิดในใจ
แม้เขาก็รู้ว่า หากไม่ใช่ลูกสาวเขา ผู้ชายก็อาจยังจะนอกใจแต่ต้องไม่ใช่ลูกสาวเขาไปทำลายครอบครัวคนอื่นเด็ดขาด
เขาไม่เพียงรู้ว่าเข่าของผู้ชายดุจทองคำ
เขายังรู้ว่าผู้ชายคุกเข่าให้ฟ้าดินให้พ่อแม่แต่จะไม่คุกเข่าให้คนอื่น ทว่า… ในฐานะพ่อ
เขายอมเสียเกียรติ หวังแค่ว่าอนาคตของลูกสาวจะไม่ได้รับผลกระทบ
เขารู้วาลูกสาวเจอสถานการณ์สิ้นหวังไม่รู้ควรทำอย่างไรจึงเลือกฆ่าตัวตายเหมือนหลบหนี
เฉินจื้อฟู่เต็มใจเผชิญหน้า เรื่องพวกนี้แทนลูกสาว
เดิมทีเฉินจื้อฟู่คิดแค่เป็นเรื่องน่าละอายนึกไม่ถึงว่าจะเห็นครอบครัวหนึ่งที่ถูกทำลาย
นึกถึงตรงนี้ เฉินจื้อฟู่ยิ่งอยากขอโทษ
เวลานี้พลันมีหญิงสาวในชุดผู้ป่วยวิ่งออกมาไม่ใช่ใครอื่นก็คือเฉินเสี่ยวลี่
เธอเห็นสภาพพ่อคุกเข่าอยู่บนพื้น
หากยังเฉยชาอีกก็ไม่ใช่คนจริงๆ แล้วเธอร้องไห้คุกเข่าลงตรงหน้าพ่อ
“คุณพ่อ หนูผิดไปแล้ว ฮือๆ… หนูผิดไปแล้วจริงๆ
หลังจากนี้หนูไม่กล้าทำอีกแล้วขอโทษ หนูไม่ควรทำลายครอบครัวของคุณ!
ขอโทษ… หนูขอโทษ…”
เฉินเสี่ยวลี่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น กอดพ่อพลางร้องไห้โฮ
เฉินจื้อฟู่ถอนหายใจเวลานี้หญิงคนนั้นยืนมองฉากนี้ น้ำตาอดไหลลงมาไม่ได้
เธอจ้องเฉินเสี่ยวลี่
“คุณอย่าร้องไห้เลย คุณสมควรจะร้องไห้หรือฉันอิจฉาคุณจริงๆ มีพ่อที่รับผิดแทนคุณแบบนี้
เต็มใจปกป้องคุณอยู่ด้านหน้า
พ่อที่ยอมคุกเข่าให้คนอื่น!แต่สามีฉันล่ะ หลังเกิดเรื่องขึ้น เขาไม่กลับบ้านมาสักครั้งเดียว
แค่บอกฉันว่า หยากันเถอะ!
ฉันก็เป็นผู้หญิง ฉันควรถูกรังแกเหรอพ่อของลูกชายฉันอยู่ที่ไหน”
หญิงสาวพูดไปพูดมาก็พลันทรุดลงกับพื้น
สถานการณ์เสียการควบคุมอีกครั้งในเวลานี้ เด็กชายเห็นแม่ร้องไห้ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดแม่
มือเล็กเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของแม่
เขาสะอื้นไห้ น้ำตาคลอเบ้าพูด“แม่ฮะ อย่าร้องไห้ ผมจะปกป้องแม่!
ผมโตแล้วผมจะปกป้องแม่เอง!”
หญิงสาวทนไม่ไหวอีก เธอร์้องไห้โฮผ่านไปสักพัก คนที่มุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ
เฉินจื้อฟู่ถอนหายใจ เขาพยุงหญิงสาวขึ้นมา
“คุณนาย ผมผิดไปแล้ว คุณเอาเงินกลับไปเถอะรอลูกสาวผมหายดีแล้ว ผมจะพาเธอไปขอโทษคุณที่บ้าน
หวังว่าคุณจะยกโทษให้เธอ”
หญิงสาวเช็ดน้ำตา มองเฉินเสี่ยวลี่“คุณควรจะขอบคุณที่มีพ่อที่ดี”
พูดจบหญิงคนนั้นก็จากไป
บอกตามตรง เฉินเสี่ยวลี่เป็นแค่เชื้อเพลิงเท่านั้นแทนที่จะบอกว่าเธอเกลียดเฉินเสี่ยวลี่
ไม่สู้พูดว่าเธอเกลียดสามีดีกว่า
เฉินชางมองเฉินจื้อฟู่ อดถอนหายใจไม่ได้ความรักของพ่อดุจขุนเขา!
เป็นแบบนี้จริงๆ ความรักที่พ่อมีต่อลูกสาวประเมินค่าไม่ได้
เพื่อลูกสาว พ่อเต็มใจหลั่งเลือดเต็มใจลดเกียรติที่สูงส่งที่สุดของผู้ชายจนเหลือแค่ฝุ่น
เต็มใจคุกเข่าที่ราวกับทองพันชั่งลงบนพื้น
หวังแค่ว่าชีวิตนับจากนี้ ลูกสาวจะปลอดภัยไร้กังวล